Het komt dus meer voor, maar de Nederlandse variant trok nog wat meer belangstelling. Commentatoren in kranten en burgemeesters wijzen naar de hulpverlening, maar de schreeuwers aan de zijlijn die het nu allemaal zo goed weten moeten zich afvragen wat de mogelijkheden waren.

Er waren geen signalen dat Jeroen Denis zichzelf en/of zijn kinderen of zijn ex wilde vermoorden, de echtscheidingsproblemen waren niet veel ernstiger en heftiger dan in duizenden andere zaken die ook op dit moment spelen. Wie had wát moeten of kunnen doen? Was er iemand die vader Jeroen het recht kon ontzeggen zijn kinderen mee te nemen? 

Cothen Tweede Pinksterdag. Het laatste zoeken naar sporen. Klik op de afbeelding voor vergroting

Een paar andere vragen nog. Wat was de reden dat Jeroen zo’n enorme omweg maakte bij zijn morbide dodenrit? Alleen om het zoekgebied te vergroten en de kans op ontdekking te verkleinen?

Van Siem kwam nog een reactie over een opmerking van mij:  “Het ging er moordvader Jeroen blijkbaar niet om de kinderen voor eeuwig spoorloos te laten verdwijnen, ze mochten eventueel wel gevonden worden.”

Siem:

“Ik denk dat het beslist niet de bedoeling was van de moordvader (scherpe woordspeling HJK) dat de kinderen al zo snel (relatief) gevonden zouden worden. Daar waren de voorbereidingen te gedegen voor. Ik vrees dat tijdens de persconferentie de opmerking ‘uiterst complex onderzoek’ meer te betekenen had dan enkel de staat waarin de lichaampjes verkeerden. Misschien bizar, maar ik denk dat de moordvader de kinderen heeft ‘gezekerd’. Juist om te voorkomen dat ze te makkelijk uit de buis zouden kunnen glijden. Daarbij denk ik aan het gebruik van de spanbanden en het ontbrekende deel van de sleepkabel. Afwateringsbuizen zijn meestal aan één kant voorzien van een rooster, vandaar die gedachte.

“De vraag is of de thermometer in de hel dan een graadje lager moet of juist hoger.”

De voorbereidingen, spullen kopen, locatie zoeken, afscheidsbrief tikken terwijl de jongens bij hem zijn en aan een vakantieuitstapje denken, de rit richting het beloofde met de tassen van de kinderen ingepakt, het sneaky telefoontje naar zijn vriendin (zgn. aangekomen in motel), het via een andere route terugrijden om achterdocht bij de kinderen te vermijden? Of heeft hij ze na zijn ‘motel-telefoontje’ dat hij buiten de auto zal hebben gepleegd wijsgemaakt dat er iets aan de hand was en dat hij ze terug ging brengen? GSM uitgezet, richting doel gereden.

Kinderen, ook van die leeftijd, voelen heel goed aan wanneer er iets niet klopt. Je mag voor hun hopen dat de moordvader de kinderen met een middeltje in een drankje vooraf in een toestand van geen bewustzijn meer heeft gebracht. Maar ook over dat laatste heb ik mijn ernstige twijfels.

Letterlijk alles duidt op een ongekende wraakactie waarbij gevoel geen enkele rol meer speelt. Het doel heiligt de middelen, letterlijk over  de ruggen van zijn kinderen heen. Zijn ‘slotstuk’, de GSM weer aan na zijn klus en zich verhangen aan een klimrek op een toegankelijk speelterrein om zo snel mogelijk gevonden te worden geeft aan dat de man stond te popelen om zijn genadeklappen uit te delen. Got you!

Ook de manier waarop hij zijn kinderen heeft achtergelaten zegt alles over de inborst van deze man. Zelfs een fatsoenlijk graf voor ze graven zat er niet in. Achtergelaten in een rioolbuis, waarschijnlijk aangetast en verminkt door ongedierte waardoor het afscheid nemen voor de moeder nog onmogelijker werd gemaakt. Nee, geen graadje lager op de thermometer in de hel.

“Misschien heeft hij iets gezien wat hij niet had mogen zien.” Zegt de verslaggeefster van Omroep Brabant (klik op afbeelding).

