Profiel van advocaat Ad Westendorp

 

Never a dull moment: Ad Westendorp (geboren in 1957) is de bekendste advocaat van Den Haag. Geboren en getogen. Ook een van de actiefste. Noem een zaak, of een bekende crimineel, en Ad Westendorp kent hem. Als cliënt, of medeverdachte van.

In de loop der vele jaren hebben we regelmatig contact gehad, maar van een persoonlijke ontmoeting was het nooit gekomen. Tot de zomer van 2017, voor het boek Crimescene Schilderswijk. Te verschijnen: 8 november 2017.

In verschillende zaken in het boek wordt zijn naam genoemd. Het meest pregnant: in die van Kumral Bagçi. Hij werd door de familie van de tante ingeschakeld, die zelfmoord had gepleegd in de gevangenis, na extreem vergaand verhoor, waarbij ze dagenlang was uitgescholden voor hoer en slet en werd uitgemaakt voor aanstichtster van de gruwelijke moord op haar nichtje. Westendorp kreeg toegang tot de videobanden met de verhoren en noteerde alles. Het sloeg in als een bom. De kruitdampen zijn nog steeds niet helemaal neergedaald: het onderzoek naar de moord is er verder een beetje bij gebleven. Daarover straks meer.

Op het moment dat we ’t hier eens over moeten hebben, in zijn kantoor aan het Bezuidenhout, speelt er een opmerkelijke zaak. Die geen krant zal halen, maar wel typerend is voor het dagelijks werk van een strafrechtadvocaat. “Mijn cliënt werd verdacht van brandstichting, bij zijn moeder in huis. Zijn moeder had verklaard dat haar zoon het had gedaan en de rechtbank wilde hem tbs opleggen. Tijdens de zitting in hoger beroep hoorde ik een broer als getuige en die verklaarde spontaan dat zijn broer het níet had gedaan. Hij had het zelf ook steeds ontkend, maar niemand geloofde hem. Ook zijn eerste advocaat niet. Dat was een piketadvocaat. Er was eigenlijk iets fout gegaan, ik kende hem al langer, hij had ook naar mij gevraagd, maar dat kwam pas later door.”

Het gaat om een ‘verwarde man’. Westendorp: “Hij heeft wel hulp nodig, maar geen tbs. Hij is nu met een rechterlijke machtiging opgenomen in een kliniek.”

Wat is het verschil tussen ‘topadvocaten’ en ‘gewone advocaten’?

Westendorp: “Van mij zeggen ze dat ik er meer werk van maak dan de meeste advocaten. Niet opgeven, een stapje meer doen. Gemotiveerd blijven. Ik ben ooit advocaat geworden omdat ik het belangrijk vind om voor de underdog op te treden. Voor mensen die met 10-0 achterstaan bij justitie.”

Zijn eigen familie hoort niet bij de underdog, met een oudtante als Fiep Westendorp, die vooral bekend werd door haar illustraties voor de boeken van Annie M.G. Schmidt. “Ze kwam weleens langs. Maar ze is allang overleden.”

Westendorp studeerde in Leiden civielrecht, met strafrecht als bijvak. “Ik liep stage bij een van de oudste advocaten van Den Haag: Plantenga. Die was toen al vijftig jaar advocaat, die wist echt alles. Uit zijn hoofd. Ik ben direct mijn eigen praktijk gestart, in 1984. In het begin heb ik uitgebreid civielrecht gedaan. Echtscheidingen, arbeidsrecht, dat komt nog steeds van pas. In het strafrecht krijg je ook vaak met veel meer kanten van het recht te maken.”

Zijn eerste pleidooi in een strafzaak herinnert hij zich nog goed. “Ik vond het doodeng. Het ging over een taxichauffeur die drugs koerierde.” En dan lopen we meteen al tegen de bekende muur die er altijd is tussen advocaten en journalisten: geheimhouding, privacy. De chauffeur koerierde voor een bekende Nederlander. Wiens naam niet genoemd kan worden.

De bekendste andere strafpleiters in Den Haag in die tijd waren Mischa Wladimiroff en Gerard Spong. Toen Spong het compagnonschap met Wladimiroff achter zich liet en naar Amsterdam verhuisde om met Oscar Hammerstrein in zee te gaan, werd de vijver voor Westendorp steeds groter.

