Moederliefde: ook als de zoon een moordenaar is

Op 1 oktober 2002 schiet Pascal F. (28) in Utrecht zijn kamerhuurster Nadia van de Ven (25) dood, met hetzelfde wapen waarmee in 1995 verzekeringsagent Anton Bussing (31) in Ede is vermoord. De rechtbank veroordeelt hem tot levenslang, in hoger beroep wordt het twintig jaar plus tbs. Twee slachtoffers, van wie de één iets willekeuriger dan de ander. Bussing zat in de auto de krant te lezen, wachtend op zijn dochter die hij van de sportschool zou halen. Het enige motief om hem dood te schieten lijkt: omdat het kon. Verder niks. Bij Nadia speelde iets anders, maar niet veel meer dan wat irritatie.

In het in 2015 verschenen boek Moordenaars in Nederland is een hoofdstuk opgenomen over deze moord, die door de jaren heen veel publiciteit heeft gekregen. Vanwege de moord op Nadia, maar ook door de persoon van de dader en zijn ouders. Vanaf het begin hebben zijn ouders er alles aan gedaan hem zijn straf te laten ontlopen. Bij moordzaken spelen de ouders van de slachtoffers doorgaans een prominente rol. Sommige kiezen ervoor buiten de publiciteit te blijven, andere staan er wel open voor. Zolang de dader niet gevonden is, is er hoop dat aandacht in de media helpt. Dat is in de praktijk zelden het geval. Er wordt nogal eens misbruik gemaakt van het verdriet van familieleden. Het zijn gemakkelijke verhalen die het vooral op televisie goed doen. Als je aandacht wil besteden aan een gruwelijke en sensationele moord heb je bewegend beeld en pratende mensen nodig. Het enige positieve effect van blijvende media-aandacht is dat politie en justitie door blijven gaan met onderzoek. Zonder die aanhoudende publiciteit waren de Puttense moordzaak en de moord op Marianne Vaatstra niet opgelost.

Reageer

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.