Crimesong van de dag

Vrijdag 15 december 2017: Daddy Cool, Boney M.

Op Aruba heb je een rijke kant. Oranjestad, waar de cruisechepen elkaar verdringen en de dollars rijkelijk stromen. En je hebt, zo’n 25 kilometer verderop, een armoedige kant. Sint Nicolaas/ San Nicolas. Daar is de rosse buurt voor de gewone man. Legaal. Het stadje (dorp?) kende één Bekende Arubaan. Bobby Farrell, de man uit de clips van Boney M.; hij is in 2010 op 61-jarige leeftijd overleden.

Ik heb nog even gekeken of er een standbeeld voor hem is opgericht, of een straat vernoemd, maar dat heb ik niet kunnen vinden. Het bericht over de achterkant van Aruba komt in de loop van de morgen online. Zie dan hier.

Donderdag 14 december 2017: Spanish Rose, Van Morrison

Niet het meest bekende nummer van Van the Man, wel een van mijn favoriete. Van Morrison is de eerste grote artiest van wie ik naar een concert ben geweest. Zal 1974 geweest zin, in Carré. Daar zong hij dit uiteraard niet. Te commercieel. Wel een gedenkwaardig en indrukwekkend concert.

De link met de actuele misdaad is mager, geef ik toe. Ik was gisteren op een tamelijk verlaten rotskust op Aruba, op een plek waar veel Venezolanen de oversteek maken met bootjes. Een geïmproviseerde grafsteen deed mij denken aan de Spaanse Roos. Zie hier

 

Woensdag 13 december 2017: Leader of the pack, Shangri-Las

Schattige meisjes, een ronkende motor en een stoere motorboy, ‘de leider van de groep’. Daar zullen de meeste mensen in de jaren zestig een iets ander beeld bij hebben gehad dan wat nu oprijst bij de aanhouding van ‘leaders’ Henk Kuipers (Drenthe) en Stephan P. (Geleen). Bericht staat hier

Dinsdag 12 december 2017: Hurricane, Bob Dylan

Couldn’t help but make me feel ashamed to live in a land

Where justice is a game

Daarom, dus. De Puttense moordzaak is een zwarte bladzij in het Nederlandse boek van strafrecht. Twee mannen ten onrechte veroordeeld, maar uiteindelijk, toen ze hun straf al hadden uitgezeten, vrijgesproken. Daarna werd de echte dader gearresteerd en veroordeeld. Leek het. Maar is dat wel zo? De ballade van Bob Dylan gaat ook over een gerechtelijke dwaling. Een bericht en een reportage over de nieuwe Puttense dwaling staan hier

Maandag 11 december 2017: The Hostage, Donna Summer

Een echte crimesong: over een man die wordt ontvoerd. Zijn vrouw wordt gebeld: er moet worden betaald en ze mag niet met de politie bellen. De telefoon speelt een belangrijke rol. Wat Donna Summer zelf vond van haar optreden bij Van Oekel’s Discohoek weet ik niet, het was wel haar doorbraak in Nederland. Als beginnend artiest moet je dan maar op de koop toenemen dat Evert van der Pik elke keer per ongeluk de telefoon opneemt.

Telefoons, daar gaat het bericht van vandaag over. Van een iets anders generatie. PGP. Pretty Good Privacy. Tamelijk goede privacy. Daar zijn de deskundigen het niet altijd helemaal met elkaar over eens. Zie hiervoor het bericht van heden.

Zondag 10 december 2017: Wat voor weer zou het zijn in Den Haag, Conny Stuart

Het moet over Den Haag gaan en van Annie M.G. Schmidt zijn, vandaag. Omdat advocaat Ad Westendorp afgelopen week is overleden. Dè advocaat van Den Haag. In het profiel op de site vertelt hij over zijn tante Fiep. Zij was de illustratrice van de boeken van Annie, ook de schrijfster van dit lied. Het bericht staat hier 

Vrijdag 8 december 2017: Money, that’s what I want, Barrett Strong 

Dit keer een tip van een reageerder, naar aanleiding van een banner op de mobiele site. Zie hier

Donderdag 7 december 2017: Les tendres annees, Johnny Halliday

Kunnen we niet omheen: de Franse zanger is overleden. Als je aan Franse chansons denkt, waar velen in Nederland gecharmeerd van zijn (ik ook) denk je nauwelijks aan hem. Zijn belangrijkste bijdrage aan Nederland is dat het origineel van Spiegelbeeld, Willeke Alberti, van hem is.

En dat je bij ‘Op een mooie Pinksterdag’ aan hem kunt denken: “Morgen kan ze zwanger zijn (…). ‘t Kan van de behanger zijn, of van een Franse zanger zijn, of iemand uit Den Haag.”

In Frankrijk is altijd wel wat te doen. Onze Zuid-Franse correspondent meldde zich met een bijdrage over een rijke Rus die aan de Côte d’Azur in problemen is geraakt. Zou deze Kerimov weleens een plaatje van Johnny Halliday hebben gedraaid? Zie hier

Woensdag 6 december 2017: Duquesne Whistle, Bob Dylan

Over een oude trein, met een mooie stoomfluit. Van het album Tempest. Gisteren hadden we het over een vliegtuig, vandaag over een trein. Een verdrietig en even treurig- als woestmakend bericht over een treinverkrachter. Iemand die een meisje van twaalf met een smoes naar een station lokte, in een toilet duwde en misbruikte. En doodleuk beweert dat het niet onder dwang was. En justitie in Zwolle ging daar een heel eind in mee. Toen men tot bezinning kwam, was de vogel gevlogen. Konden ze naar hem fluiten. Zie hier

Dinsdag 5 december 2017: Airport Song, Magna Carta

Nee, geen sinterklaasliedje, de goedheiligman speelt maar een bescheiden rol in de misdaadhistorie. De Airport Song. Vanwege een akkefietje op Schiphol, met een nog wat verborgen staartje. Zie hier

Maandag 4 december 2017: Ballade van het leven en de dood, Willem Nijholt

Zij was vierhoog de ramen aan het lappen;
Ze had zo’n hekel aan een vuile ruit
Daar stond ze, jong en slank,
Los in de vensterbank
En spaarde zo een glazenwasser uit
En dat is nou het rare van het leven en de dood
‘t Verschil is niet zo groot
Want soms is het precies
Een kwestie van een nies

Komen we in de misdaad ook vaak tegen: toeval, samenlopen van omstandigheden. Net even op de verkeerde plek. Eigenlijk had ik hier IJmuiden van Willem Nijholt willen doen, in verband met het bericht over Henk Machielse dat zich in deze contreien afspeelt, maar dat nummer is nergens op YouTube te vinden. Zelfs niet op Spotify. Ik moet ‘t ergens op een oud cassettebandje hebben. Het is een nummer van de elpee ‘Van Elsschot tot Nijgh’. Dit IJmuiden is van Lennaert Nijgh. Mocht iemand het ergens kunnen vinden…

Voor het bericht: zie hier

Zondag 3 december 2017: I Am The Walrus, Beatles

Omdat we op zoek zijn naar de identiteit van iemand die De Walrus wordt genoemd, door Bregje Bleeker. Een gemeenteambtenares die 25 jaar geleden een relatie had met deze Amsterdamse (?) hasjbaron. Zie hier

Zaterdag 2 december 2017: Er komen andere tijden, Boudewijn de Groot

Naar aanleiding van een bespiegeling over het veranderende klimaat in de wereld van de misdaad. Zie hier

Vrijdag 1 december 2017: Lucky Man, Emerson, Lake & Palmer

Het leek Marcel van Hout, uit Neerpelt, aan weinig te ontbreken. Toch werd hij vermoord. Zie hier

Donderdag 30 november 2017: Tee Hua, Khean Long 

Het is mij niet duidelijk wat de naam van de zangeres is, en wat de titel, en of de letters die er staan überhaupt daar iets mee van doen hebben, maar het is best prettige muziek. Vinden ook meer dan 2 miljoen klikkers.

Wat Thaise muziek vandaag, naar aanleiding van een brief van Johan van Laarhoven, vanuit zijn Thaise gevangenis. Of hij daar veel muziek hoort weet ik niet, maar als het zo is zal het wat moderner zijn: de meeste gedetineerden zijn een stuk jonger dan hij. Voor het bericht: zie hier

Woensdag 29 november 2017: Zuiderzeeballade, Sylvain Poons en Oetze Verschoor

Ik kom vrij geregeld in de Sylvain Poonsstraat. Er is een KFC bij Wateringen, zuidkant van Den Haag. Op een parkeerplaats daar in de buurt, aan deze straat, is niet zo lang geleden een liquidatie geweest. Ik heb er pas nog even een foto gemaakt, maar dat was de verkeerde parkeerplaats. Ik spreek er weleens af als iemand iets wil vertellen wat het daglicht niet kan verdragen.

