“Een junk is hier net zo welkom als een zakenman, ze worden beiden met evenveel respect behandeld. Maar het is wel prettig dat dit kantoor niet alléén strafzaken doet.”

Marielle van Essen (34) is volbloed ‘strafpleiter’. Als ze een man was zou je haar een straatvechter noemen, maar dat is maar één kant. “Wij zijn thuis zo opgevoed dat je bij de koningin op visite zou moeten kunnen, maar dat je net zo goed weet hoe je met mensen aan de zelfkant moet omgaan.”

Ze groeide op in een groot, warm gezin in een klein dorp, maar op haar twaalfde wist ze al dat ze naar de stad wilde, ze wilde ‘de wereld zien’, mensen ontmoeten en loskomen van de beslotenheid van het dorp. Op haar zeventiende verruilde ze haar middelbare school voor het VWO in Nijmegen, studeerde vervolgens rechten in Maastricht, vertrok voor een half jaar naar Engeland voor haar rechtenstudie en een studie internationale betrekkingen. Vervolgens een jaar naar Spanje voor studie en werk en ze rondde haar studie af met een internationaal strafrechtelijke scriptie, geschreven in Cambodja, over de Rode Khmer van Pol Pot. Op haar 24-ste vertrok ze naar Amsterdam om strafpleiter te worden. “De periode in Spanje was pittig, met name vanwege de taal. Maar hierdoor kan ik nu wel als advocaat perfect, zonder tolk, met mijn Spaanse en Zuid-Amerikaanse cliënten praten.”

‘Twentyfour-seven’

De rechtenstudie in Maastricht was niet een heel bewuste keus, “maar achteraf had het niks anders kunnen zijn. Het is wel zo dat als het wat anders was geworden, ik mij wel met dezelfde inzet daarop zou hebben gestort, ik werk wel met gedrevenheid. Als het nodig is ben ik voor mijn cliënten desnoods ’s nachts bereikbaar en in echt dringende gevallen verzet ik mijn vakantie. Dat heeft wel wat gevolgen voor het privéleven. Maar strafpleiter ben je niet van negen tot vijf, maar 24-7.”

Met iedereen kunnen communiceren is haar met de paplepel ingegoten.

“Ik heb een fascinatie voor mensen, van hoog tot laag. Wat hen drijft. Bij voorkeur mensen die niet het geëigende patroon volgen. Ik heb alleen geen gevoel voor hiërarchie. Ik heb op school vaak op de gang gestaan. Als een leraar mij niet met respect behandelde, deed ik dat bij hem ook niet. Ik heb wel bewondering voor bepaalde mensen, maar niet vanzelfsprekend Als – bijvoorbeeld – een rechter een cliënt of mij respectloos behandelt, dan accepteer ik dat niet. Mensen zijn mensen, ongeacht hun leeftijd, status of functie en ook ongeacht wat ze mogelijk hebben misdaan. Iedereen dient met respect te worden behandeld en een eerlijk proces te krijgen. Dat is ook de reden dat er geen strafzaken zijn die ik níet behandel.”

Plasman

Afgestudeerde advocaten lopen de eerste jaren een soort stage waardoor ze geleidelijk de klappen van de zweep leren kennen, Marielle kwam al snel in het diepe: ze ging meteen de maatschap in, bij het kantoor van Koers en Kruyswijk in Amsterdam. Zij deed daar uitsluitend strafrecht. Toen na enkele jaren de ene na de andere advocaat uit de maatschap vertrok, sloot Marielle zich als zelfstandig strafrechtadvocaat aan bij het kantoor van Peter Plasman in een zogenaamde kostenmaatschap. “Je betaalt een bepaald bedrag om daar je praktijk te mogen uitvoeren, verder moet je jezelf zien te bedruipen. Je krijgt dus geen zaken van de anderen. Ik heb daar wel veel geleerd, ik vind Plasman een boeiende advocaat, maar na vijf jaar werd het tijd voor een nieuwe stap.”