Door de aandacht voor de vermissing van Ruben en Julian raakte een andere intrigerende zaak de afgelopen dagen wat in de vergetelheid.De laatste berichten over de moord op Ger Duijf dateren van drie en vier dagen geleden, terwijl daar net zo veel raadsels zijn.

Willekeurig slachtoffer van een samenloop van omstandigheden of een goed geplande en berekende moord? Die naar het lijkt zeker niet in een crimineel milieu speelt. Ben benieuwd of daar deze week nog wat meer over naar buiten komt.

Vorig bericht staat hier

Cothen Tweede Pinksterdag. Het laatste zoeken naar sporen. Klik op de afbeelding voor vergroting

Update 20.00 uur:

Met het ramptoerisme in Cothen viel het mee. Er was ook niks te zien: mensen die daar niets te zoeken hadden werden op grote afstand al tegengehouden. Er was alleen een behoorlijke groep cameraploegen en fotografen. Ook uit België (VTM). Ik was er rond vier uur, toen was er voor het eerst van redelijk dichtbij wat te zien van het zoeken.

Duidelijk is wel dat met een normale gerichte zoekactie de lijken niet snel zouden zijn ontdekt: de duiker waarin ze zijn gevonden is in wat je niet meer dan een sloot kunt noemen.

Reageerder Siem merkt op dat door de regenval van de laatste dagen de boel is gaan schuiven. Lijkt me een logische verklaring. Dat iemand dan op een gegeven moment iets ziet is niet zo heel vreemd: het is wel een rustig gebied, maar niet echt afgelegen. Het ging er moordvader Jeroen blijkbaar niet om de kinderen voor eeuwig spoorloos te laten verdwijnen, ze mochten eventueel wel gevonden worden.

De vraag is of de thermometer in de hel dan een graadje lager moet of juist hoger.

“Ik werk als vrijwilliger bij de GGZ en kom daar cliënten tegen die ideeën hebben zoals de vader uit Zeist. Er wordt van alles gedaan om dit soort tragedies te voorkomen maar in 80 procent werken cliënten niet mee of houden hun mond omdat ze anders een RM kunnen krijgen. Mensen daar vertellen mij veel omdat ik geen arts ben en ook omdat ik een geheimhoudingsplicht heb. Ik kan je wel zeggen dat er vanuit de GGZ alles aan wordt gedaan om dit soort zaken te voorkomen. Ik wilde je dit graag nog even laten weten.”

Er komen natuurlijk meer reacties binnen. Ook een aantal die ik niet doorlaat. Van – waarschijnlijk – gefrustreerde vaders die ook problemen hebben met een omgangsregeling en de verantwoordelijkheid bij de moeder leggen. Een RM is overigens een Rechterlijke Machtiging (voor gedwongen opname). Gebeurt zelden.

Waar twee scheiden hebben twee schuld.

Wordt gezegd.

Dat is het beroerde met gezegden: mensen lijken daar soms bepaalde waarheden aan te ontlenen.

‘Waar rook is, is vuur’.

Ja, vaak wel.

Maar niet altijd. In sommige gevallen kan dat buitengewoon smakeloos, onjuist en misplaatst zijn.

Zo ook bij echtscheidingsdrama’s. Soms ligt de schuld heel sterk bij één persoon. Die dat zelf overigens meestal niet inziet. Ik denk dat uit die hoek reacties komen die de plank volledig misslaan. Er is maar één persoon verantwoordelijk voor en schuldig aan de moord op twee onschuldige kinderen: de vader. Laffer en verwerpelijker kun je het niet maken.

Tweede Pinksterdag.

Gisteren moest de politie al heel veel moeite doen om nieuwsgierigen op afstand te houden. Ik ben bang dat er vandaag ook heel wat zich vervelende goedbedoelende sensatiezoekers richting Cothen gaan. Zal vanavond wel weer een item zijn in een actualiteitenprogramma. Je wil er toch iets aan doen en dan ligt een straatinterview – in dit geval dan meer een slootinterview – nogal voor de hand.

Ik heb nog niet uit de berichten kunnen opmaken of Ruben en Julian zijn vermoord op de plek waar ze gevonden zijn en of ze de hele tijd al hier zichtbaar waren, of dat ze door stroming en andere omstandigheden letterlijk boven kwamen drijven.

Lichamen die in het water worden gegooid worden vaak na een paar weken gevonden, bij lichamen die begraven zijn duurt het vaak langer.