Sylvain Poons kennen we vooral van de Zuiderzeeballade. Halen we vandaag maar eens uit de kast, in verband met de Urker visser Johannes N. die letterlijk in zee ging met de Amsterdamse Mocro Maffia om een partij cocaïne aan land te brengen. Had hij beter niet kunnen doen. Het lijkt erop dat zijn compagnons meteen al snode plannen met hem hadden (‘pikieuw’) voor het geval er iets mis zou gaan. Die dreiging lijkt nog steeds niet weg. Zie hier

Dinsdag 28 november 2017: Liar, Three Dog Night

Voor het bericht: zie hier

Maandag 27 november 2017: Elke dag friet, Zazí

Vanwege het overlijden van een oer-Febo-man, Jan van Boven. Van de uitspanning aan de Amsteldijk. Tevens een bekende misdaadlocatie, daar om het hoekje en we kennen natuurlijk allemaal de voorkeur van Cor van Hout voor Febo. Zijn laatste avondmaal was weliswaar bij Loetje, daarna nam hij nog een korte omweg voor een bezoekje aan de Febo (uiteraard niet deze). Het bericht staat hier

Zondag 26 november 2017: Russian spy and I, the Hunters

Hoort eigenlijk meer bij gisteren, en een bericht eerder deze week. Over een rijke Rus die in Frankrijk in de problemen kwam omdat hij papier wat weinig had betaald voor een hele dure villa. Nu zal het geen spion zijn, maar je denkt dan toch al snel aan een Russisch nummer. Zoals deze evergreen, met de jonge Jan Akkerman op gitaar. Als je er een paar seconden van hoort, ben je elke keer weer verkocht. Bericht staat hier

Vrijdag 24 november 2017: Never had a gun, Matt the Elektrician

In Neerpelt is Marcel van Hout vermoord. Omdat buurtgenoten op criminele wijze uit het leven gingen, wordt hij daar automatisch mee in verband gebracht. Ten onrechte: er is niets bekend over enige band met criminaliteit met deze Van Hout. Hij was een man zonder geweer. Zie hier

Donderdag 23 november 2017: Africa, Toto

Omdat het gisteren regende in Kaapstad en ze er daar blij mee waren. Zie hier

Woensdag 22 november 2017: R.I.P. Omoe, Makka

Video: Makka – R.I.P. Omoe

Dit keer iets uit de nieuwe doos. Prima rap-nummer. Het bericht staat hier

Dinsdag 21november 2017: Never learn not to love, Beach Boys

Ter gelegenheid van de dood van Charles Manson, psychopathische sekteleider die in de hippietijd zijn volgelingen aanzette tot zeven afgrijselijke moorden, waaronder die op de hoogzwangere filmster Sharon Tate. Manson had wat muzikale aspiraties en was voor de moorden in contact gekomen met een van de leden van de Beach Boys. Bovenstaand nummer zou hij mede-gecomponeerd hebben. Als hij aanwezig was geweest bij deze uitvoering, vrees ik dat er nog een stuk of vijf mensen waren gesneuveld.

Even afgrijselijk, zowel als compositie als qua uitvoering, het nummer dat Guns N’Roses opnam: Look at your game, girl. Was wel alleen van de hand van Manson.

Bericht over zijn dood staat hier

Maandag 20 november 2017: The man from Laramie, Jimmy Young

Titelsong van de gelijknamige film met James Stewart, uit 1955. Omdat we ‘t vandaag even hebben over Laramie. Zie hier

Zondag 19 november 2017: Hij was maar een neger, Zangeres Zonder Naam

Hoe tijden en inzichten veranderen: zie hier

Vrijdag 17 november 2017: Meisje in Engeland, Rob de Nijs

Op Schiphol zat ik eerder deze week door omstandigheden even bij een verkeerde gate, naar Humberside. Het  zal niet iedereen veel zeggen, maar  in een van de mooiste nummers van Lennaert Nijgh, geschreven voor Rob de Nijs, komt een plaatsnaam voor die hierop lijkt: Ambleside.

Ligt helemaal aan de andere kant, het beste dat je ervan kunt zeggen is dat het allebei in Engeland ligt. En als je geen van beide namen kent, dat je ze dan gemakkelijk met elkaar kunt verwarren. Zoiets.

Ik moest er in elk geval aan denken, dat kan al genoeg zijn. Het gaat over een nummer op de elpee In de uren van de middag. De titelsong (Meisje in Engeland) begint met die woorden. Ik heb het er al eens over geschreven, na het overlijden van Lennaert Nijgh.

Lennaert Nijgh had later, als columnist voor het Haarlems Dagblad, wel iets met misdaad. Nog een reden om dit maar eens als Crimesong van de dag te gebruiken. Zoals men merkt: het zijn geen echte crimesongs, ik gebruik ze zoals het uitkomt bij een dagelijks onderwerpje, of een al dan niet spontane ingeving of associatie. Anders wordt het elke dag Jailhouse Rock en Ik ben Gerrit, dat gaat gauw vervelen.

Op YouTube kan ik alleen een tamelijk beroerde live-uitvoering vinden. Dat is het vervelende met die oude elpees: sommige nummers zijn zelfs niet met Spotify terug te vinden.

Vorig bericht, over het echte ‘meisje in Engeland’ (‘Joke is een trut’), staat hier

Donderdag 16 november: ‘t Het nog nooit zo donker west, Ede Staal

Wie Groningen zegt, hoort Ede Staal. Een van zijn bekendste liedjes: Het het nog nooit zo donker west, (of het werd altijd wel weer licht). Valt in sommige gevallen wat op af te dingen, maar het is een mooie gedachte. Ik houd een beetje moeite met het begrip ‘licht’ in die ontgroeningszaken van studentencorps Vindicat. Zie hier

Woensdag 15 november 2017: Money, Pink Floyd

Veel groter kan het contrast niet zijn: het rammelende kleingeld en het verhaal over bitcoins. Niettemin, het gaat over geld. Het nummer komt van de legendarische elpee Dark side of the moon, waar ik heel andere herinneringen aan heb dan dit wat suffige Money. Flarden van die muziek bij een begraafplaats in Amsterdam, overstemd door ronkende motoren van Hells Angels, bij de uitvaart van een member. Ergens in de jaren tachtig. Toen ze op het toppunt van hun roem (en angstaanjagerij) waren. Bericht over bitcoins staat hier.

Dinsdag 14 november 2017: Blind Date, Barbra Streisand

Eigenlijk alleen vanwege het onderwerp vandaag: de Blind Date Moord op Pim Overzier, die wordt behandeld in een aflevering van Onschuldig van Peter van der Vorst. Waar ik eerder denk aan: guilty as hell. Hoe diep kunnen programmamakers zinken. Zie hier

Maandag 13 november 2017: Wildflower, Skylark

Mag deze week beginnen met een mysterie? Uiterlijk volgende week maandag – misschien eerder – ga ik uitleggen waarom vandaag deze crimesong. Heeft te maken met iets dat zich de komende dagen zal aftekenen. 

Zondag 12 november 2017: Sunday Morning Coming Down, Kris Kristofferson

Natuurlijk moest dat er een keer van komen: de ultieme song over opstaan met een kater. Op zondagmorgen. Met de geluiden van zingende kinderen in een zondagschool, in de verte een kerkklok en de geur van iemand die kip aan het braden is.

Kan natuurlijk ook maar in één uitvoering: van de meesterschrijver zelf. Kris Kristofferson. Johnny Cash, Willie Nelson en vele anderen zongen het, maar nooit zo mooi als hij. De tijden dat ik ‘s morgens wakker werd met een kater zijn lang voorbij (hoop ik), maar er zijn natuurlijk altijd dingetjes waar je wel een beetje katerig over kunt voelen. Zoals deze Haagse kater (zie hier)

Zaterdag 11 november 2017: November Rain, Guns N’ Roses

Had eigenlijk gisteren gemoeten, omdat er toen een bericht begon over iemand die naar een concert van de groep in Nijmegen was geweest. Nou ja, toen het al bijna afgelopen was, maar daar ging het even niet om. Gisteren moesten we het uiteraard over Hans Vermeulen hebben. Die gelukkig wel werd geëerd in vele media, alleen niet of nauwelijks in De Wereld Draait Door, waar ik dat wel had verwacht. Of ik heb iets gemist. Gisteravond wel in het NOS Journaal, maar wat was dat dan weer slecht: was vooral een item over Margriet Eshuys. 

Vrijdag 10 november 2017: Just two little creatures, Sandy Coast

Ze komen allemaal uit Den Haag, of omgeving, bijna, op de Cats na. En George Baker. Gisteren het bericht dat Hans Vermeulen, van de Sandy Coast, is overleden. Zeventig jaar. Hij woonde al jaren in Thailand, maar kwam op gezette tijden naar Nederland en schoof dan vaak wel even aan bij Tineke de Nooij (Radio 5).

Generaties zijn opgegroeid met zijn stem en liedjes. Van I see your face again tot in de tweede fase The eyes of Jenny. Zijn mooiste – en meest tot nadenken stemmende – nummer vind ik Just two little creatures.  Hoe de mensheid zichzelf uiteindelijk te gronde kan richten.

Donderdag 9 november 2017: Anak, Freddie Aguilar

Het enige Filipijnse lied dat een wereldhit werd, ook in Nederland. Voor De Wereld Draait Door maakte Leo Blokhuis een paar jaar geleden een mooie reportage over deze uiterst sociale Filipijnse popster, die zijn geld goed besteedt aan de eigen bevolking. Liefdadig, is het goede woord.

Is misschien niet direct wat bij je opkomt als het gaat over Dick Willard, de vader van de in 1985 spoorloos verdwenen Haagse peuter Michelle, maar hij was wel een keer bij broer Arie op de Filipijnen en toen werd ook hij een beetje liefdadig. Zie hier  

Woensdag 8 november 2017: Michelle, Beatles

Omdat vandaag Crimescene Schilderswijk verschijnt, mijn boek, met o.a. aandacht voor de spoorloze verdwijning van Michelle Willard. Zie hier

Dinsdag 7 november 2017: Romance in Durango, Bob Dylan

Was it me that shot him down in the cantina
Was it my hand that held the gun?

Zie hier

Is niet de versie van Dylan zelf, die kan ik nergens vinden, alleen via Spotify (maar daar moet je dan een abonnement op hebben).

Nee, zo heel romantisch is het niet. Heeft niet direct met Colombia te maken, en de aanhouding van de Britse Murphy voor de moorden op twee Nederlanders in de Dominicaanse Republiek, maar het ademt wel een Zuid-Amerikaanse crime-sfeer. Vandaar.

