(reportage voor Panorama 21-28 juni)

Waar was kinderverkrachter Abdallah A.(38) tussen vrijdagnacht en zondagmorgen? Hij was in de buurt toen Nathalie Mahy en Stacy Lemmens uit Luik om twee uur ’s nachts spoorloos verdwenen. Niemand weet wat hij die nacht en op zaterdag heeft uitgespookt. De steeds wanhopiger wordende zoekacties naar de halfzusjes hebben nog helemaal niets opgeleverd. België houdt de adem in.

In de tuin staat een speeltoestel, op het terras een trapautootje. Ooit moet deze villa aan de Boulevard Ernest-Solvay nummer 13 een van de mooiste huizen van Luik zijn geweest, met de achterkant tegen een heuvel gebouwd. Tot twee jaar geleden woonde Nathalie Mahy hier, als middelste van vijf kinderen. Toen vader Didier Mahy en moeder Cathérine Dizier gingen scheiden, werd het verwaarloosde huis verkocht. Op vrijdagmorgen 16 juni, bijna een week nadat Nathalie (10) en haar halfzusje Stacy (7) spoorloos verdwenen, wordt er dicht bij dit huis een grote zoekactie gehouden, in de grotten van Vivegnis. Ook de oude villa is doorzocht op sporen: het is maar 800 meter van café ‘Aux Armuriers’ waar de meisjes het laatst zijn gezien.

De zoekactie levert niets op. Er was ook geen aanwijzing dat hier iets te vinden zou zijn: de wanhopige politie zoekt gewoon elke locatie af waar een ontvoerder of moordenaar de kinderen vast kan houden of hebben gedumpt. De enige verdachte, kinderverkrachter Abdallah A., ontkent alle betrokkenheid.

In café ‘Aux Armuriers’ (de wapensmid) in de Rue St. Léonard is een kleine week na de verdwijning de rust nog niet weergekeerd, al zijn er op de late avond alleen nog stamgasten. De meeste bezoekers zijn zwaar in de lorum. Twee mannen maken ruzie en beginnen te schreeuwen. Een man die net bij het toiletbezoek tegen een paal is gelopen en een bloedende wond aan zijn voorhoofd heeft, roept iets over ‘la police’ en ‘journalistes’, de serveerster probeert het te sussen. Als we vragen waarom ze ruzie hebben, zegt ze: ‘respect, il n’a pas respect’ en ze knikt naar de foto’s achter haar, van ‘les petits’.

Het café en haar zatte bezoekers zijn de afgelopen dagen doelwit geweest van veel media, maar niemand is er wijzer geworden. De stamgasten komen uit deze volksbuurt en leven van een uitkering, die voor 80 procent wordt omgezet in alcohol. Alle direct betrokkenen hebben een drank- of drugsprobleem. Moeder Cathérine beweert dat ze de kinderen op het springkussen om de hoek in de gaten heeft gehouden. Ze zat inderdaad aan een tafeltje bij het raam, maar heeft ze wel gekeken? Ze was om twee uur ’s nachts zo dronken dat ze niet eens meer wist welke kleur broek Nathalie droeg.

Verdachte Abdallah is verslaafd aan speed: na zijn vrijlating in december 2005 leefde hij van kleine criminaliteit. Enkele dagen voor de verdwijning had hij een BMW gestolen en ermee getankt zonder te betalen. Zijn vriendin Christel (20), die in een interview zegt dat Abdallah de grote liefde van haar leven, is verslaafd aan grenadine met whisky.

Door de benevelde staat van de ooggetuigen, is nog steeds niet precies bekend hoe het die vrijdagnacht is gegaan. De politie is nu op zoek naar mensen die op de bewuste avond, tijdens de braderie, foto’s of filmopnames hebben gemaakt. Eén bandje is er al, waar Abdallah op te zien is. Verder staat vast dat moeder Cathérine rond twee uur ’s nachts de verantwoordelijkheid heeft voor zes kinderen: drie van haar alleen, twee van haar vriend Thierry Lemmens en de eenjarige Sylvain van hen samen. Cathérine verklaarde dat ze naar huis wilde en toen ontdekte dat er twee kinderen misten, maar is dat zo? Wie had er moeten rijden en waar was Thierry? Ze konden ook niet met z’n achten in de auto. Het lijkt er meer op dat ze het besef van tijd helemaal kwijt waren en er is zelfs gesuggereerd dat de kinderen lopend op weg naar huis moesten, zo’n zes kilometer verderop.

