Reportage uit Aktueel, van Henk Strootman, juli 2006

Moeder, zakenvrouw en podiumbeest. Marga Langendoen-Van Diessen (46) uit het Brabantse Uden heeft veel kwaliteiten. Ze staat midden in het leven, heeft twee lieve kinderen, drijft met echtgenoot Hans een succesvolle onderneming, ziet er goed uit en weet als zangeres van de Udense amateur-bluesband Lee-Roy precíes hoe ze het publiek moet bespelen. Ook voor zondag 9 juli staat weer zo’n spetterend optreden gepland, in zaal Beukenhof in Odiliapeel. Maar wie er die avond ook achter de microfoon plaatsneemt, geen Marga Langendoen. De Brabantse is op dat moment al negen dagen spoorloos...

Een verdwijningszaak met een luchtje, zo lijkt het. Want uit de summiere gegevens die de politie Brabant-Noord aan de media prijsgeeft blijkt dat de echtgenoot van Marga maar liefst zeven dagen heeft gewacht voordat hij de tijd rijp achtte om de vermissing van zijn vrouw – die in de nacht van vrijdag 30 juni op zaterdag 1 juli rond 02.00 uur voor het laatst is gezien – bij de politie aan te geven. Waar precies de vrouw die nacht voor het laatst is gezien wil de politie ’op verzoek van de familie’ niet prijsgeven. Verder is het feit dat de politie al vlot met een Team Grootschalig Optreden (TGO) aan de slag gaat op z’n zachtst gezegd opmerkelijk. Normaal is gesproken hanteert de recherche namelijk als stelregel dat een volwassene ’het recht heeft om te verdwijnen’ en komt men pas in actie wanneer er een misdrijf wordt vermoed.

Aanvankelijk moet de familie van Marga niets hebben van contact met de media, wat op zich ook al weer een unicum mag worden genoemd. Want het gebruikelijke beeld is dat de betrokkenen er alles aan doen om met hun verhaal naar buiten te treden. Een programma als Tros Vermist heeft er zelfs z’n bestaansrecht aan te danken. Heeft de familie soms iets te verbergen? Wat is de rol van echtgenoot Hans Langendoen? Het zijn vragen waarop alleen de betrokkenen een zinnig antwoord kunnen geven. Toch maar even bellen dus.

De 52-jarige ondernemer reageert aanvankelijk kribbig wanneer hij merkt met een verslaggever van doen te hebben. Maar al binnen een minuut ontdooit de man en besluit hij om zijn kant van het verhaal toch maar te vertellen. Sterker nog, eenmaal op gang lijkt hij niet meer te stoppen. Want er ís nogal wat gebeurd, zo blijkt. ’Marga was mijn Marga niet meer’, zegt Hans, wiens relaas op dat moment ongetwijfeld ook in de tapkamer van de politie met interesse wordt gevolgd. ’En dat is nu zeker al een jaar aan de gang. Vroeger was ze echtgenoot, moeder van onze kinderen Maarten en Sanneke en mijn zakenpartner. Samen gaven we leiding aan een florerende internet-postorderonderneming. Totdat die bluesband in beeld kwam en Marga haar oude liefde, de muziek, weer omarmde. Ze holde van het ene naar het andere optreden en kwam steeds vaker pas bij het ochtendgloren thuis.’

De in Rotterdam geboren Udenaar zucht eens diep. Dan vervolgt hij: ’Hoe meer ik mijn grip op haar verloor, hoe sterker zij naar de bassist van de band toetrok. Ze leek helemaal in de ban te zijn van die man, mailde met hem, stuurde sms’jes, hing aan zijn lippen. Ze hadden een intensieve, geestelijke relatie. Het leek wel of ze zichzelf kwijt was en naar een nieuwe Marga zocht. Opeens had ze belangstelling voor het geloof en wilde ze alles over Maria Magdalena weten.’