Het bericht staat hier 

Maandag 6 november 2017: ‘t Liedje van het kapitaal, Leen Jongewaard

Actueler dan ooit, ook me #metoo: “Zij verleidde hem in het schuurtje, bij de schoffel en de schaar.” En dankzij Zondag met Lubach weten we waar premier Mark Rutte over vier jaar onderdak krijgt: zijn cadeautje van 1,4 miljard (afschaffing dividendbelasting) is vooral interessant voor Shell. En op het gebied van de digitale coins is er van alles aan de hand. Doen we een beetje aan mee, met de Verge. Zie hier

Zaterdag 4 november 2017: Money money money, Abba

Omdat iedereen weleens droomt van ‘a rich man’s world’ en soms lijkt die even binnen bereik. Misschien met een digitale munt? Zie hier

Vrijdag 3 november 2017: Marrakesh Express, Crosby, Stills & Nash

Geen ontkomen aan vandaag, met het bericht over de liquidatie in Marrakesh. Maar wat waren het andere tijden, toen. De hippies, die onschuldige liedjes zongen, over paarden en treintjes en bruine suiker. Waarbij de oudere generatie dan maar moest raden waar het echt over ging. Bericht staat hier

Donderdag 1 november 2017: Bitcoin Rap Song

Vanwege een bericht over het oprollen van een bitcoinbende in Friesland. Zie hier

Dinsdag 30 oktober 2017: Convoy, C.W. McCall

Er zijn films die je tien keer (of vaker) kunt bekijken en die blijven fascineren. Eén daarvan (voor mij, dit is uiteraard erg persoonlijk) is Convoy. Een truckersfilm, met in de hoofdrol Kris Kristofferson. Die ik toen nog niet kende als zanger, maar vele jaren later drie keer live heb mogen meemaken. Een keer in Tilburg, een keer in Antwerpen en een keer in Paradiso. Sunday morning coming down, maar vooral Jody and the Kid. Me and Bobby McGee natuurlijk ook, maar dat zong Janis Joplin beter.

Gisteravond Duel, de eerste film van de toen pas 23-jarige Steven Spielberg. Ook een soort truckersfilm. Ook minstens tien keer gezien (net als als Once upon a time in the West). Je hoeft maar tien seconden te kijken en je blijft – toch weer – kijken.

Spielberg gaat ook Judas, van Astrid Holleeder, doen. Dat is voor alle Nederlandse begrippen een droom. Fantastisch. Mijn probleempje is dat Spielberg na Duel nooit meer interessanter is geworden. Alle filmkenners zullen dat belachelijk vinden, en ongetwijfeld terecht. Maar na Jurassic Park ben ik definitief afgehaakt bij Spielberg. Wat spannend bedoeld was, vond ik lachwekkend. Een persiflage op spektakelfilms. Om nog maar te zwijgen van zijn melodramatische Schindler’s list. 

Is er een actuele Nederlandse aanleiding voor dit Convoy? Als gezegd: dat Judas verfilmd gaat worden door Spielberg. Is misschien niet bloedje-actueel, het nieuws dateert al van vorige week of zo, maar wat is tijd? Het Holleeder-proces duurt ook al heel lang en is in feite uitzichtloos. Een jaartje of wat geleden was hij al ten dode opgeschreven vanwege zijn hart. Als die diagnose van toen correct was geweest, had het de belastingbetaler ettelijke miljoenen bespaard. Aan de andere kant: had het Astrid ettelijke miljoenen minder opgeleverd en ons allemaal heel veel minder spanning, sensatie en opwinding. 

De film Duel is hier te zien

Maandag 30 oktober 2017: Oh Oh Den Haag, Harrie Jekkers

Omdat het vandaag over Haagse kringen gaat, maar dan niet die van het Binnenhof, maar van een wijk een eindje verderop. De Schilderswijk. Kleurrijk. Het bericht staat hier

Zondag 29 oktober 2017: Battle Hymn of the Republic, Andy Williams

Hoe het geheugen je kan bedotten: ik heb lang – eigenlijk tot voor een paar minuten – gedacht dat Andy Williams zijn Battle Hymn of the Republic zong bij de begrafenis van John F. Kennedy. Over wie het de afgelopen week ging, in verband met het prijsgeven van geheimen die er waarschijnlijk niets toe doen. Maar het zijn gouden tijden voor de complotdenkers.

Ik herinner me het singletje, het lied kan ik dromen. Mooi voor de zondagmorgen. Was dus geen 1963, met John F., maar 1968, met Robert. Tja. Voor de link naar het bericht: zie onder (bij vrijdag 27)

Vrijdag 27 oktober 2017: What the world needs now is love, Tom Clay

Omdat er weer veel te doen is over de moord op John F. Kennedy, vanwege het openbaar worden van stukken die lang in de kluis moesten blijven. Gaat over de moorden op Abraham Lincoln, Martin Luther King en John F. Kennedy. Gelardeerd met de radioverslagen. Het bericht staat hier

Donderdag 26 oktober 2017: I did what I did for Maria, Tony Christie

Take an eye for an eye and a life for a life… Gun je de dader van die bizarre schietpartij in Groningen – zinlozer kan geweld niet zijn – ook.  Al mag je dat niet eens denken. Zie hier

 

Woensdag 25 oktober 2017: ’39, Queen

Niet het bekendste werk van Freddy Mercury en zijn band, wel een mooie. Wat dramatisch en daarom vandaag passend. En vanwege dat ’39. Staat hier voor een jaartal, in het bericht van vandaag voor 39 bladzijden. Verder kwam ze niet. Zie hier

Dinsdag 24 oktober 2017: He ain’t heavy, he’s my brother, The Hollies

https://www.youtube.com/watch?v=Jl5vi9ir49g

“Hij is niet zwaar, hij is mijn broer.” Wat je met liefde draagt (in dit geval een jong meisje dat met een zware baby zeulde) is niet zwaar. Is een mooie tekst bij gemaakt:

The road is long

With many a winding turn

That leads us to who knows where

Who knows where

But I’m strong

Strong enough to carry him

He ain’t heavy, he’s my brother

So on we go

His welfare is of my concern

No burden is he to bear

We’ll get there

Vandaag omdat het ook over een broer gaat. Van De Reus. Van de Bende van Nijvel. Zie hier

Maandag 23 oktober 2017: Camouflage, Stan Ridgway

Omdat het vandaag over een geheimzinnige agent in Rotterdam gaat. Is inderdaad wel iets anders dan deze stoere beschermengel, een Amerikaanse commando eigenlijk eerder een tegenpool, maar ook iemand met een ‘camouflage’.

Zondag 22 oktober 2017: Moviestar, Harpo

Omdat we ‘t vandaag even over Frank Masmeijer hebben. Wiens tv-carrière ook wat in de slop is geraakt, om het voorzichtig uit te drukken. Zie hier

 

Zaterdag 21 oktober 2017: Harper Valley PTA, Jeannie C. Riley

Past naadloos in de discussie over de Harvey Weinsteins van deze wereld, over ongewenste intimiteiten. Deze ballad gaat vooral over hypocrisie: de dochter van een weduwe die een brief meekrijgt van school dat haar moeder te korte rokken draagt en teveel drinkt.

Waarna mams op hoge pootjes – met haar miniskirt – naar de vergadering van het schoolbestuur stiefelt en de dames en heren één voor één van repliek dient. 

Bobby Taylor, die haar al zeven gevraagd heeft voor een date; meneer Baker wiens secretaresse de stad moest verlaten, meneer Harper die afwezig is omdat hij weer te lang in de kroeg heeft gezeten en Shirley Thompson? Niet te dichtbij komen, anders ruik je de jenever…

Voor het bericht: zie hier

Vrijdag 20 oktober 2017: Anne, Herman van Veen

Vanwege een bericht over ‘de Nederlandse Harvey Weinstein’: de in Amsterdam aan de Toneelschool docerende Belgische acteur Jappe Claes, die niet alleen door tal van studentes wordt beticht van grensoverschrijdend gedrag, maar die in het verleden al werd ontmaskerd als de docent van 50 die een relatie had met de 20-jarige studente Anne van Veen. Juist. Zie hier

Donderdag 19 oktober 2017: Leonardo, Rob de Nijs

Vanwege een bericht over Monaco Gate. Speelt in wat andere kringen dan wij hier doorgaans gewend zijn. Heeft te maken met een schilderij van Leonardo da Vinci. Zie hier

Woensdag 18 oktober 2017: Lady Godiva, Peter & Gordon

A Hollywood director came into town
And said to her
“How’d you like to be a star?”
“You’re a girl that could go far”
“Especially dressed the way you are”
She smiled at him
Gave her pretty head a shake
That was Lady G’s mistake

Harvey Weinstein avant la lettre, maar hoe zit het in Nederland? Tros-omroepster Anneke Bakker gaf haar baas niet ‘die glimlach’ en werd uitgerangeerd. Zie verder het bericht van heden.

Dinsdag 17 oktober 2017: Who put the bomb, Barry Mann

De titel past goed bij het onderwerp van vandaag: wie deed de bom onder de auto van kunstenaar Rob Scholte? Inhoudelijk is er wel wat op af te dingen: het liedje is een persiflage op de soms wel erg onbenullige songteksten uit de jaren zestig. Wel kunst, dus, met een niet heel erg grote k. Voor het bericht: zie hier

Maandag 16 oktober 2017: Snow in april, Danny Vera

When the snow falls down in april,

And a bomb goes off somewhere.

I hear a mother scream for her children,

Cause one guy, just one guy,

He didn’t care.

Een protestsong in de beste traditie. Sneeuw in april, een zomers weekend in oktober. Je blijft ook steeds denken aan Anne Faber. Als het niet zo gerekend had, die vrijdag, zou het dan anders zijn gelopen, en hoe? Waar heeft Michael P. haar opgepikt, hoe toevallig was het? Was hij die middag – en eerder al – bewust en doelgericht op zoek, om zijn fantasie uit te voeren? Zie dit bericht.

 

Zondag 15 oktober 2017: Niemand laat zijn eigen kind alleen. Willy en Willeke Alberti

Door André Hazes wordt hij een beetje vergeten, misschien, maar Hazes kon niet aan hem tippen. Willy Alberti. Vandaag zijn duet met dochter Willeke als lied van de dag, vanwege aandacht voor Penoza V. De nieuwe serie begint met dit lied. Altijd actueel: criminelen en hun gezin. Zie hier

Vrijdag 13 oktober 2017: I need you, Nick Cave

Nick Cave was vorige week in Ziggodome. In de Volkskrant een recensie, van Pablo Capenda. Hij schrijft over I Need You, het lied dat wordt gekoppeld aan het verlies van de zoon van Nick Cave, Arthur, die twee jaar geleden om het leven kwam nadat hij van een klif viel bij Brighton, de woonplaats van de familie Cave. “Dat alles maakt van I Need You een van de meest rauwe en intieme klaagzangen in popmuziek.” Waarbij wij in gedachten bij de familie van Anne Faber zijn. 

