Profiel advocaat Mark Nillesen

Mark-Nillesen-5web

 

-Een gezond miljoenenbedrijf dat wordt kapotgemaakt

-Een inval in een woonwagenkampje waarbij vrouwen, kinderen en baby’s worden afgevoerd en uiteindelijk in de cel belanden.

-‘Doorzoeking’ van een hotel waar alle deuren nodeloos worden ingetrapt en voor tienduizenden euro’s schade wordt aangericht

 

Advocaat Mark Nillesen (37) uit Den Bosch geeft drie voorbeelden van zaken waarbij justitie zijn inziens nodeloos en geldverspillend de grenzen van de wet opzocht. Niet omdat er zulke ernstige misstanden waren, maar vanuit een politieke achtergrond. Omdat er geld te verdelen was of om een signaal af te geven aan de burgerij.

 

In augustus 2012 is er een inval bij een champignonkwekerij in Venlo.

Nillesen: “Een bedrijf met een omzet van 30 a 40 miljoen euro per jaar. De eigenaar was een soort pionier, hij werkte met Pools personeel en heeft vanaf het begin aan de instanties om advies gevraagd hoe hij het aan moest pakken. Hij wilde het allemaal volgens de regels doen. Hij gold als een voorbeeld. Er zou een delegatie uit de Tweede Kamer bij hem komen om te kijken hoe je in de praktijk moet omgaan met arbeidsmigranten. Die delegatie moest dus worden afgebeld. Vanwege de inval. Er was volgens justitie sprake van mensenhandel.”

 

Het bericht is gemakkelijk terug te vinden.

“Justitie vermoedt dat de Poolse vrouwen structureel worden onderbetaald. Ze werken dagelijks veel uren en krijgen nauwelijks vrije dagen. De vrouwen moeten volgens het Openbaar Ministerie ook verplicht een deel van hun loon afstaan voor huisvesting, maaltijden en verzekeringen. Een en ander zou niet of anders in de boeken worden vermeld. De Poolse autoriteiten hebben gisteren ook op twee adressen in Polen doorzoekingen gedaan. Daar worden de pluksters voor de champignonteelt in Nederland geworven. De informatie die de vrouwen in Polen krijgen, is vermoedelijk veel rooskleuriger dan de werkelijke omstandigheden in Nederland, stelt justitie. Arbeidsuitbuiting is een vorm van mensenhandel waar maximaal twaalf jaar cel op staat. “Er wordt misbruik gemaakt van mensen in een afhankelijke, kwetsbare positie.” Bij de actie van dinsdag werden tientallen medewerkers van diverse instanties en de politie ingezet.”

Nillesen: “Zo presenteert justitie het. Onderbetaald, werken dagelijks veel uren. Veel meer is er eigenlijk niet van te maken. Terwijl iedereen weet dat die Poolse werknemers graag veel en extra werken om meer te verdienen: liever werk dan vrije tijd. Maar justitie ziet het als ‘mensenhandel.’ Louter door de inval en de negatieve publiciteit is het bedrijf failliet gegaan. Dat is ook vastgesteld door de curator. Dit is een typisch voorbeeld van het door justitie tot het uiterste oprekken van het begrip mensenhandel. Kijken hoever ze kunnen gaan. Een voorbeeld. Een vrouw werkt helemaal vrijwillig en zelfstandig als prostituee. Maar jij brengt haar met de auto vanuit bijvoorbeeld België naar haar werk in Nederland, dan maak je je officieel schuldig aan mensenhandel. Je verleent iemand faciliteiten. Je bent aan het aanwerven. Als ik als advocaat een stagiaire in dienst heb en die werkt bijvoorbeeld structureel twee uur langer dan de voorgeschreven werktijden, dan maak ik me volgens de letter van de wet ook al schuldig aan mensenhandel, als ik het openbaar ministerie moet geloven.”

De vraag is natuurlijk: waarom? Wie heeft hier belang bij? 

Nillesen: “Het gaat over het verdelen van potjes geld. Vanuit de politiek wordt gezegd: ‘We gaan iets aan mensenhandel doen.’ Dat was destijds vooral ingegeven door het CDA, tegen misstanden in de prostitutie. Dat wordt een zaak voor het zogenaamde Functioneel Parket. Er komt geld voor onderzoek; om mensen op te sporen. Dat is een moloch, het werkt heel traag, het is een proces dat jaren duurt. Dan moeten ze natuurlijk wel met iets komen.”