Op de vraag waarom hij de verdwijning van zijn vrouw zo laat bij de politie meldde, zegt Hans: ’Ik dacht dat ze misschien even tijd voor zichzelf nodig had en wilde geen onnodige paniek veroorzaken. Kort voor haar verdwijning was ze namelijk ook al een tijdje weggeweest. Naar Spanje om precies te zijn, ze heeft er de pelgrimstocht naar Santiago de Compostela gelopen. Ik besloot te wachten tot vrijdag omdat ze dan altijd repeteerde met de band. Dat vond ze heel belangrijk, dus ik dacht: als ze er dán nog niet is, dan is er écht iets aan de hand.’

Even lijken de emoties de overhand te krijgen. Maar Langendoen vermant zich snel en vervolgt: ’Weet u, Marga was zoekende en deed wel meer dingen waar ik met m’n verstand niet bij kon. Van de week heb ik schriftjes gevonden, waarin ze alles wat haar bezighield tot in detail heeft opgeschreven. Het viel niet mee om het lezen, want het leek op een afscheid. Niet van hét leven, maar wel van dít leven misschien. Ik geloof dan ook nog steeds in een goede afloop. We hebben twee kinderen, die zou ze toch nooit zomaar achterlaten?’

Over het politieonderzoek is de Udenaar vol lof. ’Dat doen ze grondig en dat vind ik alleen maar fijn. Dan kan ik het tenminste uit handen geven. Want wat kan ík doen, behalve mezelf helemaal gek maken? De recherche heeft bij ons thuis technisch onderzoek gedaan en wat persoonlijk spullen van Marga meegenomen voor DNA-onderzoek. Dat vind ik prima. Verder weet ik dat ze veel gesprekken voeren met familie en vrienden, dat hoort er kennelijk ook bij.’

Hoewel het verhaal van Langendoen absoluut solide elementen bevat en het beeld schetst van een echtgenote, die met een wanhopige zoektocht naar zichzelf haar altijd zo normale gezinnetje ontwrichtte, loopt niet iedereen in haar omgeving warm voor het relaas. Schoonzus Jaqui bijvoorbeeld zegt dat er binnen de familie ’toch een beetje anders’ tegen de affaire wordt aangekeken. ’Maar verder vind ik het nog te vroeg om erover te praten. Laat eerst de politie haar werk maar doen.’

Ook de bassist van Lee-Roy, die anoniem wenst te blijven, zegt zich beslist niet in het betoog van Hans Langendoen te herkennen. ’Ik een speciale band met Marga? Nee hoor, we konden goed met elkaar overweg, dat is alles. En van diepgaande gesprekken was ook nauwelijks sprake. We hadden het gewoon over de band, het repertoire, de gages die we moesten vragen en meer van dat soort dingen. En dat Marga vaak pas in de ochtend thuiskwam is ook een uitspraak waar ik weinig mee kan. Het is in een heel jaar misschien twee keer voorgekomen dat we zo laat terugkwamen van een optreden ergens ver in het land. Maar normaal gesproken zijn we altijd op redelijk normale tijden terug, drinken we nog een biertje in de oefenruimte en gaan we naar huis.’

Het is natuurlijk de vraag hoe de recherche inmiddels tegen de zaak aankijkt. Want ook die moet inmiddels zijn geconfronteerd met tegenstrijdige verklaringen omtrent het leven van Marga Langendonk. Wordt er door sommigen glashard gelogen, of is het een kwestie van verschillende interpretaties. Het mag in ieder geval opvallend worden genoemd dat de recherche, een dag nadat Hans Langendonk uitgebreid over de telefoon met Aktueel had gesproken, tot een onderzoek in de echtelijke woning overging. Zou de recherche het gesprek hebben afgeluisterd en er elementen in hebben ontdekt die niet stroken met eerdere verklaringen van Langendonk?

’Nee hoor’, reageert de Brabander, als we hem op de man af vragen naar de aanleiding voor de huiszoeking. ’We hebben er in zekere zin zelf om gevraagd hè? We willen dat de recherche er alles aan doet om Marga op te sporen. Maar ze hebben nog niets, dus alle registers gaan open. Daar hoort ook een onderzoek in ons huis bij, gewoon om bepaalde dingen uit te sluiten.’

Justitie wil hangende het onderzoek niet op de zaak ingaan.