Donderdag 12 oktober 2017: Goodnight Saigon, Billy Joel

Over de oorlog in Vietnam. Begint met het geluid van helikopters. Een huiveringwekkend lied over een huiveringwekkende oorlog, in de Amerikaanse traditie. Niet te vergelijken met de oorlog bij ons: de Mocro War. Gisteren mislukte een poging om een van de kopstukken, Benaouf A., uit de gevangenis in Roermond te bevrijden. Met een helikopter. Dat dan weer wel. Viel ook een dode. Een soldaat, maar dan anders. Een van de betrokkenen werd op de vlucht voor de politie doodgeschoten. Zie hier

Woensdag 11 oktober 2017: De smokkelaar, Johnny Hoes

In Panorama een interview met een van de grootste smokkelaars uit de Lage Landen: Paul Meyer, en zijn Bende van 700 miljoen. Zie hier

Dinsdag 10 oktober 2017: 25 minutes to go, Johnny Cash

De laatste minuten uit het leven van een ter dood veroordeelde. Will Tura maakte er een Nederlandstalige versie van, die niks onderdoet voor het origineel. Het nummer van Johnny Cash staat op de playlist van de verdachte van de (vermoedelijke)  moord op Anne Faber. Zie verder hier

Maandag 9 oktober 2017: Red headed stranger, Willie Nelson

Hadden honderd andere kunnen zijn, maar Willie Nelson moet toch een keer aan de beurt komen. Johnny Cash heeft ongetwijfeld de meeste countrynummers over moordpartijen, maar deze mag er ook zijn. Weliswaar geen massamoord, waar het item van vandaag over gaat, maar daar kan ik er ‘behalve I don’t like mondays’, niet veel van vinden.  Voor het bericht: zie hier

Zondag 8 oktober 2017: Las Vegas, Tony Christie

De afgelopen week stond deels in het teken van de massamoord van Stephen Paddock, in Las Vegas. Een kopie van een massamoord in 1966, in Texas. Heb ik vandaag een reportage over. The Lord above, made the world for us, but the devil gave us Las Vegas.

Zie hier

 

Vrijdag 6 oktober 2017: Skandal um Rosi, Spider Murphy Gang

Gaat over een dame in de rosse buurt. “Een meisje van plezier,” zou Lennaert Nijgh zeggen. Dat het niet altijd plezier is in die sector: zie bericht van heden, over Oekraïense vrouwen die in Roermond op een koude kermis kwamen. Zie hier

Donderdag 5 oktober 2017, Het lied van Zwarte Leentje, Wim Sonneveld

‘Pas op voor duistere sinjeuren…”

Nee, is eigenlijk geen misdaadlied. Het gaat over een meisje dat ten onder gaat aan een verkeerde liefde en bij het item waar ik dit aan koppel, ligt dat zeer waarschijnlijk anders. Zij het dat ik wel vermoed dat Anne Faber het slachtoffer is geworden van ‘duistere sinjeuren’ Het liedje is vaak van toepassing in onze criminele wereld. Het is zelfmoord, maar zo tot wanhoop gedreven door een foute man dat het verschil met een ‘gewone moord’ niet zo heel groot is.

Ik ken het lied uit mijn hoofd. Ik repeteer het wel eens, tijdens een lange duurloop. “Zij was een meid om van te dromen, en ook van keurige komaf. En als die heer niet was gekomen, dan lag ze nou niet in d’r graf.”

Wim Sonneveld is altijd mijn favoriete cabaretier geweest, vooral vanwege zijn liedjes. Hij had – ook met zijn conférences – briljante tekstschrijvers. In Het Parool stond gisteren iets over een gala, in het kader van 100 jaar Wim Sonneveld.. Is een beetje ruim genomen, maar hij is inderdaad zo’n 100 jaar geleden geboren.

Een paar jaar geleden kwam ik zijn graf nog tegen, toen ik daar toch was. Hij ligt dichtbij de moeder van ‘De penozejaren van Kleine Willem’. Vandaar. Dat was nog een heel gedoe, met die moeder: een rijke familie wilde dat graf graag, maar kleine Willem had het al gekocht. Dankzij een goeie tip van Willem Endstra kwam alles toch nog op zijn pootjes terecht.

Voor het bericht van vandaag: zie hier

Woensdag 4 oktober 2017: Riders on the storm, The Doors

Vanwege de vermissing van Anne Faber uit Utrecht. Verdwenen op vrijdagavond, tijdens een onweersbui. Waren er onverlaten on the road? Zie hier 

Maandag 2 oktober 2017: San Quentin, Johnny Cash

Kon niet uitblijven, natuurlijk, en eerder hadden we al de Nederlandse cover ervan (Veenhuizen op het Drentse platteland), maar voor de echte moest er toch even iets aan de hand zijn met een gevangenis of zo. Vandaag een bericht over een dreigend oproer in Krimpen aan den IJssel. Zie hier

Zondag 1 oktober 2017: Brief van een moeder aan haar zoon die in de nor zit, Frans Halsema

Theodor Holman schrijft een brief namens Robin van Linschoten, die (bijna) in de gevangenis zit. Geënt op het beroemde bajeslied van Koos Speenhof, gepersifleerd door Frans Halsema. Voor het bericht en meer tekst: zie hier

En een stukje van het origineel:

 

Zaterdag 30 september 2017: Mellow Horizon, Smitty Smijt

Vanwege een filmpje met Rodney Geijsen (bericht staat hier)

Vrijdag 29 september 2017: Aquarius (let the sunshine in), The Fifth Dimension

When the moon is in the Seventh House

And Jupiter aligns with Mars

Then peace will guide the planets

And love will steer the stars

This is the dawning of the age of Aquarius

Age of Aquarius

Het staat in de sterren. Ook als je daar niet zo in gelooft: een mooi liedje uit de jaren zeventig. Astrologie: we ontkomen er even niet aan, door het drama in Katlijk. Zie hier

 

Donderdag 28 september 2017: Kind van de duivel, Jebroer & Paul Elstak

Ik ben een kind van de duivel
Mama jij hoeft niet te huilen
Feesten alsof elke dag hier mijn laatste is
Hoop dat je deze draait op mijn begrafenis

Ik hoef geen speech (speech)
Ik hoef geen bloemen (bloemen)
Gooi drank en drugs over mijn kist (kist)
Alles wat ik wou in het leven was dit
Fack it

Duidelijke taal. En gedraaid op de begrafenis van Dennis Struijk. Voor het bericht: zie hier

Woensdag 27 september 2017: The Angel of Pain, Two Witches

Niet een heel bekend nummer en ik weet ook niet zeker of de spoorloos verdwenen – waarschijnlijk vermoorde – Stefanie Blijd zich hierdoor heeft laten inspireren voor de tatoeage op haar rug: Angel of Pain.

Qua tijd zou het kunnen: de clip is uit 2010, Stefanie verdween in 2011. Is ze een van de drie slachtoffers van ‘de vuilniszakkenmoordenaar’? Het bericht staat hier 

Dinsdag 26 september 2017: Frekie, Joost Prinsen

“Want ver voorbij de sluizen van IJmuiden, begint voor ons een nieuwe horizon.” Zingt Willem Nijholt in ‘IJmuiden’ van Lennaert Nijgh. Een lied dat ik nergens op internet of via Spotify of waar dan ook kan vinden, ik heb het alleen op een oud cassettebandje (dat ik ook niet meer kan vinden). Het komt van de elpee “Van Elsschot tot Nijgh”, maar die zal ook alleen op antiekmarkten te achterhalen zijn. 

Is een wat merkwaardige inleiding, misschien, voor een ander liedje. Frekie van Joost Prinsen, geschreven door Willem Wilmink. Iets minder mijn genre, maar het komt vandaag goed uit omdat het in een bericht gaat over ‘Frekie’. Een vishandelaar uit IJmuiden die vooral bekend werd vanwege andere vangsten. Zie hier. 

Maandag 25 september 2017: I don’t like mondays, Boomtown Rats

Moest er een keer van komen, natuurlijk, op maandag, al zijn de onderwerpen vandaag niet helemaal hierop toegesneden. Bob Geldof, zanger van de Boomtown Rats, heeft mooie dingen gedaan (Live Aid, best bekeken tv-programma ooit), maar dit nummer – en zijn ideeën hierbij – heb ik altijd wat ongemakkelijk gevonden. Gaat over Brenda Spencer uit San Diego, een van de eerste vrouwelijke massamoordenaars uit de geschiedenis. We zouden het nu een ‘school-shooting’ noemen.

Op een maandagmorgen in 1979 neemt ze een geweer mee naar school. In de klas opent ze het vuur op haar klasgenoten. Twee worden gedood, acht raken gewond. Als motief voor haar daad geeft ze alleen: I don’t like mondays (Ik hou niet van de maandag). 

Het liedje van de Boomtown Rats wordt een wereldhit. In een interview zegt Geldof dat hij zich met het meisje kan identificeren: “Ik zie haar als het slachtoffer van haar opvoeding: een vader die erop aandringt dat zijn kind haar best doet op school en haar zo tot een wanhoopsdaad drijft.”

Tja. Lekker identificeren. ‘Hoofdbericht’ van vandaag gaat over twee figuren die het spoor haast even bijster zijn (die een horror-overval pleegden) en met wie Geldof zich waarschijnlijk ook wel kan identificeren: twee jongens die geld nodig hebben en erop aandringen… Zie hier

 

Zondag 24 september 2017: Cokane, Dillinger

Wat is erger: drank of drugs? Er zijn deskundigen die menen dat af en toe een snuif goede cocaïne minder schadelijk is dan alcohol. Wat niet wegneemt dat beide elementen veel opdoemen in de misdaad.

Cocaïne als verboden handelswaar en als genotmiddel dat zomaar een duivelse uitwerking kan krijgen. 

Bericht over het Rijk en de Drugs staat hier

 

 

Zaterdag 23 september 2017: Liar, Three Dog Night

Leugenaar! Is eigenlijk altijd van toepassing, in de misdaad. Van daders tot alles en iedereen wat en die zich in rechtszalen bevinden. Had eigenlijk bij de onderwerpen van gisteren moeten komen: de pro-formazitting tegen Holleeder en het nieuws daaromheen. Tenniscoach Mark de J. en de moord op Koen Everink.