Een ander ‘Pinksterdrama’: gistermorgen reed een Pool met zijn BMW in het Limburgse Meijel een opa en oma en hun driejarig kleinkind dood. 

Het lijkt erop dat de automobilist zeer veel te hard reed en in een flauwe bocht de macht over het stuur verloor en op het naast de weg gelegen fietspad terechtkwam. Roekeloos of dronken, veel andere opties zijn er niet.

Onze Amsterdamse correspondent, verdwaald in het Gooi, kwam bij Het Bonte Paard in Laren (schijnt ook een museum in de buurt te zijn) dit bord tegen. De vraag is: wordt dit na elke diefstal aangepast?

Over Het Bonte Paard gesproken: de laatste keer dat ik daar was, had ik een afspraak met iemand die nogal erg door de politie in de gaten werd gehouden, er hing een compleet observatieteam omheen.

Ik moet hier even iets rechtzetten.

Dat OT zal het idee hebben gehad dat ik heel slim en achterdochtig, of gek ben. Toen ik daar was, was ter plaatse de weg opgebroken. Was even zoeken. En de afspraak met diegene was ook niet in Het Bonte Paard zelf, maar ergens in de buurt, op straat. Je loopt dan zo wat rond en dan ga je ergens zitten.

Toen ik – alleen – terugliep, heb ik een omweg gemaakt van minstens tien minuten. De OT’ers hebben dat wellicht als afleidingsmanoeuvre gezien – ook al was daar van mijn kant natuurlijk geen enkele reden voor. Waarom zouden ze mij moeten volgen?

Het geval wil dat ik gewoon een beetje verdwaald was: ik kon mijn auto niet terugvinden.

Nog een tip van onze Amsterdamse correspondent: een andere optie om de Tweede Pinksterdag verantwoord te besteden. Mag men eerst zelf even puzzelen waar dit is (en wat)

Het lijdt weinig twijfel dat de lichamen die vandaag gevonden zijn bij Cothen die van de vermiste Ruben en Julian zijn. Als het niet zo is, valt de politie heel veel te verwijten, maar de kans dat het om anderen gaat is vrijwel uitgesloten.

Toch houdt men de spanning er nog zo lang mogelijk in. Is gebruikelijk. In andere gevallen is het soms omdat er niemand van de familie gevonden kan worden voor de identificatie. Dat is hier natuurlijk niet aan de orde, maar de stoffelijke overschotten zullen zodanig onherkenbaar zijn dat men hier niet meteen iemand van de familie mee wil confronteren. Waarschijnlijk wordt er gewacht op een dna- of gebitsonderzoek. Formeel zal dat zo moeten, daar zijn procedures voor en het zou nog veel erger zijn als die ene procent kans dat ze het toch niet zijn, inderdaad dit keer toe zou slaan.

Wat misschien beter zou zijn, om het geen interessantdoenerij te laten lijken: aangeven dat er een sterk vermoeden is dat het om deze jongens gaat, maar dat er nog wat formele procedures moeten worden afgewikkeld. Dit komt allemaal wat kneuterig en bureaucratisch over.

De lichamen van Ruben en Julian zijn vermoedelijk vandaag gevonden bij Cothen, in de buurt van Wijk bij Duurstede.

Zie hier

Het zal wel weer toeval zijn, maar van de week was ik bij iemand op gesprek in een kantoortje, over criminele dingetjes. Een flinke boef, we bleken heel wat wederzijdse kennissen te hebben. Heel bekende, namen die je elke dag in de krant tegenkomt. Levend en dood. Mijn oog viel voortdurend op een poster achter hem. Mooie vrouw, mooie foto. Kwam me ergens wel bekend voor. ‘O, dat is Micky Hoogendijk. Gewéldige meid!’

Nu ken ik Micky natuurlijk ook goed, al is dat wel een tijdje geleden (net als bij deze ‘boef’ dus). Ik heb met haar het boek ‘Bom in de Laurierstraat’ gemaakt, over de aanslag op haar man Rob Scholte. Door een autobom – die bedoeld was voor advocaat Oscar Hammerstein – verloor hij zijn benen.

Gisteren in De Stentor: Rob Scholte. Hij houdt een expositie bij IQ Kunstuitleen in Zwolle, waar 150 van zijn werken worden tentoongesteld. Vanaf 2000 is hij gestopt met het geven van interviews. “Ik ben uit de lucht geschoten,” zegt hij, “een journalist selecteert wat hij wil.” Wat hij daarmee bedoelt begrijp ik niet helemaal.

