Het leed dat Gert Timmerman heet

En wéér heeft-ie het hem geflikt: Gert Timmerman staat opnieuw in 'de bladen'. In de jaren zestig stond hij samen met zijn Hermien aan de top van het levenslied. Ze raakten aan de drank, de pillen, de Heer en bankroet. In de jaren negentig maakten ze samen met hun dochters Sandra en Sheila een flitsende comeback, de dochters poseerden voor Playboy en daarna ging het helemaal mis, met verhalen over incest en depressies. Nu is Gert terug, met een driedubbel-cd en het verhaal dat zijn huwelijk met Hermien van haar kant nooit goed is geweest: ze viel eigenblijk meer op vrouwen, ze kon wel kotsen van mannen. Of alleen van Gert?

"De vader van Jezus was ook een timmerman
maar Gert, jij kan er ook wat van
het is toch wat zeg,
jij timmert uitsluitend aan de weg
Er is veel gezegd, gelogen en bedrogen
dus lieve Gert, houd God altijd voor ogen
(en laat je niet spugen op je vest
want ik geloof niks van al die incest)"

September 2005. Op het terras van de Cantharel, een Van der Valk-motel bij Apeldoorn, declameert Maarten Spanjer het gedicht dat spontaan bij hem opborrelde toen hij zich voorbereidde op het feest van Gert Timmerman (70) die zijn 50-jarig jubileum als artiest viert. Dat gebeurt honderd meter verderop, in de partyboerderij. Maarten is samen met vriendin Chantal uitgenodigd, maar hij durft niet naar binnen. De gemiddelde leeftijd van de bezoekers beweegt zich ruim boven de pensioengrens "en ik zag net Arie Ribbens die met zijn enorme Motorhome met draaiende schotelantennes bij de ingang stond, ik dacht: wat is-ie daar aan het doen? Wij zijn eerst maar even in bad gaan liggen."

Maarten was uitgenodigd door de spontane nieuwe echtgenote van Gert, Achterhoekse Babs Stoevenbeld (54) die de meeste gasten verwelkomt met een hartverwarmend "lieve schátten van mij!" Maarten Spanjer - bij de jeugd bekend door zijn rol als Gerben in de Schippers van de Kameleon - was voor het feest uitgenodigd omdat hij ooit samen met de Timmermannetjes een reis heeft gemaakt. "Het zijn lieve mensen, echt waar, maar ik schrok een beetje toen ik zag wie er allemaal naar binnen gingen."
Het feestje trok ook niet veel aandacht, alleen enkele 'damesbladen' hadden zoveel eerbied voor de grijze haren van hun lezeressen dat ze verslag deden van de bijeenkomst. Jacques Herb was er, mét hoed, maar zonder Manuela. Arne Jansen, van de meisjes met de rode haren, was er met zijn blonde dochter.

En Janneke de Roo was er. Ooit schreef Gert voor haar en haar zusjes het lied Blauwe Korenbloemen, een evergreen die twintig weken lang in de bovenste regionen van de top-40 bivakkeerde.

Janneke is bezig met een comeback, ze mocht Gert zijn eigen bloemen nog eens muzikaal aanbieden.

Opvallender dan de aanwezigen was een tweetal afwezigen: Gerts dochters Sandra en Sheila. Ze zijn in principe welkom, zegt echtgenote Babs, maar dan moeten ze eerst hun excuses moeten aanbieden voor de gemene verhalen die ze over vader Gert hebben verteld.

Het werd nog een leuk feest, al maakten Maarten en Chantal het niet van dichtbij mee: ook in de loop van de avond konden ze niet genoeg moed verzamelen zich alsnog in het feestgedruis te storten. Het zag er naar uit dat het hierbij zou blijven en dat Gert en Babs langzaam in de vergetelheid zouden raken. Maar nee. Eind oktober laat het KRO-programma Profiel de dochters Sandra en Sheila aan het woord over hun destijds zo beroemde ouders Gert en Hermien. Met name Gert wordt er finaal de grond in geboord: hij gooide de karbonades door de keuken als het vetrandje niet goed was. Sandra: "Als het niet perfect was, veranderde hij van een lieve man in een heel agressieve man." Dat is dezelfde Sandra die enkele jaren geleden van zich deed spreken door te melden dat ze seksueel was misbruikt door haar vader, een verhaal dat in de roddelpers breed werd uitgemeten, maar waar bij nader inzien niet veel meer van overbleef dan dat pa en dochters ooit per ongeluk tegelijk in bed in slaap waren gevallen. Of zoiets. Volgens Gert was het een complot van Hermien en haar dochters, waar ze riant voor betaald hebben gekregen.