Veel leugenaars. En ik ken geen één ander lied waarin dit zo hartstochtelijk wordt toegeschreeuwd als in dit Liar van de Three Dog Night. Maar ik was gisteren even te druk met wat andere dingen. On the road. Ook interessant, maar dat komt later wel weer.

Voor berichten van vandaag (en gisteren): zie hier

 

Donderdag 21 september 2017: Il canto di malavita

Muziek van de maffia. Vandaag een bericht over het boek Maffiaparadijs. Komt Raffaele Imperiale langs, de maffiabaas die in het nieuws kwam doordat hij de gestolen schilderijen van Van Gogh terugbezorgde. Ook Cor van Hout passeert nog even: hij was een van degenen die oren had naar de kunstwerken.

Van de begrafenis van Cor is een dvd gemaakt, met verschillende muziekstukken. Eén daarvan: Parlato, het begin van een cd met ‘maffiamuziek’.

Het bericht staat hier

 

 

Woensdag 20 september 2017: In Zaïre, Johnny Wakelin

Once there was a battle there in Zaire

Hundred thousand people there in Zaire

All those people gathered there in Zaire

To see the rumble in the jungle there in Zaire

And who was the victor in the night? Elijah Mohammed’s bog

Ali won the fight

the lightning struck twice in the night

First in the ring and then after the fight in Zaire

Gaat over het legendarische gevecht in 1976 met Mohammed Ali. Vandaag gelinkt aan iemand die ook actief was in de bokssport: Pieter Hoovers, in Thailand. Vermoord. Zie hier

 

Dinsdag 19 september 2017: Hail Mary, Tupac

Come with me, Hail Mary

Run quick see, what do we have here

Now, do you want to ride or die

I ain’t a killer but don’t push me

Revenge is like the sweetest joy next to gettin’ p****

En:

Seein’ n****s comin’ for me, to my diamonds, when they glistenin’

Now pay attention, rest in peace father

I’m a ghost in these killin’ fields

Past toch mooi bij een dodelijke roofoverval in Rotterdam, door vier verdachten uit Amsterdam, van de lijst met 600 beruchte criminelen? De buit: paar horloges, wat sieraden. De woorden op de sterretjes moet ieder zelf maar invullen. Bij de eerste valt te denken aan iets met voortplanting, bij de tweede aan iets met een kleurtje. Voor het bericht: zie hier

Maandag 18 september 2017: Tegen beter weten in, Rob de Nijs

 

 

Ik was klein en ons tuintje was de wereld,

een zandbak met een schutting eromheen.

Wat erachter was, dat mocht ik zelf verzinnen:

een grote tuin vol bloemen en een zon die altijd scheen.

En dat bleef zo al ontdekte ik ook later

dat er niets was dan wat onkruid en wat puin.

Want de werkelijkheid had immers niets te maken

met die zelfbedachte echte bloementuin.

Van de wereld was die schutting wel het einde,

van mijn eigen wereld was hij het begin.

En daar bleef ik in geloven,

tegen beter weten in.

Van de elpee In de uren van de middag, van Rob de Nijs. Teksten van Lennaert Nijgh. Het bekendste nummer is Jan Klaasen de trompetter, maar ook Avond staat erop. Later door Boudewijn de Groot gezongen en (helaas in die versie) uitgegroeid tot een lievelingslied van velen. Heeft zelfs een keer op nummer één gestaan in een top honderd of duizend. Hoe dan ook: de gedachte is universeel. In iets geloven, tegen beter weten in. Komt nogal veel voor, ook in de misdaad. Vandaag link ik het aan tenniscoach Mark de J. en gewezen televisiepresentator Frank Masmeijer. Zie hier

 

Zaterdag 16 september: Guillotine ft. Travis Mendes, Jon Bellion

Weinig aan toe te voegen: bij een bericht over een kinder-moordenaar die ontsnapt is aan de guillotine, kan niet anders dan een lied over de guillotine, zij het in een wat hedendaagser setting. Is niet voor niks al meer dan tien miljoen keer bekeken. 

Het bericht staat hier

Vrijdag 15 september 2017: Wat voor weer zou het zijn in Den Haag, Conny Stuart

 

Wat voor weer zou het zijn in Den Haag

Noordenwind met wat nevel uit zee

Op de Denneweg ruikt het nu vaag

Naar Couperus en ook naar sate

Zou het pension er nog zijn

Op het Valkebosplein

Met die mensen uit 1902

Is het leven nog altijd zo traag

Wat voor weer zou het zijn in Den Haag

Als ik het Valkebosplein in Den Haag kruis, wat toch vrij regelmatig het geval is, moet ik altijd even aan dit liedje van Annie M.G. Schmidt, gezongen door Conny Stuart, denken. Die mensen uit 1902, waar woonden ze? Wat deden zij? Zijn ze op een natuurlijke wijze gestorven (ja, je weet maar nooit).

Van oude moorden, die dingen die nooit voorbijgaan. Vandaag even aandacht voor een onopgeloste Haagse moord uit 1994, waar ik opmerkelijk weinig van kan vinden. Zie verder hier

 

Donderdag 14 september 2017: Cocaine Blues, Johnny Cash

Early one mornin’ while makin’ the rounds

I took a shot of cocaine and I shot my woman down

I went right home and I went to bed

I stuck that lovin’ .44 beneath my head

Zijn nogal heftige liedjes, van Johnny Cash, hij schoot wat af in zijn fantasie. Dit zou eigenlijk gekoppeld moeten worden aan een zaak in Nederland waarbij iemand zwaar onder invloed zijn vrouw vermoordt, maar die heb ik op dit moment niet voorhanden. Vandaar een link naar een andere zaak, waar het in elk geval over cocaïne gaat.

Smokkel. Met een Urker viskotter. De Urkers grijpen eerder naar de bijbel dan naar een .44. En Mexico is geen Texel, maar verschil moet er zijn. 

Got up next mornin’ and I grabbed that gun

Took a shot of cocaine and away I run

Made a good run but I ran too slow

They overtook me down in Juarez, Mexico

Voor het bericht over de viskotter en het lijntje naar de Mocro Maffia: zie hier

Woensdag 13 september 2017: Brandend Zand, Gert Timmerman

 

 

“Dit is zijn lot, vol van eenzaamheid en pijn.” Er is een doneeractie begonnen voor zanger Gert Timmerman, ooit duo met Hermien.

Het gaat slecht met hem: hij is terminaal ziek en er is geen geld meer voor operaties. Alle duiven op de Dam kunnen hem niet meer redden, hij lijkt op de ontsnapte gevangene uit zijn eigen crimesong Brandend Zand (en nergens water). “Omdat hij gevlucht was uit een kille cel.” Zie hier

 

 

Dinsdag 12 september 2017: Zondagmiddag Buitenveldert, Frans Halsema

Buitenveldert, dan denken wij allereerst aan het Gelderlandplein. Sam Klepper woonde er . Er hebben zich daar nogal wat taferelen afgespeeld met verdachten uit het Passageproces. De ‘topcriminelen’ waren kind aan huis in de betere broodjeszaken en woonden in de duurste appartementen.

De flats zijn hoog en goed gebouwd, maar of deze er al stonden toen Michel van der Plas zijn onsterfelijke tekst schreef? Frans Halsema heeft minstens één ‘crimesong’ gemaakt. Komt vast ook nog wel eens ter sprake. “Ik greep jou en mijn kans, en nou ben je dood als een pier.” De laatste tango.

Vandaag gaat het over verdachte omstandigheden bij flat Bolestein en een oude onopgeloste moordaanslag. Zie hier

 

Maandag 11 september 2017: Aggesus, Alexander Curly

Aggesus in ‘t beloofde land

Naast Blonde Truus aan de lopende band

Vond dat ‘t blonde wel bijzonder fijn

En ontzettend rijk voor een Turkse Sjeik zou zijn

Ontzettend “sjeik” zou zijn

“Blijf van d’r af !” zei Bolle Jaap

“Anders sla ‘k je voor je Turkse raap.”

Daar vloog het mes voor Jaap er erg in had

En gaf een naar gevoel onder z’n schouderblad

En dat was dat

Ergens verbaast het mij dat dit liedje van Alexander Curly zomaar op Youtube te vinden is. Je hoort het (terecht) nooit meer op de radio. Sommige dingen uit de jaren tachtig kunnen nu niet meer. Is niettemin wel een echte Crimesong. Over een Turk. En dat komt vandaag mooi uit, met de aandacht voor een bloedige oorlog in de Rotterdamse onderwereld. Zie hier.

 

Zondag 10 september 2017: Un canto a Galicia, Julio Iglesias

Als je op Youtube zoekt, kom je bij dit lied onder andere een romantisch knuffelende Julio Iglesias tegen. Waarschijnlijk geplaatst door iemand die dacht dat dit een liedje over het meisje Galicia was. In plaats van over de Spaanse regio.

Hoe dan ook, geen ‘crimesong’, maar ik gebruik ‘m vandaag voor een berichtje over een moord. Op de ‘Nederlander’ Martin Verfondern, in 2010, die in conflict was geraakt met de enige dorpsbewoners. Afgelopen week begon de rechtszaak. Zie hier

 

Zaterdag 9 september 2017: Jeanny, Falco

Het meest huiveringwekkende lied over een vermist (vermoord) meisje dat ik ken: Jeanny, van Falco. De bezwerende stem van de moordenaar, die van kalm (Steh auf bitte, du wirst ganz nass) naar hysterisch gaat: Sie werden dich nicht finden, niemand wird dich finden!

Ik herinner het mij als thema-lied van een aflevering van Tatort, maar dat ik nergens terugvinden. De tekst is van Bolland & Bolland, maar enigszins aangepast door de Oostenrijkse Falco. Is van 1986. 

Er wordt gezegd dat de tekst gebaseerd is op een lustmoord door de beruchte Oostenrijkse seriemoordenaar Jack Unterweger. Het nummer is destijds door enkele radiozenders geboycot.