Het klinkt alsof hij te weinig ruimte krijgt om zijn ideeën naar voren te brengen, maar daar zijn toch voldoende mogelijkheden vor, zou je zeggen. Het is wel zo dat hij als kunstenaar al heel lang niet meer echt meetelt, de kunstkenners vinden alleen zijn vroegere werk interessant.

Zo gaan die dingen.

Ook in De Stentor: aandacht voor het boek Jane, over Jane Lasonder. Door Henk Stoorvogel, pastor van de Vrije Evangelisatie Zwolle, schrijver van verschillende christelijke boeken. Jane is in haar jeugd in Engeland ernstig mishandeld en misbruikt door haar stiefvader.

Er wordt een parallel getrokken met Jolanda uit Epe: ritueel misbruik. In het verhaal duiken ook de namen op die ten tijde van Epe een belangrijke rol speelden, over ‘dissociatieve stoornissen’: Onno van der Hart en Ellert Nijenhuis. Deskundigen die heilig geloven in satanisch ritueel misbruik, verborgen herinneringen en dergelijke poespas. Het grote verschil met Jolanda is dat Jane het allemaal mét God doet: dankzij hem  – en christelijke helpers – is er ze weer bovenop gekomen.

Ik heb het boek nog niet gelezen, maar er staan wel fragmenten op de website van Henk Stoorvogel (zie hier). Komt niet als ongeloofwaardig over en het lijdt weinig twijfel dat Jane een slechte jeugd heeft gehad. En dat die stiefvader een onmens was geloof ik ook zeker. Wat ik in zulke gevallen altijd wel graag zie: even een reactie van de andere kant. Is er een poging gedaan die man te benaderen? Zou het eerste zijn dat ik zou doen. Mocht iemand een naam en een adres weten…

Een stukje uit het kader bij het interview in De Stentor

Update 12.00 uur:

“Omdat er toch al het nodige in de media is verschenen, even het volgende. Moeder is compleet in de war, en iedereen is als de dood dat ze zichzelf wat aandoet. Ze wordt dagelijks door twee collega’s (van de brandweer) in de gaten gehouden. Ze wist toch twee keer te “ontsnappen”, maar werd gelukkig al snel weer opgespoord.”

Aldus een reactie.

“Het heeft op haar natuurlijk een enorme impact. Zij heeft uit alle macht geprobeerd om deze “vakantie” tegen te houden, omdat ze bang was dat vader haar kinderen wat zou aandoen. Zij werd echter van hoger hand gedwongen om aan een en ander mee te werken. Overigens had vader losse handjes, een van de redenen waarom de omgangsregeling juist onlangs versoberd was. Iets wat vader dus blijkbaar niet kon verkroppen.”

“En of we die knulletjes ooit weer levend terugzien ? Laten we het hopen, maar ik heb er weinig of geen vertrouwen in. Dit niet in de laatste plaats vanwege die vele foutieve informatie van politie en het late tijdstip waarop er een Amber Alert is uitgegaan.
Ik denk dat vader de kinderen niet ver van hun woonadres heeft begraven, op bekend terrein. Namelijk het landgoed Bornia, gelegen tussen het adres van moeder en Austerlitz.(zie hier) Er van uitgaande dat de tijdstippen van Rhenen en Leersum wel juist zijn (resp. 1.42 en 4.16 uur) en het feit dat vader ter plaatse goed bekend was, had hij daartoe alle tijd. Trieste zaak dit.”

Aldus de reactie.

Meer opmerkelijk nieuws vandaag in deze hemeltergende geschiedenis. NRC Handelsblad heeft op een of andere manier een rapport van de Kinderbescherming in handen gekregen en daarin worden harde noten gekraakt.

Vader Jeroen had losse handjes, de kinderen dreigden onder toezicht te worden gesteld, moeder was als de dood hen mee te geven met de vader, maar werd van hogerhand gedwongen.

Dat is niet misselijk. Feit is dat Bureau Jeugdzorg, Kinderbescherming en wat voor hulpverleners dan ook het zelden goed kunnen doen in vechtscheidingsdrama’s. Voor hard ingrijpen komt er soms heel wat om de hoek kijken. Terwijl er in andere gevallen soms bizar en overdreven wordt gereageerd en kinderen uit huizen worden gesleurd zonder dat daar een voor betrokkenen – en buitenstaanders – logische en begrijpelijke reden voor is.