Over dit onderwerp wilden de dames het in 'Profiel' niet hebben, dat kwam dus ook niet ter sprake, maar ze kwamen nu met een haast even gruwelijk voorval op de proppen: in een vlaag van godsdienstwaanzin had vader Gert tijdens een nachtelijk ritueel alle oude foto's en filmpjes verbrand. Sandra: "We werden op een nacht uit bed gehaald. 'Kinderen, alles van de oude wereld moet weg!'" Volgens Sandra had Gert ook al zijn gouden platen weggegeven of kapotgemaakt. Alle kinderfoto's, maar ook historische opnames van Gert met Louis Armstrong, gingen in vlammen op, achter het huis. Gert was geobsedeerd door het einde der tijden, iedereen die er niet bijhoorde ging reddeloos verloren, op het hoogtepunt van de gekte had hij zelfs tegen Sandra geroepen: "Ga weg van mij, Satan!"

De bekering bracht een heel ander slag volk over de vloer. Volgens Sandra kwamen er 's nachts manisch-depressieve mensen aan huis, met wie Gert en Hermien dan gingen bidden om de duivel uit te drijven: de depressie was veroorzaakt door een foute geest, Gert beschouwde zich als een profeet, de mensen kropen schuimbekkend over de vloer.
Het waren overigens hilarische tijden in huize Timmerman, als het beeld klopt dat de dochters in 'Profiel' schetsen. In de jaren zestig scoorde Gert in z'n eentje megahits als 'Ik heb eerbied voor jouw grijze haren' en 'Brandend zand (en nergens water)' Samen met Hermien zong hij 'Alle duiven op de Dam', in de jaren zeventig kwam de klad erin en raakten ze allebei aan de drank. Hermien had vóór de pauze meestal al twee flessen sherry soldaat gemaakt, Gert dronk zich bij de optredens moed in met Franse cognac en reed soms van Alkmaar naar de Achterhoek met 40 glazen bier achter de kiezen. Ze grepen naar peppillen, met als gevolg dat Hermien broodmager werd. Ze woog nog maar 40 kilo, werd ernstig ziek en in die situatie geraakte ze in de Heer.

Ook Gert gaat, na aanvankelijke twijfels, overstag. Bij de Evangelische Omroep gaan de gelovige liedjes ("Geen mens is rechtvaardig en niemand is goed") erin als Gods woord in een ouderling. Op het hoogtepunt verkassen ze naar Israël, maar het reisbureau waarvoor ze zouden gaan werken gaat failliet en berooid keren ze terug naar Nederland. Bij de kerken komen ze ook niet echt meer aan de bak: hun tijd is voorbij.

Begin jaren negentig gaat het roer nog één keer om: samen met de dochters worden de oude hits in een hiphopjasje gestoken, de kerk wordt vaarwel gezegd, Gert en Hermien treden op met Normaal en de dochter poseren naakt in Playboy. Het wordt Hermien, die in haar hart nooit echt kon wennen aan het artiestenleven, allemaal teveel. Ze gooit de kont tegen de krib en wil scheiden. De dochters zijn solidair met haar, zoon Gert gaat met zijn vader mee. Sandra zegt erover: "Mijn vader was dag en nacht de artiest, moeder was er wars van." Veel plezier van haar vrijgezellenbestaan in de schaduw heeft Hermien niet: ze wordt ernstig ziek en overlijdt in 2003 op de leeftijd van 59 jaar. Gert heeft dan al een relatie met Babs, met wie hij in 2002 in stilte was getrouwd. Hij had van een rustige oude dag kunnen genieten, maar het artiestenbloed kruipt waar het niet gaan kan en nadat hij op zijn zeventigste een lintje van Hare Majesteit heeft ontvangen timmert hij weer volop aan de weg. De uitzending van 'Profiel' zet hem ook weer in de schijnwerpers en dat komt eigenlijk wel goed uit bij het promoten van zijn nieuwe cd. Al is hij niet blij met het 'profiel' dat van hem wordt geschetst.

Zijn grootste bezwaar is dat de KRO verzuimd heeft wederhoor toe te passen. Volgens Gert hebben de dochters van alles bij elkaar gelogen en uit hun verband gerukt. Zo heeft hij nog een hele kist vol familiekiekjes en het speklapje dat door de keuken vloog was een incident: dat is maar één keer gebeurd, het was het sluitstuk van een dag vol irritaties zoals elk echtpaar die wel eens heeft.