Het is een song die hier vaak gebruikt zou kunnen worden, vandaag voor de Italiaanse Yara en de Franse Maëlys. Zie hier

 

Vrijdag 8 september 2017: Riders on the storm, the Doors

Riders on the storm

There’s a killer on the road

His brain is squirmin’ like a toad

Take a long holiday

Let your children play

If ya give this man a ride

Sweet family will die

Killer on the road, yeah

Dat klinkt onheilspellend genoeg. Op Sint Maarten is de hel losgebarsten. Na de verwoestende orkaan Irma heerst er complete anarchie op het eiland. Houden de gevangenismuren het? Zie hier

 

Donderdag 7 september 2017: Island in the sun, Harry Belafonte

 

Geen ander lied roept zo de Caribische sfeer op als dit Island in the sun van Harry Belafonte. Dan denk je niet aan misdaad, nu even wel aan Irma. De verwoestende orkaan, die vooral Sint Maarten trof, maar in het hele Caribische gebied, inclusief Jamaica.  Voor het bericht van vandaag: zie hier

 

 

 

Woensdag 6 september 2017: How sad Venice can be, Charles Aznavour

Voor de Aznavour-diehards is het vloeken in de (Matthijs van Nieuw)kerk, maar ik ben altijd nog net ietsjes meer gecharmeerd geweest van de Engelstalige nummers van Charles Aznavour dan van de Franstalige. Omdat de zinnen beter lopen.

Dat is een algemene ‘kwaal’ bij veel chansons: het gerommel met de lettergrepen. How sad Venice can be  (hoe treurig kan Venetië zijn) is een romantisch lied, geen crime, de link met misdaad is tamelijk ver te zoeken, maar men kent het spreekwoord: zoekt en gij zult vinden.

In dit geval is er enige verband met de spoorloze verdwijning van de Haagse peuter Michelle (en een staartje Joris Demmink) die ons verzeild doet raken in een Haagse homo-bar in de jaren tachtig. De Venice. “Als Charles Aznavour ‘Que c’est triste Venise’ zong, werd er steevast door de aanwezige homo’s meegezongen: ‘Het is zo triest in de Venice en de toiletten zijn er zo vies.’” Waarin ook een lettergreep teveel zit, maar goed. Zie hier 

Dinsdag 5 september 2017: Jessie, Joshua Kadison

Niet echt een crimesong, maar vanwege de titel al lang sluimerend. Jessie, zo spreek je de naam van Jesse Remmers uit, maar om die nou te koppelen aan dit wat moeizame relatie-liedje?

De inhoud past beter bij de voorman van GroenLinks: Jesse Klaver. Zulks naar aanleiding van de veelbesproken documentaire, die gisteravond in Carré werd vertoond en op Blendle te zien is. “You can always sell any dream to me.” Dromen die een wat wrange achtergrond hebben, als je kijkt naar de rol van spindokter Wijnand Duyvendak, iemand uit de harde kern van deze politieke beweging met haar wortels in het gedachtengoed van de moordenaar van Pim Fortuyn. Zie berichten van gisteren en vandaag.

Maandag 4 september 2017: Bang Bang, Cher, David Guetta

‘Pangpang’. Crimer dan dat kun je eenliedje niet krijgen, zou je denken, maar eigenlijk gaat dit nummer om overdrachtelijk neerschieten: eerst als kinderspel, later als ‘in de steek gelaten’.

Het nummer van Cher hoorde ik voor het eerst tijdens een radiospel van Felix Meurders, ergens in de jaren zeventig. Tussen twaalf en twee? Was een quiz, iets met een cryptische omschrijving, ik kan even niet op de naam komen en het is nog niets eens zo heel eenvoudig om dat binnen enkele minuten op te zoeken. Er kwam elke dag dat het niet geraden werd 25 gulden bij, dit nummer werd niet geraden en liep op tot het maximum (duizend gulden).

De versie van Cher staat hier, een moderner versie David Guetta: klik op de afbeelding.

Actuele link: drie verschillende moordpartijen, met allemaal hun eigen pangpang (of niet). Zie hier

Zondag 3 september 2017: Opera Macbeth, Maria Callas

Is ook niet helemaal mijn genre, ik kom op dit gebied niet veel verder dan Barcelona van Freddy Mercury, maar het is vandaag toepasselijk. Het gaat over een oude moord en een griezelig huis. Huize Windekind in Den Haag.

Arie Willard, broer van Dick (vader van de verdwenen peuter Michelle) verbleef er een nacht en deed er geen oog dicht. Onder meer omdat de heer des huizes het op hem had voorzien en ook nog eens de hele tijd deze muziek draaide. De opera Macbeth, van Verdi, waarin het gaat over de moord op koning Gustav. Zie hier

 

Vrijdag 1 september 2017: Jackie, Scott Walker

“Sommige dingen kun je niet terugdraaien.” Een waarheid als een koe, niet alleen in de criminele wereld. In de liedjeswereld is een verwant thema: terug naar vroeger, naar de kindertijd. ‘Foto van vroeger’ van Rob de Nijs. Alles willen geven om nog één keer kind te zijn, ‘dsnoods voor één kwartier’ is het in de vertaling die Willem Nijholt zing van Jackie, oorspronkelijk van Jacques Brel. Voor de meesten beter verstaanbaar bij Scott Walker.

Hier het origineel van Jacques Brel: La chanson de Jacky. Van Willem Nijholt kan ik ‘m  online niet vinden.

Link naar de actualiteit: de dood van Dennis Struijk, Eindhoven. Die leefde al jaren met de dood op de hielen. Zie hier 

 

 

Donderdag 31 augustus 2017: Candle in the wind, Elton John

Is geen directe misdaad, natuurlijk, al kun je je afvragen of het niet misdadig is wat die Britse Koninklijke Familie Diana heeft aangedaan. Toch een beetje ‘de dood in gedreven’? Bij een hele generatie staan die beelden- en de muziek –  op het net- en trommelvlies: Elton John met zijn aangepaste Candle in the wind, de auto met de kist die Diana terugbracht naar waar ze vandaan kwam, het applaudisserend publiek.

Vergelijkbaar met het afscheid van John F. Kennedy, die werd uitgeluid met de fluwelen stem van Andy Williams en ‘The Battle Hymn of the Republic’. Een single die toen in elke huiskamer lag waar een pick-up was.

De meest prangende vraag bij dit alles blijft toch waarom Charles niet gewoon met Camilla Parker-Bowles was getrouwd. Ze waren verliefd op elkaar, maar omdat hij haar niet ten huwelijk vroeg trouwde ze – het lijkt uit een soort protest – met iemand anders, waar ze weinig voor voelde. Charles greep het eerste het beste legkippetje dat hij in handen kon krijgen en bleef vanaf het begin omgaan met Camilla. Verknipt.

Over historische datum gesproken: 31 augustus is natuurlijk ook de dag van het afscheid van Radio Veronica als zeezender. Het enige dat daar nu nog aan herinnert is de kabelzender 192. Is het allemaal toch niet voor niks geweest. 

 

Woensdag 30 augustus: Death is not the end, Nick Cave & Friends

Death is not the end, van Bob Dylan, is een van de ‘Murder Ballads’ van Nick Cave. Gaat eigenlijk vooral over de situatie ná een moord. Kan in veel treurige zaken worden gebruikt, maar zeker bij de moord op Savannah Dekker (14)  uit Bunschoten. Zie hier

 

 

 

 

 

Dinsdag 29 augustus: Am Tag als Conny Kramer starb, Juliane Werding

Da sagte er nur zum Spaß

Komm lass uns auf die Reise gehen

Doch der Rauch schmeckte bitter

Aber Conny sagte mir was er sah

Ein Meer von Licht und Farben

Wir ahnten nicht, was bald darauf geschah

Mooie woorden, mooie stem, mooie melodie. Juliane Werding bezingt op de melodie van The night they drove Old Dixie down het hopeloze leven van een drugsverslaafde. Een onschuldig begin, een treurig einde.  Het begint met een jointje. Bij de één werkt het anders dan bij de ander. De één ziet ‘een zee vol licht en kleur’, de ander wordt er vooral misselijk van. 

Doch aus den Joints da wurden Trips

Es gab keinen Halt auf der schiefen Bahn

Die Leute fingen an zu reden

Aber keiner bot Conny Hilfe an

Kan bijna elke dag als Crimesong van de dag: in de wereld van de misdaad is alles minimaal voor driekwart drugsgerelateerd. De kans dat de moordaanslag op het Noordereiland in Rotterdam hiermee te maken heeft, is ook nogal groot. ‘Op de dag dat … stierf’. De naam moet nog worden ingevuld. Zie hier 

 

Maandag 28 augustus 2017: Veenhuizen, Alias Berger

 

Veenhuizen op het Drentse platteland

Een bajes met veel zorg en trammelant

Je hebt voor niet 1 man iets goeds gedaan

Dus jongens, laten wij daarom maar gaan

 

Veenhuizen is voor elke bink een hel

Hij die er zat weet het ook zelf wel

De direkteur deed weinig goeds voor mij

Hij liet me op verzoek nog niet eens vrij

 

Veenhuizen met je waardeloos systeem

Waar elke kerel tukt en ik om ween

Mij hadden ze daar drie jaar aangelijnd

Zoiets dat vreet aan je en doet ook pijn

 

Veenhuizen zonder wacht en zonder deur

Stelt iedereen die vluchten wil teleur

Je openheid deed velen van ons hopen

Als hij tenminste heel, heel hard kon lopen

 

De Nederlandse versie van San Quentin, van Johnny Cash. Literair gezien geen hoogstandje, maar de muziek en de stem van Alias Berger maken veel goed. Inhoudelijk is er ook wel wat op af te dingen: Veenhuizen was/is bepaald geen San Quentin en naar Nederlandse begrippen was/is Veenhuizen niet de slechtste plek om te zitten. “Waar elke kerel tukt”: het lijkt mij dat anderen hier het woord ‘tuchten’ zouden gebruiken. Voor ‘slechte zitters’. Link naar actueel bericht: zie hier

Zondag 27 augustus 2017: Heartbreaker, Rolling Stones

The police in New York City

They chased a boy right through the park

In a case of mistaken identity

They put a bullet through his heart

Van het album Goats Head Soup van de Rolling Stones. Uitgebracht op 31 augustus 1973. De ‘hartenbrekers’ zijn de politiemensen. Wat dat betreft is er in veertig jaar niet veel veranderd: nu jagen op de Filipijnen de politiemensen op drugshandelaren en gebruikers. Er zijn al duizenden slachtoffers gevallen. In Amerika zat er vaak een racistische component bij, dat is er op de Filipijnen niet. Maar wat voor mensen zijn dat, die in zo’n land agent willen worden? Heartbreakers with your forty four. 