“Ik deed geregeld zaken samen met Bram Moszkowicz. Daardoor heb ik ook cliënten in Amsterdam. Een van de interessantste zaken uit die tijd speelde kort na het overlijden van Klaas Bruinsma. Bruinsma had connecties met een rijke Chinees uit Hongkong. Hij bracht daar veel geld naar toe. De Chinees heeft toen een verklaring afgelegd waaruit bleek dat dit ging om witwassen. Er is beslag gelegd op een rekening van die Chinees in Europa en dat had hij niet verwacht, hij wilde zijn verklaring herroepen. Ik was advocaat van die Chinees. Er volgden eindeloze verklaringen in Hongkong. Fred Teeven was erbij als officier van justitie en er was een rechter-commissaris meegegaan. De zaak is door de verhoren van mijn cliënt in Hong Kong helemaal onderuit gegaan.”

De Chinees had eerst een bekennende verklaring afgelegd, die hij naderhand introk. Maar er was iets onrechtmatigs aan de hand geweest met het politieverhoor, een vormverzuim. “Uiteindelijk is toen besloten om de zaak met de belasting af te doen en niet met het strafrecht. Het ging om zogenaamde Marcos-dollars.”

Anders dan je zou verwachten bij Bruinsma: geen narco-dollars. De Filipijnse president Ferdinand Marcos en zijn vrouw Imelda waren in februari 1986 naar Hawaii gevlucht, nadat hij was afgezet als president. Hij had tijd genoeg gehad om alles voor te bereiden. Hij arriveerde op Hawaii met voor zo’n vijftien miljoen dollar aan juwelen, kleding en de beroemde schoenencollectie van Imelda. Het was maar een schijntje van zijn hele in de loop der jaren gestolen vermogen, dat werd begroot op zo’n tien miljard dollar. Die Marcos-dollars werden daarna tegen woekerprijzen verkocht (‘1 dollar voor 1 peso’) en kennelijk had Bruinsma daar ook een partij van, die hij via de Hongkong-Chinees witwaste. Het geld werd cash naar Hongkong gebracht en daar uitgeleend.

In Hongkong werd Westendorp op de voet gevolgd door Fred Teeven, die alles nauwlettend in de gaten hield. Overal waar ik kwam, zat Fred Teeven met zijn krant. Hij zei: “Ik weet met wie u gekomen bent en met wie u in gesprek gaat”. Ik tegen Teeven: “U hoeft niet achter me aan te lopen. Ik heb geen geheimen”. Later ben ik overigens met hem op goede voet gekomen. In de tijd dat hij staatssecretaris verwees hij weleens cliënten naar mij.”

 

Pikant detail: in de geruchtmakende Octopus-zaak, met Johan Verhoek alias de Hakkelaar, stond Westendorp de bewaarder bij die de semtex had binnengesmokkeld in de Bijlmerbajes, waarmee Cees Helman moest ontsnappen. De bonnetjes die Teeven jaren later de das om zouden doen en waardoor hij en minister Opstelten in 2016 moesten aftreden, zaten in dat dossier. Westendorp: “Maar helaas had ik het dossier allang niet meer.”

1986, toen Marcos naar Hawaii vluchtte, was ook het jaar dat Westendorp compagnon werd met Michael Mantz. Een perfect duo, tien jaar lang, totdat Mantz in problemen kwam door een strafzaak tegen hem, waar hij nog steeds procedures over aan het voeren is. Niettemin moest Westendorp op dat moment alleen verder. “Bram Moszkowicz vroeg of ik met zijn vader wilde praten. Natuurlijk. Ik ben bij Max Moszkowicz senior geweest in zijn pand aan de Herengracht in Amsterdam. Hij vroeg of ik met hem wilde samenwerken. Het zou ‘Moszkowicz & Westendorp’ worden. We waren in principe akkoord, maar we kwamen er zakelijk toch niet uit. Op termijn zou het voor mij mogelijk erg nadelig zijn geworden.”

De samenwerking met Bram bleef overigens prima. “Ik zou samen met Bram de verdediging van Holleeder gaan doen. Ik zou het Endstra-deel voor mijn rekening nemen, maar toen kwam die affaire met Jort Kelder en het ‘maffiamaatje’ en was Bram zo terneergeslagen dat hij helemaal met die zaak stopte en toen was het voor mij ook geen optie daarmee verder te gaan.”

