Mogelijk is dit het moment waarop ze haar laatste sms’je verstuurt. Dan springt ze ineens overeind en roept ze: "Waarom willen jullie mij dood?" Er ontstaat een vechtpartij tussen Maura en Stefanie. Andy probeert nog een keer te slaan met de knuppel, Stefanie weet de klap af te weren, maar valt daarbij achterover van de trap. Onderaan de trap blijft ze liggen, met half open ogen. Er ligt bloed naast haar hoofd, haar hartslag is traag en zwak. Maura zegt: "We kunnen nu niet meer terug." Andy doet de riem om de hals van Stefanie, met z’n tweeën trekken ze hem aan. Dan gaat de telefoon. Ze nemen niet op, ze blijven wurgen. De telefoon rinkelt opnieuw, nu neemt Maura wel op. Het is Gilbert, hij heeft het sms’je gekregen en wil weten wat er aan de hand is. Maura laat de riem los, Andy moet het even alleen doen. Hij zit boven op haar, ‘met een gelaatsuitdrukking van pure haat’.

Slipje

Hij bonkt Stefanie’s hoofd tegen de muur. "Het is de schuld van je vader, dat we dit doen, dit is voor wat je mijn moeder hebt aangedaan. Je hebt dit aan hem te danken," zegt hij. Hij hoort Stefanie reutelen, met zijn onderarm drukt hij op haar strottenhoofd. "En ik kon u niet krijgen... Awel, nu heb ik u gehad!" hijgt hij. Met zijn andere hand streelt hij Stefanie’s rechterborst en gaat hij in haar slipje. Hij voelt het maandverband. "Ik heb haar niet gepenetreerd. Ik wilde gewoon voelen of haar schaamstreek behaard was of niet. Het was niet mijn bedoeling om op dat moment opgewonden te raken en ik had niet meer de intentie haar te verkrachten nu ik wist dat ze haar regels had," verklaart hij later. Hij had met zijn moeder afgesproken dat hij Stefanie zou verkrachten in de leren fauteuil in de woonkamer, omdat die gemakkelijkst schoon te maken was, maar hij heeft er nu geen zin meer in en er is geen tijd. Bovendien zijn ze aardig in paniek geraakt door het telefoontje van Gilbert.

Walgde

Ze dragen Stefanie naar de auto en gaan even terug om de boel op te ruimen. Maura maakt de trap schoon, Andy zet de knuppel terug. Ze rijden naar Antwerpen. In de haast zijn ze vergeten zakken mee te nemen om Stefanie en de stenen in te doen. Onderweg zegt Andy: "We hadden de perfecte moord gepleegd als Stefanie dat bericht niet had verstuurd." Hij vertelt laconiek dat Stefanie ‘haar regels’ had. "Andy grijnsde hierbij en ik walgde van hem," verklaart Maura later. Andy waarschuwt nog dat ze bij de Craeybeckxtunnel moet uitkijken voor de camera’s: ze kunnen zich nu geen flits veroorloven. Dan valt hij in slaap.

In Antwerpen rijden ze een half uurtje rond om een geschikte plek te vinden. In het tweede dok van de Zuidkaai gooien ze Stefanie in het water. "Ik heb niet meer gecontroleerd of ze nog leefde, ze voelde al wel koud aan," verklaart Andy later. De stenen gooien ze los in het water, die moeten ze toch kwijt.

Op de terugweg gooit Maura de bebloede handdoek uit de auto. Ze zet Andy af op het station van Mechelen, waar hij zijn auto heeft geparkeerd, zelf gaat ze terug naar de Schotten Bosserstraat om de mobiele telefoon van Stefanie te zoeken. Als ze die heeft gevonden, rijdt ze naar haar eigen appartement, onderweg gooit ze de telefoon uit de auto.

Schuld

Dankzij het sms’je kan de moord snel worden opgelost, de volgende dag al wordt Stefanie’s lichaam in de haven gevonden, Maura en Andy leggen bekentenissen af. Aanvankelijk nemen ze allebei ongeveer evenveel schuld op zich, tijdens de rechtszitting in Antwerpen, in september 2006, verbaast Maura iedereen door alles in de schoenen van Andy te schuiven. Eerst had ze de schuld op zich genomen om Andy te beschermen, verklaarde ze. "Maar geen mens die gisteren in het Assisenhof een spatje moederliefde gevoeld heeft," noteert een Belgische verslaggever.

Maura en Andy worden beiden tot levenslang veroordeeld. De rechter ziet nog enig licht aan het eind van een lange tunnel.

"Het is niet onmogelijk dat jullie op een dag terug in de maatschappij zullen belanden. Schep daaruit moed."