Er is maar één verklaring van een niet-dronken ooggetuige, een jongen van 12, die er zeker van is dat hij Nathalie en Stacy om ongeveer tien voor twee nog bij het springkussen heeft gezien. Daarna ontbreekt elk spoor. Vermoedelijk zijn de meisjes weggelopen bij het springkussen en buiten het zicht opgepikt door een zedendelinquent. Bijvoorbeeld verdachte Abdallah, die precies in het plaatje past. Hij zat vier jaar vast voor de jarenlange verkrachting van zijn nichtje van 12. In 2001, drie jaar na zijn vrijlating, sleurde hij een meisje van 14 in zijn auto, in de buurt van Luik. Hij verkrachtte haar, sloeg haar met een steen en liet haar voor dood achter. Hij werd gepakt en opgesloten in de psychiatrische gevangenis in Paifve, net buiten Luik. In december 2005 verklaarden vijf psychiaters hem voor genezen, tot ontsteltenis van politiemensen die hem goed kennen en hem bestempelen als een psychopaat, "een sluwe vos, vriendelijk en charmant, maar totaal onbetrouwbaar en gevaarlijk. Zijn specialiteit: de vermoorde onschuld spelen."

Na zijn vrijlating huurt Abdallah een onbewoonbaar verklaard appartement aan de Rue St. Leonard 231, tweehonderd meter van café Aux Armuriers. Op vrijdagavond 9 juni heeft hij ruzie met zijn vriendin Christel, die als barjuffrouw in het café werkt. Hij denkt dat ze hem bedriegt en wil een eind aan hun relatie maken. Om een uur of acht vertrekt hij. Tegen twaalf uur, als ze klaar is met haar werk, is Abdallah nog steeds niet terug en Christel gaat kwaad naar huis. Rond half twee is Abdallah terug bij het café. Twee vrienden staan buiten met een zwarte cabriolet, een Chrysler Baron, en draaien keiharde techno-muziek. De cafébaas vraagt of het wat zachter kan. Niemand weet of Nathalie en Stacy op dat moment nog in de buurt zijn. Abdallah stapt bij de vrienden in de auto. Ze rijden een rondje, dan vertrekken de vrienden naar het centrum. Ze zetten Abdallah in de buurt van het café af. Vanaf dat moment tot aan zondagochtend is er een zwart gat. Wat heeft Abdallah die nacht en de hele zaterdag gedaan? Op zijn mobiele telefoon is hij onbereikbaar. Pas op zondagmorgen is hij weer in beeld, als Christel naar zijn appartement gaat. Hij laat haar niet binnen en gooit alleen een tas met haar spullen naar beneden. Christel beweert dat ze hem toen heeft verteld dat de politie hem zoekt, hij ontkent dat. Hij zou op dinsdagavond in een daklozencentrum naar een voetbalwedstrijd hebben gekeken. Toen zijn foto op televisie kwam had hij zich bij de politie gemeld.

Abdallah had op vrijdagavond geen auto tot zijn beschikking. De gestolen BMW was hij al kwijt. Hij kan een auto hebben gestolen, maar hij kan de meisjes ook lopend hebben meegenomen naar een nog onbekende locatie, in de buurt. Dat is de reden dat de politie vooral in de omgeving van de St. Leonardstraat elke plek uitkamt die enigszins in aanmerking lijkt te komen.

Precies een week na de verdwijning wordt de moeder van de vermiste Stacy veroordeeld tot een voorwaardelijke celstraf van één jaar wegens verwaarlozing van haar zes kinderen, tussen de vier en elf jaar, die ze opsloot in de kelder als zij de hoer ging spelen. De mishandelingen vonden plaats in 2001 toen Stacy twee jaar oud was. Haar broertjes vertelden de rechter dat ze nauwelijks te eten kregen, geslagen werden en soms uren op hun knieën moesten zitten. De andere moeder, Cathérine, raakt het toezicht over haar kinderen kwijt. Ze is al weer geregeld in het stamcafé te vinden, waar haar zielsverwanten haar niet zoals veel anderen zien als een slechte moeder: dit had hen allemaal kunnen overkomen.

Het laatste nieuws is dat Cathérine een verdacht sms’je heeft gekregen, maar volgens een bron bij de politie is het ‘niet van grote importantie’.

De tijd dringt. Er doemt een Dutroux-scenario op: als Abdallah de kinderen heeft ontvoerd en opgesloten, wie moet hen dan eten geven?