Dat kan leiden tot bizarre situaties. Nillesen: “Dit soort acties zijn begonnen tegen de echte misstanden, echte mensenhandel. Paspoorten innemen, mensen opsluiten onder erbarmelijke omstandigheden. Natuurlijk is het goed dat daar tegen wordt opgetreden, maar dat instrument wordt nu gebruikt tegen gewone nette bedrijven. Waar misschien hooguit sprake is van schending van de arbeidstijdenwet, maar dat is natuurlijk geen mensenhandel.”

Een gezond miljoenenbedrijf is op deze manier de nek omgedraaid. Maar ook een individu kan de dupe worden van dit systeem. “Een cliënt van mij had in België wat illegaal vuurwerk opgeslagen. Dat vuurwerk is nooit in Nederland geweest en in België zijn de wetten – en de straffen – op dit gebied heel anders. We hebben het dan vaak over geldboetes. Toch wordt hij er in Nederland voor veroordeeld, tot een gevangenisstraf van 4,5 jaar. Absurd.”

BACKPACKER 

Mark Nillesen is inmiddels ruim 10 jaar werkzaam in het strafrecht. Na zijn rechtenstudie in Nijmegen reisde hij een jaar lang als backpacker door Zuidoost-Azië en omstreken, voor het avontuur. Daarna werkte hij als gerechtssecretaris; eerst in Arnhem, later drie jaar bij het Hof in Den Haag. Nillesen: “Ik houd van werken met taal. In Den Haag schreef ik arresten. Best leuk werk, maar je komt er niet verder mee, het is statisch. Ik kreeg toch meer de behoefte aan de andere kant te gaan staan. Ik maakte natuurlijk veel advocaten mee. Ik dacht vaak: ‘Dat kan ik beter.’ Maar ik had een behoorlijke aversie tegen ‘de advocatuur’ zoals ik die zag. Kakkers van de Zuidas, die neerkijken op ‘gewone mensen’. Ik had niet de minste behoefte daar stage te gaan lopen.”

Dat deed hij bij Arthur van der Biezen, die samen met Jan-Hein Kuijpers kantoor hield in Den Bosch en Amsterdam. Sinds enige tijd is Van der Biezen voor zichzelf begonnen met een nieuw kantoor, Nillesen vormt nu samen met Kuijpers het kantoor Kuijpers & Nillesen Advocaten, ook in Den Bosch en Amsterdam. Nillesen: “Kantoren in verschillende steden, maar wel een echte eenheid.”

Nillesen deed en doet grote zaken. Bijvoorbeeld in het grote liquidatieproces in Amsterdam, de Passagezaak. Samen met Kuijpers staat hij Moppie R. bij. Verdachte van onder meer de moord op twee Joegoslaven (de ‘barbecuemoorden’).

“Eigenlijk is dat ondankbaar werk. Het kost heel veel tijd, het duurt jaren en dan heb je een pleitnota van 200 pagina’s.”

 

Nico Meijering hield in dat proces een pleidooi van drie dagen. Kuijpers en Nillesen waren ook een hele dag bezig. Moet dat, kan dat niet korter? Daar luistert toch niemand naar?

“Klopt. Geen enkel verhaal is twaalf uur lang sappig. Bovendien gaat het over veel taaie informatie. Zoals de gegevens van peilbakens. Niet zo spannend als bloedspetters op de muur, maar het is een huzarenklus die wel gedaan moet worden. Je hebt te maken met een cliënt die wordt verdacht van betrokkenheid bij meer dan vijf moorden.”

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

Wat is dan de charme van het werk van een advocaat?

“Er zitten ook wel avontuurlijke aspecten aan. Spanning. Als je een zaak in behandeling neemt zie je soms meteen al iets waar je je op kunt richten, waar licht in schijnt. Het geeft veel voldoening als je dat eruit weet te halen.”

Een voorbeeld. Een ‘noodweersituatie’.

Een man die een flinke jaap heeft gekregen met een mes.

“Mijn cliënt zou dat hebben gedaan. Het slachtoffer was een Somalische man die onder invloed van drank auto’s vernielde en woningen binnendrong. Hij probeerde ook bij mijn cliënt binnen te komen. Dat lukte eerst niet; er ontstond een woordenwisseling. Daarna wist hij door het forceren van een raam toch binnen te komen. Mijn cliënt zou toen een mes hebben gepakt om zich te verdedigen.