Hoe hij de media moet bespelen, weet Gert na al die jaren als geen ander. In een interview met het weekblad Privé, over zijn nieuwe in eigen beheer uitgegeven driedubbel-cd, waar ook vrouw Babs een mondje meezingt, vertelt hij dat Hermien lesbisch was, dat ze na de geboorte van de jongste dochter vrijwel nooit meer seks hadden en dat Hermien eigenlijk nooit echt van hem gehouden had, de diepe gevoelens kwamen vooral van zijn kant. Tijdens het interview laat Gert de verslaggeefster zijn blote witte been zien, waar Hermien hem geregeld trapte, zo'n hekel had ze soms aan hem en eigenlijk aan alle mannen. 'Bah' riep ze vaak en dan maakte ze een kotsgeluid, zo memoreert Gert. Waarbij het overigens niet duidelijk is of Hermien alleen zo gruwde van Gert of dat ze het inderdaad op alle mannelijke wezens had voorzien. De commotie leidt er in elk geval toe dat Gert wordt uitgenodigd bij Barend en Van Dorp, waar hem vooral door Gordon flink de oren worden gewassen over 'de lesbische Hermien': "Ik wil je hier nóóit meer over horen!"

Cowboy Gerard (de Vries) was ook op het feest. Zonder paard, maar met een spel kaarten, in de stijl van zijn grootste hit.

Edwin Smulders is ook van de partij. Gert memoreert hoe de paparazzi bij hem in de bosjes lagen, in tijden van muggen, en dat hij hen binnennoodde, maar dat ze weigerden: dat was niet spannend genoeg, het moest vanuit de bosjes.

De dochters schitterden door afwezigheid, zoon Gert junior was wel op het feest.

Edwin Smulders wist zich de bosjes waarin hij gelegen zou hebben niet te herinneren (1), op deze bijeenkomst verklaarde Gert Timmerman het liedje Blauwe Korenbloemen samen met mijn moeder te hebben geschreven - mijn moeder heeft dit nummer geschreven zonder Gert Timmerman (2), zoonlief verbergt net als zijn vader de misselijkste geheimen - en kan dit openlijk doen - onderzoek, noch door door pers, noch door justitie volgde nooit (3), de dochters waren niet de enigste afwezigen, ook ik - niet omdat ik niet gegaan zou zijn, integendeel, ik zou een aantal mensen heel graag hebben ontmoet, maar het mag toch duidelijk zijn dat mijn komst niet op prijs werd gesteld, ik had heel graag met Hester W. gebabbeld, die er ook was, even terug naar de tijd die Gert Timmerman vergeten was!

Geplaatst door: Francis Capelle | 9 april 2006 om 11:44

Als Gert vroeger ergens optrad vroeg hij na afloop altijd even of iedereen had betaald en zo niet, dan betaalde hij vor hen. Het was echt een hele fijne vent en ik denk dat hij dat nog is. dat kan niet anders.

Geplaatst door: Barry | 10 februari 2007 om 0:55

goh die meneer capelle blijft ook overal opduiken he?
indd het liedje blauwe korenbloem is indd door mijn oma geschreven!enkel en alleen door haar en niet door gert timmerman!!!
dat mag duidelijk zijn maar goed als je wat wilt bereiken doe je dat niet op de negatieve manier als dat de heer capelle dat heeft gedaan??en dat meneer capelle niet welkom was dat is natuurlijk niet vreemd als je weet waarvan de heer capelle meneer timmerman van heeft beschuldigd!!dat waren natuurlijk geen prachtige dingen! en dan weten we allemaal wel waar ik over praat!
ik kan ook niet achter de heer capelle staan als het gaat om die walgelijke verhalen die hij heeft rond verteld!dan wil ik ook nog zeggen dat de heer capelle een zieke geest heeft en zwaar schizofreen is! dat zegt genoeg over zijn zelfbeeld? hij is een gevaarlijk manipulatief en intimiderend persoon!!maar bovenal fantasierijk waardoor hij mensen dingen kan laten geloven die er werkelijk niet zijn! mensen pas op voor deze gevaarlijke man uit enschede die overigens nog bij zijn mama in woont omdat hij op eigen benen niet kan staan! maar als u werkelijk een mooi verhaal wilt gebasseerd op waarheid dan kan ik die zeker geven aan u!! maar dan zal er een beerputover de familie capelle opengaan!!en of ze daar op zitten te wachten weet ik niet?

Geplaatst door: nobody | 10 september 2007 om 8:45