Paul’s usb-stick: waar was Martin Kok tussen half vier en kwart voor vijf?

“Dan steekt hij de straat over naar zijn auto, die geparkeerd staat op de Bernard Zweerskade. Zich verheugend op de avond in zijn favoriete bordeel. Later die middag na de lunch pikt Martin om 17.00 uur Chris H. op. Deze Chris, ook wel Scotty genoemd, verblijft in het CitizenM Hotel in Amsterdam-Zuid.”

Donderdag 8 december 2016 was de laatste dag in het leven van Martin Kok. Deze regels komen uit Kokkie, het boek van Timo van der Eng. Later blijkt, uit dan vrijgegeven camerabeelden van het hotel, dat Martin daar die middag om kwart voor vijf was aangekomen. Ze zaten achterin aan de bar, toen ze vertrokken werden ze gevolgd door iemand die aan de bar had gezeten en buiten van dichtbij een pistool op het hoofd van Martin richtte en de trekker overhaalde, maar kennelijk ketste het wapen en Martin had niks in de gaten. Die avond werd hij vermoord toen hij seksclub Boccaccio in Laren verliet.

Die lunch, dat was met een groepje journalisten. Waar was Martin tussen half vier en kwart voor vijf? Gisteren hadden we ‘t hier over het interview van Jan Meeus (NRC) met Cornel de Jaeger, alias Paul, ‘onze man in Colombia.’ Paul vertelt dat er een contactpersoon is geweest die Martin op de dag van de moord een usb-stick zou hebben gegeven.

Dat lijkt mij nogal onwaarschijnlijk, maar wie weet: het zal nog wel een keer aan het licht komen. Ik heb gisteren hier en daar mijn oren wat te luisteren gelegd, zowel virtueel als fysiek, en dan kom je noemenswaardige details tegen. Eerst even dit: hoe kwam Paul aan die stick, waarom moest-ie naar Martin en wat staat erop?

De stick is gestolen bij een woninginbraak bij een Rotterdamse officier van justitie die onder meer bezig was met de beruchte Douanegate Rotterdam, waar Paul ook een rol in speelt. Ze had de stick mee naar huis genomen. De inbreker wist waarschijnlijk niet bij wie hij inbrak, hij ontdekte later dat er bij de buit een usb-stick bij zat met mogelijk interessante informatie.

Of een officier zulke stukken mee naar huis mag nemen is vraag één, maar de bestanden waren ook niet beveiligd: de inbreker kon zo zien wat erop stond, kwam vermoedelijk wat namen tegen van mensen die hij kende en legde contact met een van hen. Het lijkt erop dat deze stick op een of andere manier bij Paul terecht is gekomen. Er stond overigens niet veel bijzonders op die stick. Niet dat het op straat had moeten liggen, maar het gaat om dossierstukken uit een moordonderzoek en dossiers van Douanegate die alle advocaten ook hadden.

Dat de stick naar Martin en zijn Vlinderscrime moest, is verklaarbaar: kennelijk meenden verdachten er belang bij te hebben onrust te zaaien en stukken te lekken. Martin wist daar wel raad mee, hij had eerder ook de stiekem door Paul opgenomen gesprekken met douanier Gerrit G. naar Martin gestuurd.

Daar begint het meteen te wringen. Paul had op woensdag 7 december afgesproken met Martin, in Amsterdam. Martin had zijn ticket betaald, Paul zou ‘s avonds worden geïnterviewd, Martin had een hotelkamer bij Krasnapolski voor hem gereserveerd en Martin zou hem van Schiphol halen. Paul kwam niet opdagen. In de loop van de avond werd er gesms’t met zijn vrouw in Colombia. Er waren problemen op het vliegveld in Spanje, Paul was verhinderd.

Volgens Paul had hij de usb-stick op dat moment bij zich, om aan Martin te geven. Toen ik Paul later in Colombia hierover sprak, en vroeg of hij kon bewijzen dat hij in Spanje was geweest op 7 december, kon hij dat niet. Terwijl hij wel van andere reizen naar Nederland alles had bewaard. Waarom was hij niet naar Nederland gekomen? Een reisgenoot zou problemen hebben gehad met een visum en mocht niet doorreizen, dat was voor Paul reden geweest ook maar terug te gaan.

Een hoogst onwaarschijnlijk verhaal. Iedereen kan zelf wel bedenken wat hier niet klopt.

Vervolgens zou Paul die usb-stick aan een contactpersoon in Spanje hebben gegeven, die hem op de dag van de moord aan Martin had overhandigd. Dat zou voor justitie aanleiding zijn geweest Paul als getuige te laten horen in de zaak van Martin Kok.

Dus: Paul gaat niet door de douane op het vliegveld in Spanje, maar ziet wel kans de usb-stick aan een contactpersoon te geven.

Wanneer heeft die contactpersoon de stick aan Martin gegeven? De lunch begon om 1 uur ‘s middags, in de Harbour Club. Als Martin de stick op dat moment had gehad, had hij ons dat zeker verteld. Op zijn minst: morgen heb ik weer een scoop! De hele laatste dag van Martin is in kaart gebracht. Uit niets blijkt dat hij ‘s morgens iemand heeft gesproken. Er is alleen een ‘gat’ tussen half vier (het vertrek bij de Harbour Club) en kwart voor vijf (de aankomst bij het CitizenM Hotel). In theorie is het mogelijk dat hij toen die onbekende contactpersoon uit Spanje heeft gezien, maar dat is uitermate onwaarschijnlijk.

Afgezien daarvan: eerder had Paul zijn bestanden gewoon via de computer naar Martin gestuurd, waarom kon dat niet met de gegevens van die usb-stick? Natuurlijk: het was leuk geweest even een fotootje te maken van die stick zelf. Ik durf er vergif op in te nemen dat als Martin die dag die stick had gezien, hij er meteen een foto van had gemaakt en ‘m op zijn site had gezet.

Vorige week was ik door omstandigheden op de begraafplaats Vredenhof, waar ik voor het eerst de grafsteen van Martin zag. Links Cor van Hout, dan Gijs van Dam junior, dan Martin Kok. ‘Voor altijd samen’

 

1 Reactie

  1. 18 mei 2018 - 13:59

    Mooi artikel en een merkwaardig verhaal inderdaad. Maar wat zouden “Paul’s” beweegredenen zijn om te stellen dat MK op de dag dat hij werd vermoord die USB-stick had gekregen, als dat eigenlijk helemaal niet waar is?

    Reply

Reageer

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.