Mijn wantrouwen tegen ‘literaire schrijvers’ en columnisten is weer wat toegenomen, door Anil Ramdas. In NRC Handelsblad klaagde hij dat hij twee dagen in de cel had gezeten omdat hij het had opgenomen voor een moslimvrouw die zijns inziens onheus werd bejegend door een conducteur.

Op ‘Geen Stijl’ werd duidelijk dat Ramdas de zaak met een wel heel erg gekleurde bril had bekeken en beschreven. Een mede-treinreiziger schrijft: “In Keulen stapte een Duitse (zaken)man in. Hij zocht zijn gereserveerde plek, maar trof daar een vrouw in Nijab aan die luidruchtig in het Arabisch zat te bellen.

Het lukte hem niet de vrouw te overreden om te vertrekken. De vrouw leek de man niet te verstaan/begrijpen. Hij schold de vrouw uiteindelijk in het Duits uit (het ging over varkens en moslims). Omdat er verderop een lege zitplaats was, besloot de man daar maar te gaan zitten.

Met het schelden was de woede van de heer Ramdas gewekt. Die bitste de man wat toe in het Duits. Meneer Ramdas gedroeg zich vervolgens onrustig. Hij liep een aantal malen schichtig om zich heen kijkend heen en weer door de coupe.”

Vervolgens komt er een conducteur, die constateert dat de vrouw geen geldig plaatsbewijs heeft.

“Op dat moment was meneer Ramdas al zichtbaar woedend in het gangpad gaan staan. Dat de vrouw deed alsof ze niet kon praten, irriteerde de conducteur. Hij sprak in verschillende talen op de vrouw in, maar die gaf geen krimp noch een geldig plaatsbewijs of ID-kaart. Uiteindelijk kwam er de volgende woorden: “jij raciest”. Dat was het teken voor meneer Ramdas om zich ermee te gaan bemoeien. Hij schold de conducteur onder andere uit voor ‘Hitler’, ‘nazi’, ‘kampbewaarder’ en inderdaad ook voor ‘Wilders’.

De conducteur gaf eerst wat lacherig aan dat hij dat niet accepteerde, waarna Ramdas de boel nog eens herhaalde. Daarop reageerde de conducteur wat strenger. Nog geen twee minuten later ontkende Ramdas, in een van zijn zijde volstrekt onredelijk gesprek met de conducteur, de woorden gebruikt te hebben en zocht hij daarvoor steun bij medepassagiers.”

Uiteindelijk gaf de conducteur de vrouw op dat moment geen boete, “vervolgens hebben de moslima en meneer Ramdas gewoon in het Nederlands (wat de vrouw daarvoor schijnbaar niet kon) kort met elkaar gepraat.”

De hele reactie (en die van de spoorwegpolitie) staat bij mij in de reacties bij het vorige bericht.

Zoiets heet ‘dichterlijke vrijheid.’ In een column (en in films) mag je de werkelijkheid verdraaien, liegen, een verkeerd beeld schetsen, wat je maar wil.

Hoe zou het eigenlijk zijn afgelopen met die oplichter die een tijdje geleden in dezelfde krant beweerde dat hij op het laatste nippertje had afgezien van euthanasie? Hij wilde dood omdat hij nog maar enkele weken te leven had, maar was verliefd geworden en wilde niet meer. Werd als feitelijk journalistiek verhaal gebracht, maar dan zonder ook maar iets uit te zoeken. Ik heb zo ‘t idee dat-ie nog leeft. Ik heb het nog aangekaart bij de Ombudsman van NRC. Of het wenselijk is onzinverhalen als waarheid te brengen, maar die vond het niet interessant. De dichterlijke vrijheid rukt op, ook in de journalistiek.

Interessante ontwikkelingen in de Bunker, bij het liquidatieproces. Voor de liefhebbers. Ik heb uit het laatste verslag van Bondtehond een stukje gehaald dat tekenend is voor die hele zaak. Moet iedereen zelf zijn conclusies maar trekken. Het hele verslag staat  hier

In dagblad De Pers vandaag een interview met Anna Korterink, naar aanleiding van het boek ‘Bij de rechtbank’. Een pdf van de krant staat hier

[!] Opmerkingen aan redactie?

Processing your request, Please wait....

Report as:	Vraag Suggestie Niet publieke commentaar
Write in Words: (Optional)

Geen Gerelateerde Artikelen Gevonden.