“Zou dat nou vertrouwd zijn, qua maag?” In de gevangenis van La Romana, in de Dominicaanse Republiek, kun je gewoon een broodje hamburger bestellen. Gedetineerden – meestal de gasten met levenslang – runnen hier hun tokootjes. Als je een beetje geld hebt, kun je hier prima overleven. Voor een kwartje huur je een bankje om met je bezoek te kunnen zitten. Het bezoek duurt vier uur, elke woensdag en elke zondag.

Eenmaal binnen doet het in niets denken aan een gevangenis, het is een combinatie van een kermis en de Alkmaarse koopjesmarkt. Op enkele tientallen meters afstand van elkaar doen twee concurrerende kerken hun best  voor het zieleheil van de moordenaars en andere criminelen. Zieleheil, geen zielerust: het gaat gepaard met een heidens kabaal: schreeuwende voorgangers, gejoel (gejuich?), en klap maar in je handjes van blij blij blij, maar vooral: op de boze bolletjes allebei. 

Ik was er gistermiddag  (wegens Panorama) op bezoek bij Nico Epskamp. Vanuit het hotel waar ik zit is het zo’n twee uur rijden, door het binnenland. De Dominicaanse Republiek is het armste Caribische land (als het daar tenminste onder valt, mijn aardrijkskundige kennis houdt niet over) dat ik heb gezien. Het aangrenzende Haïti schijnt nog erger te zijn, maar dat is 1200 kilometer verderop.  De Fransen hebben hun kolonies beroerd achtergelaten, nog erger dan de Spanjaarden, zoals hier de Dominicaanse Republiek. Mensen wonen in hokken waar in Nederland een varken zich voor zou schamen. Eén voordeel: het is wel lekker weer.

Zo’n tocht door het land roept filosofische gedachten op. Het deed me denken aan de tijd dat Frankrijk zo tekeer ging tegen het Nederlandse drugsbeleid. Rijdend door die onmetelijke wijngaarden, dacht je: dit hele volk drijft op de productie van een alcoholhoudende drank, en dan gaan ze ons een beetje lopen verwijten dat we aan hasj doen. Wat is erger?

In de Dominicaanse Republieker is suikerriet de kurk waar de economie op drijft. Voor rum. Overal waar je kijkt velden met dit gewas en mannen die in de hete zon aan het werk zijn. Wat dat betreft is het economisch landschap in Nederland onschuldiger: onze nationale drank loopt in de wei.

Maar die hamburger, dus. Als je net overal langs de kant die stukken vlees hebt zien hangen. Joost mag weten hoe ze dat opeten. Ik wil het niet eens weten, misschien heb ik het al gehad, maar het noodt niet uit tot toehappen in iets dat ook met vlees te maken heeft.

Over de zaak van Nico en de eveneens aangehouden Engelsman (zie vorig bericht) kan ik uiteraard nog niet veel kwijt. In maart neemt de rechtbank een voorlopige beslissing. Nico heeft wel meteen op staande voet ontslag gekregen bij Bonjo, het blad (en de stichting) voor gedetineerden dat (en die) hij nagenoeg in z’n eentje runde.

Het vorige bericht staat hier

Nico wás Bonjo.

De reden voor het ontslag, met terugwerkende kracht: dat hij op 8 december zonder opgaaf van redenen niet op zijn werk was verschenen. Daar spreekt niet veel vertrouwen uit. Hebben we ‘t nog wel een keer over.

We zijn inmiddels een halve dag verder, het is hier nu drie uur ‘s nachts. De hamburger (en het drinken) houden zich nog koest. Straks maar weer eens kijken hoe het morgen wordt. Letterlijk. Ik begin hier de dag met een uurtje hardlopen, zodra het wat licht begint te worden (rond half zeven). Bewegingsvrijheid: toch prettig.

[!] Opmerkingen aan redactie?

Processing your request, Please wait....

Report as:	Vraag Suggestie Niet publieke commentaar
Write in Words: (Optional)