A ten year old girl on a street corner

Sticking needles in her arm

She died in the dirt of an alleyway

Kian Loys delos Santos, een 17-jarige jongen, werd voor het oog van spelende kinderen meegesleurd door agenten in burger. Iedereen wist wat ze gingen doen, maar niemand kon iemand stoppen. Zie hier 

 

Zaterdag 26 augustus 2017: Into the great wide open, Tom Petty and the Heartbreakers

Into the great wide open
Under them skies of blue
Out in the great wide open
A rebel without a clue

 

Niet echt een Crimesong, maar een lied over iemand die tot de verbeelding spreekt, iemand die wat anders is dan anderen. Met een foute kant, maar ook veel positieve. Zoals Andres Rodriguez uit Warnsveld. Overleden na een vechtpartij, door een harde klap en een ongelukkige val. Zie hier

 

Vrijdag 25 augustus 2017: Banks of the Ohio, Johnny Cash

Banks of the Ohio is een oud lied, het origineel is uit 1929. De bekendste versies zijn van Dr. Watson, Johnny Cash, Olivia Newton John, Joan Baez en de Duitse, van Ronny, de deejay met de lage stem.

Het gaat over een stel dat op het punt staat te gaan trouwen, maar als ze aan de oever van de rivier staan, wil zij niet meer.

I took her by her pretty white hand
I let her down that bank of sand
I pushed her in where she would drown
Lord, I saw her as she floated down

Johnny Cash doet het met een mes:

I plunged a knife into her breast
And told her she was going to rest
She cried “Oh Willy, don’t murder me
I’m not prepared for eternity”

I took her by her golden curls
And drug her down to the river side
And there I threw her into drown
And I watched her as she floated down

In de versie van Olivia Newton John is de zangers, de ik-figuur, de moordenares: zij steekt de man dood omdat hij niet met haar wil trouwen.

Joan Baez zingt gewoon het origineel, met de man als ik-fguur.

Ronny moet het van zijn stem hebben, van de tekst is een potje gemaakt: hij vermoordt de andere minnaar, zijn geliefde blijft in leven. Maar hij geeft haar wel een laatste kus: hij snapt zelf ook wel dat-ie hier niet mee wegkomt.

Als wir uns schon ein Jahr gekannt,
da sah ich sie einst dort am Strand.
Ein andrer Mann ging nun mit ihr.

den selben Weg, den sie ging mit mir.
Ich weiß nicht mehr, was ich getan,
stumm lag er dort, ich sah sie an
und sagte leis’: Ich lieb’ dich so!“
Down by the banks of the Ohio.

De versie van Ronny staat hier. 

Actuele link: de start van de serie over Natalee Holloway. Ook zij stierf aan een oever en misschien werd ze vermoord. Zie hier 

Donderdag 24 augustus 2017: Hij was een smokkelaar, Johnny Hoes

Hij was een smokkelaar

Die diep in de nacht

Steeds weer zijn smokkelwaar

De grens over bracht

Klein was het smokkelloon

En groot het gevaar

Zo is het leven van een smokkelaar

Lyrics by Johnny Hoes. Mag natuurlijk niet ontbreken in de lijst, al is de aard van het smokkelen in de loop der jaren wel wat veranderd. Maar mooie vrouwen en schietpartijen hoorden er toen ook al bij:

Een jonge blonde grenskommies

Deed trouw zijn plicht als mens

Straks trouwde hij met Annelies

De liefste van de grens

Toch was er nog een groot bezwaar

Hij heeft het nooit ontkend

Haar vader stond al jarenlang

Als smokkelaar bekend

En op een bange winternacht

Is het opeens geschied

Hij zag een bende smokkelaars

En riep: halt of ik schiet

Een smokkelaar sloeg op de vlucht

Hij schoot en wat was dat

Zwaar gewond lag op de grond

De vader van zijn schat

Of het nog wat geworden is tussen Annelies en de grenskommies? We zullen het nooit weten. Maar dat smokkelen je duur kan komen te staan, is een feit. Een moordaanslag en een gedwongen vingeroefening. Zie hier het relaas van Dennis van den Berg (en Angelique)

 

Woensdag 23 augustus 2017: Niemand weet hoe laat het is, Youp van ‘t Hek


Vannacht in m’n slaap word ik plots overvallen

straks komt een auto en die rijdt me kapot

wanneer zal de dood zijn fiets bij mij stallen?

wat zal mijn clou zijn? hoe is mijn plot?

Geen crimesong-pur-sang, maar wel één die in de lijst hoort. Niet zozeer door de inhoud, als wel door het feit dat dit het eerste nummer was dat te horen was tijdens de begrafenis van Cor van Hout. Omdat Cor het een topnummer vond en het in de periode voor zijn dood )januari 2003) regelmatig beluisterde: hij herkende zichzelf erg in de tekst.

De andere nummers waren ‘I believe I can fly’ van R. Kelly; ‘Butterfly kisses’ van Bob Carlisle; ‘To love somebody’ en ‘Massachusetts’ van de Bee Gees. Cor vond van de Bee Gees ‘Staying alive’ het nummer dat hem het meest aansprak. Omdat hij al twee aanslagen had overleefd. Maar dat was op de begrafenis niet erg toepasselijk geweest. In mijn boek over Cor van Hout komt dit allemaal wat uitvoeriger aan de orde.

De actuele link: eigenlijk twee. De berichten over een vergisliquidatie en over een ‘geslaagde’: Jaïr Wessels. Niet in hun slaap, wel overvallen.

Dinsdag 22 augustus 2017: Ik ben Gerrit, Gerrit Dekzeil

De bakker die keek niet, ik pikte ‘n brood

en heb dat mijn moeder gegeven

Het was wel gestolen, maar ‘t smaakte ‘n ons goed

Beginnen niet de meeste criminele carrières zo? Kleine criminaliteit, winkeldiefstal. Bij de meeste mensen blijft het bij een jeugdzonde, anderen blijven erin hangen. Zoals Gerrit Dekzeil, met “Ik ben Gerrit”, uit de stal van Wim T. Schippers, met Sjef van Oekel en Barend Servet. Tijden veranderen, memoreerde de artiest van de vorige dag reeds. De actuele link vandaag gaat over wel heel eigentijdse Gerritten Dekzeilen. Zie hier

Maandag 21 augustus 2017: Hurricane, Bob Dylan

Er zijn altijd wat twijfels gebleven over de vraag of Bob Dylan’s ballade over bokser Rubin ‘Hurricane’ Carter historisch gezien wel helemaal klopte, en of Carter inderdaad onschuldig was, maar er zitten sowieso veel elementen in die in alle verhalen over al dan niet ten onrechte veroordeelden terugkeren.  Racisme speelde hier een belangrijke rol:

When a cop pulled him over to the side of the road

Just like the time before and the time before that.

In Paterson that’s just the way things go.

If you’re black you might as well not show up on the street

En:

All of Rubin’s cards were marked in advance

The trial was a pig-circus, he never had a chance.

The judge made Rubin’s witnesses drunkards from the slums

To the white folks who watched he was a revolutionary bum

And to the black folks he was just a crazy nigger.

(…)

And the all-white jury agreed.

(…)

And the newspapers, they all went along for the ride.

How can the life of such a man

Be in the palm of some fool’s hand?

To see him obviously framed

Couldn’t help but make me feel ashamed to live in a land

Where justice is a game.

Kranten (media), de publieke opinie die zich laten meeslepen, iemand die wordt ‘geframed’ (we zouden hier zeggen: beeldvorming) en het recht als een spel. Komt ons allemaal erg bekend voor.

In Nederland zou je zo’n ballade over Dino Soerel kunnen maken, maar te vrezen valt dat het dan Henk Wijngaard of Guus Meeuwis zouden worden en of iemand daar heel blij van zou worden is de vraag.

Meer over de achtergronden: zie hier

Voor de actuele link, een bericht over een Australisch misdaadsyndicaat met een Nederlands tintje en een vage connectie naar de bokswereld: zie hier

 

Zaterdag 19 augustus 2017: Bad Moon Rising, Creedence Clearwater Revival

I see trouble on the way.

Don’t go around tonight,

Well it’s bound to take your life,

There’s a bad moon on the rise.

I know the end is coming soon.

I hear the voice of rage and ruin.

Van Creedence Clearwater Revival.  Over huiveringwekkend onheil, waarbij je niet weet waar het gevaar vandaan komt. De elementen die zich op weerloze mensen storten? Een seriemoordenaar die in het nachtelijk duister op zoek is naar prooi? Of mannen die in het schaduw van het tropisch maanlicht ongemerkt proberen wapens en drugs naar een eiland te brengen? Dat kan fout gaan. Als je wordt betrapt en je de politie achter je aan krijgt. Zie hier 

 

Vrijdag 18 augustus 2017: Folsom Prison Blues, Johnny Cash

When I was just a baby

my mama told me son

always be a good boy,

don’t ever play with guns

But I shot a man in Reno

just to watch him die

Johnny Cash zong dit in 1957 al voor de gevangenen in Huntsville, Texas, maar het werd bekend van de Folsom Prison. Wie de film I walk the line heeft gezien, weet hoe groot de impact van dat zinnetje over ‘the man in Reno’ is geweest. Is het eigenlijk ook niet een beetje fout om zoiets te bedenken? Iemand vermoorden alleen om hem te zien sterven? Killing for fun? Maar wie dat in het echt doet, zoals deze Kobus R. uit Den Haag, is nog een graadje erger. Zie dit bericht

Donderdag 17 augustus: Where The Wild Roses Grow, Nick Cave & Kylie Minogue

On the third day he took me to the river

He showed me the roses and we kissed

And the last thing I heard was a muttered word

As he knelt above me with a rock in his fist

 

On the last day I took her where the wild roses grow

She lay on the bank, the wind lied as a thief

And I kissed her goodbye, said “All beauty must die”

And I lent down and planted a rose between her teeth

 

They call me The Wild Rose

But my name was Eliza Day

Van het album Murder Ballads, van Nick Cave. Hier een duet met Kylie Minogue, met afwisselend de ik- en zij-vorm. Het lied is geïnspireerd op een Ierse legende. Actuele link: de ophef rond de lijkenpikkerij met Natalee Holloway, door haar vader. Zie hier.