Meer op de site van NRC, zie hier

Het lichaam van Ger Duijf (60) is deze week gevonden. Hij was op 19 april uit zijn woning in Vught vertrokken voor een afspraak in Tilburg, zegt zijn vrouw Ineke (59). Nadat hij daar om halfvier was vertrokken is er niets meer van hem vernomen. Nu blijkt hij in een bos te zijn begraven, door iemand die niet wilde dat hij daar gevonden zou worden. Maar die dezelfde fout maakte als veel mensen die iemand (verzwaard) in het water gooien. Door gasvorming komt zo’n lijk meestal toch bovendrijven en begraven lijken worden losgewoeld door varkens of honden.

De vraag is natuurlijk: waarom zou iemand een keurige burger, een zzp-er met een adviesbureau, willen vermoorden? Hij kan een dubbelleven hebben geleid. Een geheime relatie (al dan niet hetero), gokschulden, drugs. Daar kan gemakkelijk iets fout gaan.

Of iets in de zakelijke sfeer. Een relatie tegen de haren in gestreken? Een concurrent die hem uit de weg wilde?

Duijf had een afspraak in Tilburg. Zakelijk, of privé? De sleutel tot de oplossing zit vaak in het laatste contact. Of iemand is ergens naar toe gelokt, of er is een ander verband. Als het een onverdachte afspraak was, moet er daarna nog wat zijn gebeurd. Nog een afspraak, waar niemand van wist?

‘Mannen onder elkaar’, zegt zijn vrouw. Dat deed hij wel vaker. ‘Normaal stuurt hij altijd even een berichtje dat het wat later wordt, maar deze keer niet.’

In Nederland is Henk Strootman de meest ervaren verslaggever op het gebied van zulke ‘familieverdwijningen’.

Hij heeft hier ook zo zijn gedachten over.

Hij heeft nogal vaak gelijk.

Het is alleen de vraag: hoe omschrijf je dat nou zo zonder mensen mogelijk ten ten onrechte van iets te betichten?

Een paar dingen om over na te denken.

Wanneer is er precies aangifte gedaan?

Wanneer is er alarm geslagen?

Is zijn vrouw dezelfde avond nog gaan bellen naar jan en alleman?

Ik weet niet hoe dat bij anderen gaat, maar bij bijna iedereen die ik ken zou er in een behoorlijk grote familie- en kennissenkring dezelfde avond nog heel wat gebeld worden als man of vrouw zonder het te laten weten een nacht niet thuiskomt, dan zou er meteen behoorlijke paniek uitbreken.

Hoe rekbaar is dat ‘wat later’?

Kon dat ook een hele nacht zijn en zo ja, waar was hij dan?

Soms is het ook niet het slachtoffer dat een dubbelleven leidt.

Update 9.00 uur:

Eerst deze week in Panorama (zie hier) het toch wel opzienbarend relaas van Klaas Otto en Willem van Boxtel die openlijk de oorlog verklaren aan Harry Stoeltie, de grote man van de Amsterdamse Hells Angels; vandaag in De Telegraaf het nieuws dat de president van het Amsterdamse chapter, Theo Huisman, met bad standing uit de club is gegooid.

Een heftige aangelegenheid, die Van Boxtel ook is overkomen. Het bericht meldt ook dat Harry Stoeltie op het punt staat ook uit de club te worden gezet. Zou zich net als Huisman ook niet aan bepaalde clubregels hebben gehouden.

Blijft nog even gissen wat er echt aan de hand is, maar gezien de ontwikkelingen van de laatste tijd lijkt er een machtsstrijd gaande waarbij ‘de groep-Stoeltie’ het veld moet ruimen. Stoeltie en Van Boxtel zijn gezworen vijanden. Als ‘de groep-Stoeltie’ vertrekt kan de broeiende ‘oorlog’ tussen No Surrender en de Angels met een sisser aflopen.

Op de website van Panorama staat nu een update, maar die gaat alleen over het verhaal van Klaas Otto en Van Boxtel.

“Ik zit met een probleem ten aanzien van deze zaak. In het jaar waarin deze man weer toesloeg ben ik op een woensdag (16 juli 2001) in Bilthoven geweest voor een boekbespreking over het boek GLOED van Sandor Marai. Dit werd gehouden op de Speelhuislaan.”