Naambordje
Richard Korver, zelf gespecialiseerd in het civiel recht, wilde graag samen met haar een kantoor beginnen. ‘Korver en Van Essen advocaten lawyers’, staat er dan ook op het naambordje op nummer 499, van een van de mooiste panden aan de Herengracht. “Het nadeel van een kantoor dat uitsluitend strafrecht doet is dat het vaak een beetje een shabby imago heeft, daarmee stoot je een bepaalde cliëntèle af. Op dit kantoor is een junk net zo welkom als een zakenman, ze worden beiden met evenveel respect behandeld. In dit kantoor ben ik de enige die echt gespecialiseerd is in strafrecht, de anderen hebben allemaal hun eigen specialisme. We zitten hier nu met zes advocaten en juridisch medewerkers, we zoeken wel nog drie nieuwe advocaten.”

Jocic
Een van haar eerste grote zaken was die van een cliënt die volgens justitie hoorde bij de groep van Sreten Jocic, ook bekend als ‘Joca Amsterdam’, tegen wie op dit moment in Belgrado een proces loopt. “Mijn cliënt werd verdacht van betrokkenheid bij een poging tot liquidatie en een ripdeal. Er waren tapgesprekken en observatierapporten van de CIE. Ik heb me daar helemaal in gestort. Ben naar de plaats delict geweest, naar wapenhandelaren om informatie te krijgen over de sniper die gebruikt zou zijn, ik heb dat hele verhaal kunnen ontrafelen. Joca zou hebben gebeld vanuit een telefooncel in Sofia. Voor het tappen van die gesprekken was geen toestemming gevraagd. Verder was het de vraag of de observanten wel gezien konden hebben wat ze volgens hun rapporten zouden hebben waargenomen. Ik ben ter plekke gaan kijken, wat bleek? Vanaf die plaats was het onmogelijk mijn cliënt te zien. Waarschijnlijk waren die observatierapporten in elkaar gezet naar aanleiding van anonieme informatie die anders niet te verantwoorden was. Het werd vrijspraak. Mooi voor de cliënt, ik vond het jammer, ik had liever gehad dat het Openbaar Ministerie niet-ontvankelijk was verklaard. Nu liep het voor het OM met een sisser af terwijl duidelijk had moeten worden dat er door het OM gerommeld was.”

Hoe belangrijk het is om zelf onderzoek te doen bleek ook bij een andere zaak.

 “Het probleem is dat het strafrecht niet echt goed betaalt. Er zijn veel pro-deozaken, lang niet alle kosten worden vergoed. Als je er zelf op uitgaat, komt dat meestal voor eigen rekening. Terwijl dat wel heel belangrijk is om een goed beeld van de zaak te krijgen. Een cliënt werd ervan verdacht 500 kilo drugs te hebben gesmokkeld via de bloemenveiling in Aalsmeer. Ik ben op de veiling geweest, heb met de mensen daar gepraat en gekeken hoe het dan precies gebeurd zou moeten zijn, waar die drugs verstopt hadden kunnen zijn. Het bleek echt onmogelijk dat het gegaan was zoals de officier van justitie beschreef. Die partij zal best gesmokkeld zijn, maar die was er zeker niet door mijn cliënt op die plek ingeladen. Dat kon ik bij de rechtbank afdoende aantonen, aan de hand van foto´s die ik had gemaakt. Dat werd ook vrijspraak. Dit lat je toch niet liggen voor een paar honderd euro die je als advocaat aan vergoeding misloopt.”

 
Marielle van Essen is gespecialiseerd in uitleveringszaken.

“Dat zijn soms haast traumatische ervaringen, omdat je bijna niets kunt doen voor je cliënt: bijna alle verweren worden afgedaan met de stelling dat er sprake is van het vertrouwensbeginsel tussen de aangesloten landen, het onderzoek vindt plaats in het land dat de uit- of overlevering vraagt, als advocaat sta je met je rug tegen de muur. Vaak krijg je pas op de zitting nog allerlei informatie waar je ter plekke maar je verweer tegen moet verzinnen. Cliënten zijn vaak volledig in paniek. Het idee om naar een ander land te moeten om daar de gevangenis in te gaan is afschuwelijk. Als je dan toch iets kunt betekenen voor je cliènten is dat een enorme kick.”

