(reportage uit Aktueel nr. 38)

‘Ik vond je e-mailadres ergens en ik besloot jou te schrijven. Ik kom binnenkort naar jouw stad, misschien kunnen we elkaar ontmoeten. Ik ben een lief en aardig meisje.’ Welke man kan weerstand bieden aan zo’n verleidelijk aanbod? Verslaggever Hendrik Jan Korterink was benieuwd naar de onbekende schoonheid en liet weten dat ze welkom was.

Welke man voelt zich niet gestreeld als een nog onbekende, maar ongetwijfeld prachtige, dame hem wil ontmoeten? Al is het maar voor een goed gesprek? Heel erg persoonlijk was het niet: het mailadres was

hj.grievink@chello.nl

. Dat lijkt op dat van mij, maar zo nauw zal ze ’t niet nemen: als Grievink goed is, dan moet Korterink ook kunnen. Ik besluit het kort te houden: ‘You’re welcome’.

Het blijkt geen bezwaar: er komt een week later een bericht binnen: ‘Hello stranger’. Eerst was ik nog Grievink, nu een vreemdeling, maar een kniesoor die daar op let. De afzendster is blij dat ik heb gereageerd. ‘I see it is very short letter,’ schrijft ze, maar dat begrijpt ze wel: ik was natuurlijk verbaasd. Ze heeft uitsluitend goede bedoelingen en geen geheimen: ze wil drie maanden in mijn land werken en hoopt een aardige man te vinden om verliefd op te worden of mee bevriend te raken: in Rusland bevalt het haar helemaal niet. Ze besluit met: "Kiss you, Natalia (this is my real name)!"

Dat is mooi, dan is het in elk geval geen prostituee. Nu ben ik zelf al voorzien qua vrouw, maar ik ken heel wat heren (nee, ik noem geen namen) die wél een mooie, lieve en betrouwbare levensgezellin kunnen gebruiken. Mooi is ze wel: ze stuurt alvast drie foto’s mee, dat belooft nog wat! Ik vraag Natalia of ze er bezwaar tegen heeft dat ik haar doorschuif naar een kennis.

‘Hello my dear Hendrik, thank you for your answer!’ schrijft ze terug. De rest van de mail is in erbarmelijk steenkolen-engels, daar verontschuldigt ze zich voor. Ze is nieuw op internet, ze is maar een gewoon meisje. Een kerstkindje: geboren op 25 december 1980. Mooie leeftijd, 25 jaar: ‘Als ik oudere vrouwen zie en denk dat dat mijn toekomst is, dan word ik gek.’ Ze doet er alles aan om jeugdig te blijven: veel fitness. Ze is niet getrouwd, heeft geen kinderen. Ze woont met haar jongere zus en haar ouders in een tweekamer-appartement in een kleine stad in Rusland. ‘Hier is geen enkel uitzicht op een goed leven, ik wil hier weg, dit is geen plek om kinderen een toekomst te geven.’ Ze is gediplomeerd fitness-trainer, daarin hoopt ze werk te vinden, maar ze wil ook wel in de horeca, eigenlijk alles wel.

Om naar het buitenland te kunnen, heeft ze zich laten inschrijven bij een agentschap dat haar helpt uit Rusland te komen. Binnen enkele dagen gaat ze naar Moskou en van daaruit naar mij. ‘Ze vroegen of ik de naam van jouw stad en het dichtstbijzijnde vliegveld kon doorgeven.’ Ze meldt nog dat ze niet rookt en qua drinken alleen ‘a glass of red dry vine’.

Haar adres is: Bazhova street 7, flat 16, in Molodezhniy, dichtbij Irkutsk. Ze mailt vanuit een internetcafé in Irkutsk: in haar eigen woonplaats hebben de telefoonnummers maar vier cijfers, daarmee kun je niet internetten of naar het buitenland bellen. Ze vraagt of ik iets over mijzelf wil vertellen en of ik veel drink en vrouwen sla. In de volgende mail zal ze meer over zichzelf vertellen, maar ze mist me nu al.

Gelukkig is ze niet eenkennig: ze heeft er blijkbaar geen bezwaar tegen dat iemand anders mijn plaats inneemt, ze schrijft er niks over. Ze zal de vraag toch niet over ’t hoofd hebben gezien? De echte vraag is natuurlijk: wat wil Natalia? Is ze van plan naar Nederland te komen of zit er een andere adder onder het gras? Ik mail dat ze maar naar vliegveld Eelde, in Groningen, moet gaan. Er schijnt daar in de buurt een rechter te zijn die graag Oekraïense vriendinnen in elkaar timmert, de vorige was boos vertrokken, hij kan wel wat vers bloed gebruiken. Dat laatste schrijf ik er natuurlijk niet bij.

Natalia reageert enthousiast: ‘My honey! It is me, can you believe I am in Moscow!’ Ze kan het zelf haast ook nog niet geloven. Ze had een mooie vlucht, ze kreeg ‘red vine in plane’, wow, ze had nog zulke lekkere wijn gedronken. Ze is met de bus naar haar reisagent gegaan, maar de documenten zijn nog niet klaar. Ze vindt Moskou wel mooi, ze blijft hier een paar dagen in een hotel. Ze vindt Moskou wel druk, met lelijke mensen, lelijke auto’s en vieze lucht. En het is er allemaal erg duur. ‘Ik zou hier toch niet willen wonen.’ Nu, dat komt goed uit, in Groningen is het een stuk rustiger.