Westendorp werd compagnon met Pieter Hoogendam. De meest spraakmakende recente cliënt van Hoogendam was Mark de J., verdachte van de moord op zakenman Koen Everink. De samenwerking met Hoogendam duurde tien jaar, toen scheidden hun wegen zich en werkte Westendorp een aantal jaren samen met Jan Looman. “Sinds begin 2017 heb ik een advocatenkantoor waarvan ik als enige de leiding heb. Dat bevalt me toch het best. Westendorp en Partners.”

In de loop der tientallen jaren passeerden alle Haagse criminelen die ertoe doen – en vele anderen – de revue van Westendorp. Een van de markantste: de vorig jaar overleden Eef Hoos, van het geruchtmakende incassobureau Toetanchamon. Verdacht van aanslagen op onder meer Sijthoff Pers en op wethouder Adrie Duivesteijn. De laatste ontsnapte op het nippertje aan de dood, doordat een loodzware bom in een schemerlamp haperde op het moment suprême.

De politie was zeer gebeten op de aalgladde Hoos. Westendorp: “Justitie heeft er alles aan gedaan om mij van die zaak af te krijgen. Eerst was het argument dat ik niet de advocaat van Hoos mocht zijn omdat ik eerder al een paar medeverdachten had bijgestaan. Onzin. Het was begin jaren negentig, ik was nog niet zo heel lang advocaat en het was behoorlijk intimiderend. Ik deed blijkbaar teveel mijn best voor de cliënt. Nadat ze er alles aan hadden gedaan om mij ervan te weerhouden hem als cliënt te nemen, deden ze er daarna alles aan om mij ervan af te krijgen en tegen te werken. Hoos moest worden gebroken.”

De gebetenheid op Hoos is wel te verklaren: hij ging ver in zijn bedreigingen en niet alleen tegen gebouwen, ook tegen personen. Medewerkers van justitie kregen privé ernstige bedreigingen en dat was een brug te ver.

De juridische kant draaide om vergunningen voor het beveiligingsbedrijf van Hoos. Tijdens een zitting van de Raad van State was de boodschap: de vergunning moet worden ingetrokken, ‘het zijn allemaal criminelen.’ Dat kwam tot woede van Hoos ook nog eens groot in de Haagsche Courant: “Toetanchamon werkt met criminelen.”

Westendorp: “De politie kon niet hard maken dat hij erachter zat, dat frustreerde hen enorm. Toen ik bij hem op bezoek was in het huis van bewaring, zetten rechercheurs mij tegen de muur en was de boodschap: ‘Jij gaat van die zaak af en als je je niet zelf terugtrekt, zal je zien wat er gebeurt!’ Ik luisterde uiteraard niet. Toen kreeg ik een klacht aan mijn broek van de hoofdofficier, dat ik als advocaat getuigen probeerde te beïnvloeden. Onzin, maar dat is tot het einde toe uitgespeeld, die klacht heeft heel lang boven mijn hoofd gehangen, tot en met het hoger beroep. Uiteindelijk kwam de officier niet verder dan ‘een mededeling’ en toen Hoos veroordeeld was, werd de klacht ingetrokken. Niet omdat er volgens de officier niks aan de hand was, ‘maar omdat we het niet hard kunnen maken.’ Heel flauw, maar ik heb toen wel terdege ondervonden wat voor tegenkrachten je los kunt maken bij justitie en hoe het systeem werkt.”

Den Haag is de stad van ‘oude zaken, de dingen die nooit voorbijgaan’ maar ook in de actualiteit is genoeg te beleven. Wie herinnert zich niet de rel rond de aanbestedingsfraude bij autobedrijf Pon, waar minister Henk Kamp zich nog moest verantwoorden voor het inbouwen van een radio? Het ging om de aanbesteding van nieuwe auto’s voor de politie. Daarmee was een half miljard euro gemoeid. Westendorp: “Ik sta de medewerker van Pon bij die als enige hiervoor terecht moet staan. Hij had er gemakkelijk vanaf kunnen komen met een taakstraf, maar hij zegt: ‘Ik heb gedaan wat ik moest doen, ik heb mij niet schuldig gemaakt aan enige overtreding.’ Hij is daar principieel in en daar is niet iedereen blij mee.”

Uiteraard blijven we ook die zaak hier volgen. Voor de website van Westendorp: klik op de afbeelding

1 Reactie

  1. jaap de Waart
    22 november 2017 - 09:08

    Hey Ad,
    Leuk artikel en succes met je kantoor. Tot ziens!

    Reply

Reageer

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.