 

 

Woensdag 16 augustus 2017: Bohemian Rhapsody, Queen

 “Mama, just killed a man

put a gun against his head

pulled my trigger, now he’s dead

Mama, life had just begun

but now I’ve gone and thrown it all away.”

Geen ‘crimesong pur sang’, dit barokke nummer van Queen, maar met wel een paar regels die van pas komen bij bepaalde items. Zoals in dit geval bij de aandacht voor het interview in Panorama met Jessy Remmers, tot levenslang veroordeeld voor verscheidene huurmoorden. Zie hier. 

 

Dinsdag 15 augustus 2017: I fought the law (the law won), Bobby Fuller

Met I fought the law van Bobby Fuller had ik deze serie over Crimesongs willen beginnen. Het is de kern van de misdaad: Ik vocht tegen de wet, de wet won. Op 1 minuut 20 komt de strofe: ‘Robbin’ people with a six-gun’ waarna je zes ‘schoten’ hoort. Is bij haast elk onderwerp te gebruiken, ik link het nu aan de al dan niet voorgenomen liquidatie van Hensley J., een oude bekende, die op een of andere manier ook wel past bij het filmpje.  

Maandag 14 augustus 2017: Het hondje van Dirkie, Wim Sonneveld

Het lied van Wim Sonneveld over het hondje van Dirkie is misschien wel het verdrietigste liedje uit de Nederlandse liedjesgeschiedenis. Je zou het niet direct een ‘crimesong’ noemen, maar het is wel een moord. Een moord op een kinderziel. Bij rechtszaken ontrolt zich vaak een heel levensverhaal van een verdachte, met veel aandacht voor ‘de moeilijke jeugd’. Als Dirkie op het verkeerde pad is geraakt, kun je in elk geval zó één reden bedenken. De actuele link: de vraagtekens om een ander hondje. Bella. In het gebeuren rond de vermissing en dood van Joey Hoffmann uit Haaksbergen. Zie hier

 

Zondag 13 augustus 2017: Oh my darling Caroline, Ronny

 

Eines Tages kam ein Fremder

Nahm mir meine Caroline

Zo ging dat vroeger op de prairie,  in de bergen van Montana. De Duitse disc-jockey Ronny – met zeer zware stem – weet er alles van. Woont daar blij en tevreden met zijn meisje, komt er een vreemdeling die haar zomaar afpakt. Al dan niet tegen haar wil. Ronny vraagt nog of hij door wil rijden op zijn paard. Zieh’ doch weiter, fremder Reiter. Maar daar had hij maling aan: Er lachte, Sie ist mein. En dan zit er maar één ding op.

Connectie met de actualiteit: ook in de Turkse bergen ging iets mis met twee mannen en één vrouw. Je zou denken: gooi het op een akkoordje, alles beter dan de pijp uit, maar zo werkt het in de survival of the fittest niet. Zie hier.

Zaterdag 12 augustus: A Salty Dog, Procol Harum

Niet heel crime, wel een mysterie. Met een schip. Jarenlang waren er T-shirts met ‘A salty dog’ waarbij ik het idee had dat niemand wist dat het betekende. In dit lied wordt het niet heel duidelijk, daarvoor is de tekst te meerduidig. Normaal gesproken is het zoiets als een ruwe zeebonk, maar het kan ook een boot zijn.

Explore the ship, replace the cook,
Let no one leave alive.

En:
We sailed for parts unknown to man,
Where ships come home to die.

En:

Now many moons and many Junes,
Have passed since we made land.
A Salty Dog, the seaman’s log,
Your witness, my own hand.

Link naar de actualiteit: het geheimzinnig stranden van de boot van Herman Ploeger (zie hier

 

Vrijdag 11 augustus 2017: Helden, Herman van Veen

De rechters linkerhand beeft

En weet niet wat de rechter doet

De rechters rechterhand leeft

Van hetgeen de rechter doet

En ieder doet de ogen dicht

En houdt zich maar gedeisd

Liever laf en levend

Dan een held tot elke prijs

Getuigen zijn zelden helden

Echte helden getuigen zelden

Herman van Veen. Uit 1971. Weinig aan toe te voegen: getuigen worden doorgaans verguisd en als iemand al zo dapper is om wél te getuigen, wordt hij of zij in de meeste gevallen door justitie aa zijn/haar lot overgelaten. Zo gaan de echte criminelen en de moordenaars vrijuit. Voor het lied: klik op de afbeelding. Actueel bericht: zie hier 

Donderdag 10 augustus 2017: Joey, Bob Dylan

“What time is it?” said the judge to Joey when they met

“Five to ten, ” said Joey

The judge says, “That’s exactly what you get”

Joey, van het album Desire van Bob Dylan, gaat over maffiabaas ‘Crazy Joe Gallo’, die nogal zijn best deed een topcrimineel te worden in New York. Een boek en de film over hem heten ‘The Gang that couldn’t shoot straight’, omdat alles wat ze ondernamen uitdraaide op een fiasco. Recensenten vinden dit het minste lied van Desire, maar ik vind het een van de mooiste, door het woordgebruik en het rijm. In het Amerikaanse rechtssysteem wordt een straf uitgesproken met een minimum- en een maximumtijd. “Hoe laat is het?” vraagt de rechter.  “Vijf voor tien.” Dat is precies wat-ie krijgt: vijf tot tien jaar.

In Nederland zijn we in de zomer van 2017 in de ban van de vermissing van Joey Hoffman uit Haaksbergen. Het meest actuele bericht daarover staat (aanstonds) hier. Of zijn reisgenoten Bjorn en Derya er iets mee te maken hebben is nog onduidelijk, maar mochten ze veroordeeld worden dan zie ik ze nog niet doen wat Joey deed:

He did ten years in Attica, reading Nietzsche and Wilhelm Reich

They threw him in the hole one time for tryin’ to stop a strike

Geniaal gerijmd: Reich en strike. 

Dit is een link naar een uitvoering, op YouTube. Uitermate beroerd van kwaliteit, maar dat heeft met auteursrechten te maken. Zoek nog een betere.

 

Woensdag 9 augustus 2017: Gangsta’s Paradise, Coolio

“As I walk through the valley of the shadow of death,” is de eerste regel van Coolio’s Gangsta’s Paradise. Een regel uit de bijbel, Psalm 23: “Al ging ik ook in een dal der schaduw des doods.” Er zijn veel gangsterparadijzen op de wereld, voor Nederland de meest nadrukkelijke: Curaçao. Op de vroege ochtend van dinsdag 8 juli was het weer bloedig raak. Vier doden, zes gewonden, van wie twee ernstig. Twee onschuldigen, een tweeling van 21 die hun verjaardag vierde en de pech had in de buurt te zijn van het doelwit. Het bericht staat hier.

 

Dinsdag 8 augustus 2017:  Every Breath You Take, The Police

Every breath you take and every move you make

Every bond you break, every step you take, I’ll be watching you

Every single day and every word you say

Every game you play, every night you stay, I’ll be watching you

Hoeveel verliefde stelletjes hebben dit als hun favoriete lied en misschien zelfs op hun trouwdag als lijflied ten gehore laten brengen? Je houdt zoveel van iemand dat je altijd bij hem/haar wil zijn… Romantische gedachte, de werkelijkheid is minder aangenaam. Sting, zanger van The Police, schreef deze tekst op het moment dat hij in een beroerde relatiecrisis zat. Die inspireerde hem tot het ultieme lied over een stalking: zo iemand wil je niet in je buurt.

Voor het lied: klik op de afbeelding. Het bericht van 8 augustus staat hier 

 

Maandag 7 augustus 2017: Delilah, Tom Jones

“We gaan iets nieuws doen.” Met deze legendarische woorden werd in 1996 de komst van Sport 7 aangekondigd. Daarmee wil ik mij niet vergelijken (al was het maar omdat dat desastreus eindigde) maar ik ga ook wat nieuws (erbij) doen. Elke dag een ‘Crimesong van de dag’. Een nummer dat op een of andere manier met misdaad te maken heeft. Van De Boevenwagen tot eigentijdse rap.  Wie een tip heeft: altijd welkom.

Ik probeer het een beetje te laten aansluiten bij de actualiteit. Afgelopen weekend stond deels in het teken van de bijna dodelijke steekpartij in Purmerend (zie hier). Verbroken liefde, jaloezie, ruzie om een vrouw. Het merendeel van de moorden in deze wereld hebben dit als motief. Tom Jones zong er in 1968 over. Delilah. “I felt the knife in my hand and she laughed no more.” 

De tekst is van Barry Mason, de muziek van Les Reed. Een filmpje met Barry Mason, waarin hij vertelt over iemand die ‘zijn liedje’ stond te fluiten in het toilet, staat hier   

 

 

1 Reactie

  1. Dr. Ezechiels
    7 augustus 2017 - 17:17

    Arm kind, zestien lentes zo pril,
    ach wat lig je hier stil
    langs de kant van de weg.

    Crime passionel,of een lugubere fantasie van niemand minder dan,Boudewijn de G.
    http://tinyurl.com/yc99gh2u

    Beste Dr. E.,

    De oorspronkelijke tekst is van Charles Aznavour en volgens mij is de suggestie dat ze zelfmoord heeft gepleegd. Dus geen ‘crime’.

    Hendrik Jan

    Reply

Reageer

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.