Assepoester, de prinses en de viespeuk

Het psychiatrisch rapport tekent Maura van L. als een theatrale persoonlijkheid met kenmerken van borderline: ze denkt alleen aan zichzelf en als er iets fout gaat zoekt ze de schuld altijd bij anderen. Door de komst van Stefanie had ze zich een soort assepoester gevoeld, waarbij Stefanie de prinses was die haar geluk in de weg stond.

Het rapport schetst Andy H. als een vreemde snuiter. Hij werkte enige tijd als bejaardenverzorger. "In één geval moet Andy een demente bejaarde dame op een avond naar haar kamer brengen, haar nachtkledij aandoen en in bed stoppen. Omdat hij lang wegblijft, gaat een collega kijken. Andy wordt geknield voor de dame in de rolstoel aangetroffen. Als hij opgemerkt wordt, schrikt hij en is hij even de kluts kwijt. In een tweede geval moet hij een dame bijstaan die een acute lage suikerspiegel heeft. De dame heeft cola gemorst en Andy wordt aangetroffen terwijl hij de cola van de borsten van de dame aan het likken is.

Opdringerig

Later werkt hij als taxichauffeur. Hij heeft verschillende vriendinnetjes, die hij leert kennen via chatsessies op internet. De meeste verbreken de relatie omdat hij enkel aan seks denkt en op dat vlak veel te opdringerig is. Eén vriendin raakt zwanger van hem en pleegt abortus. Op internet registreert hij zich op een site voor partnerruil, hij stuurt naakfoto’s van zichzelf door en hij masturbeert voor de webcam. Hij biedt zijn diensten aan als homo en op zijn computer wordt strafbare kinderporno aangetroffen. En hij drinkt buitensporig veel. Volgens de psychiaters heeft hij zijn onbeantwoorde liefde voor Stefanie diep in het onderbewuste weggestopt en heeft hij in de loop der tijd een enorme onderhuidse agressie opgebouwd, die tot ontlading kwam in het plan samen met zijn moeder Stefanie te vermoorden.

DE JURY

Een volksjury van zes mannen en zes vrouwen veroordeelde de moordenaars van Stefanie de Mulder tot levenslang, er is geen hoger beroep mogelijk, alleen cassatie. Juryleden worden aangewezen via het bevolkingsregister. Ze krijgen een dagvergoeding, maar die weegt in de meeste gevallen bij lange na niet op tegen de gederfde inkomsten. Een vaste baan is geen grond om te weigeren. In extreme gevallen, zoals in de zaak-Dutroux, brachten juryleden zichzelf opzettelijk in diskrediet door interviews te geven en ze ‘gewraakt’ moesten worden. Nog ondankbaarder is de taak van de reserve-jury: die moet gedurende het hele proces ter beschikking staan en kan elk moment worden opgeroepen.

In de moordzaak-Stefanie speelde een merkwaardig incident. De juryleden raakten door de dagenlange langdurige zittingen (acht uur en meer) oververmoeid. Eén jurylid was te ziek om de zaak verder te blijven volgen, een ander kreeg op weg naar de rechtbank een ongeluk met de auto en raakte gewond aan een hand. Een derde had een zware aandoening aan haar been en een vierde jurylid had last van chronische hoofdpijn of vermoeidheid. Na een paar dagen was er maar één reservejurylid meer over. Reden voor rechter Marc Sterkens om na de derde zittingsdag de beraadslagingskamer van de jury binnen te lopen om te informeren naar de medische problemen. Als een advocaat daar lucht van krijgt, wordt de zaak hoog opgespeeld en wordt een wrakingsverzoek voor alle juryleden ingediend: "De jury zweert een eed dat ze met niemand contact heeft. Die eed is verbroken. Als er overleg nodig is, moet dat in het bijzijn van alle partijen gebeuren," aldus de advocaat.

‘Mijmering’

Het hele proces dreigt in gevaar te komen, maar na veel oponthoud wordt besloten toch door te gaan. Helemaal aan het eind van het proces houdt rechter Stevens een ‘korte persoonlijke mijmering’: een verhaal over wantrouwige advocaten die de voorzitter verwijten dat hij tegen een advocaat geen ‘goedendag’ heeft gezegd maar tegen een jonge medewerkster wél. "Dat leidde tot grote vijandigheid. De rechter werd gewraakt en dat was van het goede te veel. Niemand vertrouwde nog iemand. Geen enkel proces was nog mogelijk. De jonge medewerkster stortte zich van een rots, één advocaat begon een herberg. De tweede advocaat trad toe tot een strenge kloosterorde en van de derde advocaat hoorde niemand nog iets. De rechter werd dichter. Zo kon hij blijven schrijven. Hij verblijdde al zijn lezers. En dat plezierde hem."

Na het voorlezen van het verhaal stond de rechter op, hij zei: "Mevrouw de hoofdman, dames en heren van de jury, ik groet u" en verliet de zaal, waar volop werd gegrinnikt. Alleen de advocaten waren ‘niet geamuseerd’.