In het dossier zat een verklaring van een getuige die zegt dat de Somaliër zichzelf zou hebben gesneden. Maar de aanklacht luidt toch: poging tot moord. Het Openbaar Ministerie heeft er in zulke gevallen een handje van om het dossier zo samen te vatten dat de werkelijke gang van zaken wordt verdoezeld. Ergens kloppen dingen wel, maar ergens ook helemaal niet. Dat vind ik onder de gordel. Het geeft je als advocaat veel voldoening als je cliënt dan wordt vrijgesproken.”

De politiek lijkt steeds meer invloed te krijgen op het rechtssysteem.

“Het heeft te maken met kabinetsplannen. Stevige taal, bedoeld voor de burgers. Je hebt in het zuiden de zogenaamde Task Force gehad. Dan wordt er met een enorme politiemacht- en met marechaussees, binnengevallen op een klein kampje. Met helikopters; mensen krijgen pistolen met laserpointers op hun hoofd, en waar gaat het om? Het wordt gezien als een probleemgebied, van buiten kun je niet goed zien wat er aan de hand is, de burgemeester en de korpschef besluiten tot inval over te gaan. Iedereen wordt afgevoerd; vrouwen, kinderen en baby’s belanden in de cel. Totaal buiten proporties.”

Een ander geval: een voortvluchtige verdachte moet worden aangehouden. “Hij werd verdacht van poging tot doodslag en vuurwapenbezit. Was een broodje-aapverhaal, het ging over een burenruzie in Heesch. Mijn cliënt was de buurman van een vrouw die bezoek kreeg van wat jongens van het kamp, die voor haar man kwamen. Die was er niet, mijn cliënt nam het voor haar op en zei dat ze weg moesten  gaan. Dat pikten ze niet en toen werd er met messen gezwaaid. Volgens justitie had mijn cliënt toen met een wapen gedreigd en ook geschoten. Uit het dossier blijkt dat dit godsonmogelijk was. Er was sowieso helemaal niet geschoten op dat moment. Wat hem maximaal ten laste zou kunnen worden gelegd was dat hij had gedreigd. Je ziet dan dat justitie zulke informatie vies presenteert en op valse gronden tot actie overgaat. In dit geval met werkelijk honderden agenten. Een complete legermacht. Meest bizarre: er werd een medeverdachte gezocht waarvan ze dachten dat die in motel Vught zat. Hebben ze in dat hotel alle deuren opengebroken. Wat ook met een loper of met pasjes had gekund. Pure vernieling. Voor tienduizenden euro’s. Het hotel moest een dag dicht. Verspilling van overheidsgeld. En die zogenaamde medeverdachte hebben ze nooit gevonden.”

 Nederland is inmiddels koploper in Europa als het gaat om het uitdelen van boetes en zware gevangenisstraffen. Dat is een heel ander beeld dan wat minister Opstelten en staatssecretaris Teeven proberen op te roepen.

Die lopen te schreeuwen dat het allemaal nog veel zwaarder moet. Intriest. De criminele burgerinfiltrant wordt ook weer van stal gehaald. Terug in de tijd. Wat ook niet klopt: als Teeven zelf in beeld komt met een tapgesprek dat op miraculeuze wijze is verdwenen, dan is er niks aan de hand. Als zoiets wonderlijks of toevalligs zou gebeuren bij zogenaamde boeven, worden zij gewoonweg niet geloofd. Dan is het opeens een kletsverhaal.”

Meer informatie op de website van Kuijpers & Nillesen 

 

1 Reactie

  1. Ex-Crimineel
    18 februari 2014 - 00:52

    Tja, wat dat champignonbedrijf aangaat, toevallig is een bekende van mij daar werkzaam geweest op de administratie. Helemaal zuivere koffie was dat bedrijf nu ook weer niet. Het was niet voor niets dat men in de regio bij wijze van “grap” de eerste letter van de naam van het bedrijf verving door een C.
    Maar van de andere kant, noem eens een bedrijf uit de regio Venlo dat wel 100% koosjer is.

    Klassenjustitie viert hoogtijdagen in Nederland, dat staat als een paal boven water. Je moet als burger tegenwoordig heel sterk in je schoenen staan wil je je recht krijgen. Zowel strafrechtelijk als civiel. Discriminatie is bij justitie ook heel normaal. Ik spreek uit eigen ervaring en ik lees regelmatig op diverse fora dat ik absoluut geen uitzondering ben met het opdoen van zulke ervaringen.

    Reply

Reageer

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.