Te rustig, misschien? Ik hoor niks meer. Ik stuur er nog eens een mailtje achteraan dat ze ook wel naar Schiphol mag komen, als ze Eelde niet kan vinden, maar helaas: de lijn-Natalia is dood.

Ook in de liefde kan een zekere argwaan op zijn plaats zijn. Waarom wil Natalia mij niet meer? Op google tik ik haar adres in en dat levert een ‘hit’: ene Lord Cuthbert Buster blijkt een zelfde soort contact met haar te hebben gehad. Zijn brieven waren veel uitvoeriger, maar hij kreeg precies dezelfde terug als ik. Alleen: bij hem ging Natalia wél door. In haar volgende mail aan hem geeft ze haar vluchtschema door, van Moskou naar Londen, en de prijs van het ticket: 1090 dollar. ‘Ik bel je als ik op het vliegveld ben, ik wacht net zo lang tot je komt.’ Er is nog één klein probleempje: ze had er niet op gerekend dat ze een retourticket moest kopen, de vlucht vanuit Irkutsk was ook al zo duur (500 dollar), ze heeft net iets te weinig om te kunnen boeken. ‘Kun je mij een beetje lenen? Ik betaal het binnen een paar weken terug als ik in Engeland ben.’ Ze komt nog 650 dollar te kort en geeft uitvoerige instructies hoe de Lord het geld het best kan overmaken: via Western Union. Ze geeft ook haar adres in Moskou (Rizhskaya 18-172) en haar complete naam: Natalia Protasova.

Lord Cuthbert is de beroerdste niet, geld is geen probleem. Hij mailt: ‘Ik kom naar Moskou, dan vliegen we samen terug.’

Natalia wordt er helemaal opgewonden van: ‘Ik houd nu al heel veel van je!’ Haar hart springt bijna uit een borst als ze aan hem denkt, ze voelt dat hij de man is die ze altijd al heeft gewild. In Rusland kennen ze het liedje van Dido (‘White flag’) blijkbaar ook: ze besluit met: ‘I will go down with this ship and I won't put my arms up and surrender there will be no white flag above my door.’ Of ze de strekking van het lied helemaal heeft begrepen is de vraag, maar lief is ze wel: de Lord krijgt een knuffel en een zachte kus op zijn warme lippen.

Ze gaat niet in op zijn aanbod haar uit Moskou te komen halen. Heeft ze zijn mailtje gemist? De Lord schrijft terug: ‘Wat wij met elkaar hadden, gaat verder dan romantiek en vriendschap. Als ik vleugels had, vloog ik naar je toe en nam ik je op mijn rug mee naar Engeland. Ook al heb ik de laatste tijd wel wat last van mijn rug. Mijn hart bloedt om jouw kus en je ticket. Ik ben nu zelfs zo opgewonden dat ik van de verpleegster niet uit bed mag.’

Daarmee houdt het op, met de Lord. De naam Natalia Protasova geeft nog wat andere ‘hits’: ze komt ook voor als Protasowa of Tatyana Gorbunowa. Ze heeft vriendinnen die op dezelfde manier aan de man trachten te geraken, althans: aan zijn portemonnee. De gebruikte namen bestaan ook echt, ze zijn in veel gevallen ontleend aan Russische artiesten of zakenmensen. De echte Natalia Protasova is muzikante. Maar wat heeft Lord Buster wel dat ik niet heb? Waarom krijg ik (of mijn vrijgezelle kennis) geen knuffels en kussen op onze zachte warme lippen? Van verschillende mail-adressen doe ik een oproep, maar Natalia gelooft er kennelijk niet meer in.

Dan wordt het september. E-mail van Elbert. Onderwerp: ‘My destiny’. Gericht aan het mail-adres

hj.fest@chello.nl

. ‘Hi there lovely’. Er volgt een briefje met heel veel domme tikfouten (‘This kind of opportunity comes ones inb a life. I don't want to miass it. Dco you?’) Ze wil mij graag ontmoeten, ze zal een foto sturen en ze is een meisje.

Nieuwe ronde, nieuwe kansen. Ik schrijf weer een kort briefje: dat ze welkom is en wat ze wil. De mail die ze terugstuurt, komt me erg bekend voor: ‘Hello stranger’ en ‘I see it is very short letter’. Op één ding na: ze heet geen Natalia, maar ‘Olga (this is my real name)!’ Gelukkig stuurt ze alvast twee foto’s mee, daar raak ik dan in elk geval niet van in de war. Ook de volgende brief is exact gelijk aan die van Natalia, alleen Olga’s geboortedatum is anders: zij is geboren op 11 maart 1981. Ik mail haar terug met de vraag of zij de jongere zus is van Natalia: ze wonen immers op hetzelfde adres. Maar wie is dan Olga’s jongere zus? Hun tweekamer-appartement wordt wel erg vol op deze manier...

Ik ben bang dat ik het antwoord al weet.

N.B. De eerste foto bij dit stuk is van Natalia, de andere zijn van Olga. Deze reportage is gemaakt naar aanleiding van het artikel op deze site, 'From Russia with love', de correspondentie met Natalia.