Martelcentrum

Zo vroegen de Verenigde Staten vroegen om uitlevering van een cliënt – een Egyptische man – die werd verdacht van fraude met telecommunicatie. De VS plakte er een Al Qaida-etiket op. “Dat sloeg nergens op, maar het was allemaal behoorlijk intimiderend, inclusief een door Colin Powell zelf ondertekend verzoekschrift. Ik vind het nog steeds bewonderenswaardig dat de Nederlandse rechter die hierover moest beslissen, Blackstone, de Amerikanen tegen de haren in heeft durven strijken en het verzoek heeft afgewezen. Zij het op een vormfout. Voor het verzenden van bewijsmateriaal moet toestemming worden verleend, we hadden ontdekt dat dat in dit geval niet was gebeurd. De zaak kreeg later nog een heel vervelend staartje: de man werd vervolgens wel als ongewenste vreemdeling uitgezet en kwam twee weken in een geheime gevangenbis annex martelcentrum terecht. Een door de rechtbank ingeschakelde tolk (Egyptisch-Arabisch) bleek zeer vertrouwelijke informatie uit het dossier over cliënt aan de Egyptische consul te hebben doorgesluisd. Dat is mij door de consul bevestigd. Daar ben ik nog steeds woedend over, maar je kunt er verder niets mee. De Kamervragen die hierover door Boris Dittrich zijn gesteld hebben verder weinig commotie veroorzaakt en de cliënt wilde verder geen publiciteit geven aan deze zaak.”

Vrouwenhandel

Marielle van Essen heeft de laatste jaren vooral naam gemaakt op het gebied van mensen (vrouwen) handel. “Waarheid en leugens lopen in die zaken nogal eens door elkaar, het wordt je bepaald niet in dank afgenomen als ‘beruchte mensenhandelaren’ vrijuit gaan. Ook niet als dit komt doordat de Openbaar Ministerie werkelijk alle regels van een eerlijk proces aan de laars heeft gelapt, zoals in de Alkmaarse Sierra-zaak (vermeende Bulgaarse pooiers).”

In die zaak stond ze de hoofdverdachte bij en werd het OM niet-ontvankelijk verklaard, wegens misleiding van de rechtbank.

In de Zwolse Koolvis-zaak (Nigerianen) waarin ze een van de verdachten uit de organisatie bijstaat, werden verdachten weliswaar veroordeeld voor mensensmokkel maar vrijgesproken van mensenhandel. In die zaak maakte justitie gebruik van een anti-voodoo priester en een voormalig slachtoffer om van de vermeende slachtoffers aangiftes los te krijgen. “Die zaak heb ik met stijgende verbazing en ontzetting meegemaakt. Dat het OM deze experimenten mag uithalen met vermeende slachtoffers om aangiftes te ontfutselen: doodeng! De kans dat hiermee onbetrouwbare aangiftes worden verkregen is levensgroot, terwijl in dit soort zaken al zoveel valse aangiftes worden gedaan.”

Dam-schreeuwer

Op dit moment staat Marielle van Essen de ’Dam-schreeuwer’ bij, die op 4 mei 2010 commotie veroorzaakte door gedurende de twee minuten stilte te gaan schreeuwen, waarna paniek uitbrak. “Een bizarre zaak, door de gebeurtenissen die na de schreeuw hebben plaatsgevonden. Maar juridisch gezien bijzonder interessant. Het onderzoek is nog in volle gang.”

Voor meer informatie: www.korver-vanessen.nl

Contact per mail: vanessen@korver-vanessen.nl

[!] Opmerkingen aan redactie?

Processing your request, Please wait....

Report as:	Vraag Suggestie Niet publieke commentaar
Write in Words: (Optional)

Geen Gerelateerde Artikelen Gevonden.