Voortvluchtige moordenaar ‘achter in het stille klooster’?

“Achter in het stille klooster, klopt een arme moeder aan…” Kennen we van de Zangeres Zonder Naam. Een  protestlied. Tegen de oorlog. “Arme moeder, sprak de zuster, uwen zoon, hij is niet meer. Al zijn lijden is geweken, hij stierf voor zijn land en eer.” Lekker dan. Lang geleden, zou je denken, maar oorlogen zijn er nog steeds, arme moeders en dodelijk gewonde zonen eveneens. En kloosters. Onze Zuid-Franse correspondent, die wel als een soort kluizenaar leeft, maar die ik toch geen monnik zou willen noemen, rept van een affaire die in Frankrijk en ver daarbuiten de aandacht trekt. Over iemand die zich mogelijk ook aan de kloosterpoort meldde, maar met heel andere bedoelingen dan de arme moeder.
 
“Gistermorgen een opgewonden toestand in het bij toeristen populaire stadje Roquebrune-sur Argens, niet ver van Saint-Tropez. Wegens een huiszoeking in het plaatselijk klooster Notre Dame de Pitié. Daar wonen monniken van de Orde des Carmes Déchaux, die in eenzaamheid en stilte en in minder modebewuste pijen leven. De broeders ontmoeten elkaar alleen bij de maaltijd en tijdens het gebed. Ze leven voornamelijk van donaties, op zondag mag iedereen komen meebidden tijdens de mis en ze hebben een kapelletje uit de 17e eeuw dat je mag bekijken. Waarna je geacht wordt een aantal euro’s achter te laten.
 
De vraag is natuurlijk wat de ‘flics’ in dat klooster te zoeken hadden. Antwoord: de heer Xavier Dupont de Ligonnès (1961), verdacht van de moord op zijn vrouw en hun vier kinderen in april 2011 in Nantes. Sindsdien bijna helemaal spoorloos. Hij zou vorige week tijdens de mis in dat klooster gezien zijn en complotdenkers (hebben we in Frankrijk heel veel van) wierpen de vraag op of hij er misschien ook woonde, wie weet als ‘broeder’.
Justitie nam de tip nogal serieus, speurneuzen uit het zo’n duizend kilometer verderop gelegen Nantes werden ingevlogen die het monnikenverblijf met een onaangekondigde viste vereerden. Resultaat: niets, rien, nada.
Zo heel gek was het overigens niet dat het vizier (opnieuw) op Roquebrune-sur-Argens gericht werd. De affaire van deze vijfvoudige moord houdt Frankrijk al jaren bezig en de verdachte (een ingenieur die na een paar mislukte projecten in financiële sores raakte) werd voor het laatst in dat stadje gezien. Hij overnachtte er in het budget-hotel Formule I en op bewakingscamera’s is te zien hoe hij 30 euro pint bij een bank. De volgende dag verliet hij het hotel, maar liet zijn auto (Citroën C5) op de parkeerplaats achter. Hij moet zijn weg lopend vervolgd hebben, daarna geen spoor meer.Dat klooster is niet ver lopen.
De stoffelijke overschotten van zijn vrouw Agnès (1962), en de kinderen Arthur (1990), Thomas (1992), Anne (1994) en Benoît (1997) werden onder het terras van hun huis in Nantes aangetroffen. De zaak kwam aan het rollen doordat een vriend van Thomas het maar raar vond dat hij niks meer van ‘m hoorde en eens ging kijken. De vader bleek in allerlei brieven zijn vertrek aangekondigd te hebben: hij moest hals over kop naar de VS, hij was jarenlang spion geweest en werd opgenomen in een getuigenbeschermingsprogramma.
Er is onophoudelijk naar de ingenieur gezocht. In Italië vertelde een restauranthouder dat hij de voortvluchtige aan tafel had gehad. Waarna de carabinieri een bebost gebergte daar in de buurt uitkamden. Geen resultaat. Vlakbij Roquebrune-sur-Argens werden in een grot in het Massif des Maures iemands resten gevonden; geen DNA-match. In 2015 kreeg een journalist in Nantes, die zich in de zaak heeft vastgebeten, een foto toegestuurd waarop de zonen Arthur en Benoît staan afgebeeld. Bijschrift: “Je reste vivant” (ik leef nog). Geen afzender, geen nieuw aanknopingspunt. En vanmorgen dus ook niet. In Roquebrune-sur-Argens is de rust teruggekeerd.”
 
Aldus onze correspondent. Naar de Crimesong van de dag hoeft men niet lang te raden. Zie hier
 
 
 

Reageer

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.