Zo begint het relaas van een man die nog steeds worstelt met de gedachte dat hij op die dag de beruchte nooit ontdekte Utrechtse serieverkrachter misschien heeft ontmoet.

“Vanaf het station in Bilthoven ben ik die zondag met mijn vouwfiets daar naar toe gefietst. De Speelhuislaan komt uit op een zijpad van de Karel Boekenweg uit. Ik kwam daar ruim een half uur te vroeg aan, en heb besloten op het bankje te gaan lezen op het zijpad van de Karel Boekenweg waar de Speelhuislaan op uitkomt. Op dit pad lag even verderop bij een maisveld een meisjesfiets dwars over de weg. Daar kon niemand meer langsheen.

Toen de eigenaresse zich niet meldde heb ik na ongeveer een kwartier (20 minuten) deze fiets rechtop geplaatst. Vijf mnuten voor aanvang van de boekbespreking (vijf voor twee) ben ik naar binnen gegaan op de Speelhuislaan.  Om 14 uur zou de bespreking beginnen. Aldaar aangekomen werd de boekbespreking een half uur uitgesteld. Reden: een man die zich ook voor deze bespreking had opgegeven was op tijd uit Utrecht vertrokken, zou ongeveer aangekomen moeten zijn op de tijd dat ik bij de Speelhuislaan aangekomen was, had bij zijn vertrek nog gebeld dat hij vertrok, doch was aldaar nog niet komen opdagen.

De man in kwestie kende als motoragent van het politiekorps Utrecht de hele omgeving op zijn duimpje, had onderweg geen motorpech gehad en kon geen enkele verklaring afgeven over het uur vertraging dat hij had opgelopen. Hij stelde zich voor als Piet B., voldeed honderd procent aan de compositietekening van de Utrechtse serieverkrachter, was ook in het bezit van zo’n motor met koplamp. Piet was een rasechte Utrechter en sprak ook enigszins met een Utrechts accent.

Alleen de tijden kloppen niet. Moet zijn dat er die woensdag een meisje verkracht is wat niet gemeld is.  Alles bij elkaar weet ik niet goed wat ik er na al die jaren mee aan moet.”

Ik heb even contact gehad met de schrijver. Hij vulde nog aan dat het wat merkwaardig was dat dit de eerste keer was dat die Piet zo’n bespreking bezocht en dat hij geen lid was van het clubje, zoals de anderen.

De kans dat het hier om de zo gezochte en geheimzinnige serieverkrachter gaat is misschien niet al te groot, het blijft toch en merkwaardig fenomeen dat iemand op wie zo lang en zo veel jacht is gemaakt, nooit kon worden aangehouden.

Het meest recente bericht is van oktober 2012, toen bekend werd gemaakt dat er via verwantschapsonderzoek op zoek wordt gegaan naar familie van de man. Net als bij Marianne Vaatstra dus, maar dan niet zo grootschalig. Dat is in een omgeving als Utrecht ondoenlijk. Daar is nog niets van vernomen.

Een van die berichten staat hier

Een merkwaardige column in Het Parool, gisteren. Johan Goossens, kennelijk leerkracht op een school, heeft na afloop van een les contact met een meisje dat ‘een geheim’ heeft. Hij moet beloven dat hij er niks over zegt. Dan haalt ze een pistool tevoorschijn, uit haar tas. Ze heeft het huis in een kast gevonden. Het is van haar neef. Ze weet niet wat ze ermee moet. Niemand mag weten dat zij het heeft.

Nu neem ik aan dat haar echte naam niet Sahika is, al staat dat er niet bij. Maar dan nog: hoeveel neven zijn er die een pistool missen? Misschien zijn het in die kringen geen Parool-lezers van nature, maar er zal toch wel iemand zijn die dit stukje leest en denkt: hé, ik ken iemand die een pistool kwijt is.

Het kan natuurlijk dat Goossens met het meisje besproken heeft dat hij er een column over schrijft en dat het probleem inmiddels is opgelost en dat het allemaal geen kwaad kan. Maar je kunt niet iemand beloven iets geheim te houden en er dan een column over schrijven.

Of is het allemaal puur verzonnen.

Literatuur.

Dan ben ik er weer ingetrapt.