(reportage uit Aktueel, juni 2006)

"Nobody fucks with Janet". Met die woorden kruipt Chantal ‘Janet’ S. uit Nieuwegein op 27 maart 2004 stoned en stomdronken achter het stuur van haar auto. Wil haar vriendje niet met haar mee? Ze zal hem krijgen! Ze geeft gas en rijdt de weglopende Steven Somers van achteren aan. Hij slaat met zijn achterhoofd op de auto. Door de snelheid wordt hij minstens tien meter weggeslingerd en geprojecteerd in de achterruit van een geparkeerd staande auto. Chantal maakt dat ze wegkomt en laat hem voor dood achter. Op 15 juni 2006 veroordeelt het Hof van Beroep in Antwerpen haar tot een gevangenisstraf van drie jaar. Chantal zelf vindt dat de zaak "heel erg over het paard getild" is: ze was niet van plan Steven dood te rijden, ze wilde hem alleen een tikje geven met de zijspiegel.

"Mama, niet verschieten, want het is een paaldanseres!" Met die woorden introduceert Steven Somers(20) in maart 2004 zijn nieuwe vriendinnetje, de dan 25-jarige Chantal S. De familie Somers – vader Camil Somers, moeder Sonja Looymans en dochter Naomi - woont in Antwerpen. Steven speelt ijshockey bij ‘The Phantoms’ in Deurne en hij maakt deel uit van het nationale team. De 1.90 meter lange sportieve Steven woont nog thuis en heeft weinig geheimen voor zijn ouders en dus vertelt hij het ook als hij ‘een schoon maske’ heeft leren kennen. Zijn stapgedrag was de afgelopen tijd wat veranderd. Ging hij voorheen altijd met hetzelfde groepje vrienden de stad in, sinds een week of zes had hij een nieuw stapmaatje: de Engelse Perrieve. Ze gaan vaak naar discotheek La Rocca in Lierse, ongeveer 20 kilometer van Antwerpen. Steven heeft sinds kort een nieuwe vriendin, de Nederlandse Chantal. Zij werkt onder haar artiestennaam ‘Janet’ als paaldanseres in ‘Reves’, een gelegenheid in het wat louche uitgaansgebied dichtbij het Centraal Station in Antwerpen.

Op vrijdagavond 26 maart 2004 gaan Steven en Perrieve stappen. Ze willen naar La Rocca. Rond één uur ‘s nachts pikken ze in Antwerpen nog een meisje op, een 17-jarige Marokkaanse, van wie om privacy-redenen de identiteit steeds geheim is gehouden: anders zou ze grote problemen met haar familie krijgen. Het meisje is jarig en dat gaan ze vieren in La Rocca.

Steven rijdt in een Volkswagen Golf. De benzinetank is bijna leeg. Normaal gesproken is ’s nachts tanken geen probleem, maar de vorige dag is hij zijn bankpasje kwijtgeraakt. Toch leggen ze aan bij een tankstation aan de rijksweg richting Lierse, hij heeft genoeg contant geld bij zich. Er staat een Nederlandse man te tanken. Steven vraagt of de man met zijn pasje ook voor hem wil tanken, dan betaalt hij het bedrag contant. De Nederlander weigert. Steven dringt niet aan. Er is verder op dat moment geen andere auto te bekennen, hij besluit het er maar op te wagen en rijdt met een bijna lege tank naar Lierse.

Chantal is ook in de discotheek. Stevens moeder Sonja hoort later van de mensen die erbij zijn geweest dat Chantal zich jaloers zou hebben gedragen. Steven besteedt niet veel aandacht aan haar: hij is bij het groepje dat de verjaardag van het Marokkaanse meisje viert. Chantal is dan al vanaf 10 uur die avond aan het inslaan. Ze zou tussen de 16 en 18 glazen champagne hebben gedronken en cocaïne hebben gebruikt. Sonja Looymans: "Ik hoorde dat ze heel vervelend en opdringerig was geweest. Het jarige meisje vond het helemaal niet leuk, op een gegeven moment vroeg ze of ze niet naar een ander deel van de disco konden, waar ze geen last van Chantal zouden hebben."

In de vroege ochtend keert het gezelschap op eigen gelegenheid huiswaarts: Steven met de Marokkaanse en de Engelsman in zijn Volkswagen, Chantal met een vriend en twee vriendinnen in haar Peugeot. De vriend, Mohamed, rijdt.

Aan de rand van Antwerpen, in Mortsel, is Steven door zijn brandstof heen. Hij kan het Q8-station net niet meer bereiken. Hij belt Chantal om hulp. Ze komen aangereden. Steven loopt naar haar auto. Hij ziet een lege waterfles en vraagt of hij die even mag gebruiken om benzine in te halen. Chantal is nog kwaad over het verloop van de disco-avond en zegt: "Nee." Ze wil dat Steven bij haar in de auto komt, de anderen moeten zich maar zien te redden. "Dat gaat niet," zegt Steven, hij wil de anderen niet in de steek laten. Chantal weigert hem te helpen, Steven slaat kwaad het portier van de Peugeot dicht en gaat lopend terug naar de auto.

Mohamed wil dan wegrijden, maar Chantal trekt de handrem aan. "Nobody fucks with Janet" zegt ze. "Ik ga rijden. Het is mijn auto, anders gaan jullie maar te voet verder." Het lijkt Mohamed helemaal geen goed idee, maar er zit niets anders op dan zijn plaats af te staan. Chantal kruipt achter het stuur. Ze geeft vol gas en rijdt de nietsvermoedende Steven van achteren aan. Sonja: "Hij kwam met zijn hoofd op de voorstijl van haar auto. Hij is de lucht in gevlogen en over twee andere wagens heen dwars door de achterruit van een geparkeerd staande auto gegaan."

Een vrouw van een bloemenwinkel in de buurt probeert Steven nog te helpen, maar ze slaagt er niet in de voorruit van de BMW kapot te krijgen. Vader Camil: "Hoe hard moet Steven dan niet op die achterruit terecht zijn gekomen? Er zijn geen remsporen gevonden. Experts zeggen dat Steven is geraakt met een snelheid van 50 kilometer per uur. Dat kunnen ze een klein kind wijsmaken, mij niet."

Na de klap rijdt Chantal meteen weg. De andere inzittenden willen bellen om hulp, maar dat vindt ze geen goed idee. Ze spreken af geen verklaringen af te leggen bij de politie. En Chantal stuurt een sms’je naar de mobiel van Steven: "Ik ga geen benzine halen. Tot morgen". Ze brengen eerst Mohamed naar huis, dan parkeert ze de Peugeot op de Borsbeekbrug in Borgerhout. De zwaar beschadigde motorkap dekken ze af met krantenpapier. Samen met de twee anderen, Bilitis en Mandy, gaat ze thuis haar roes uitslapen. De politie is hen al snel op het spoor: een buschauffeur had de Peugeot weg zien rijden: het viel hem op, omdat de auto op de verkeerde baan reed. Op zaterdag is het nieuws op tv, over een ongeval met een vluchtmisdrijf en een Nederlandse Peugeot. Een buurvrouw belt de politie en zowel Chantal als de andere drie worden ingerekend.

Gezin Somers

De ouders van Steven hebben de onheilstijding ’s morgens om half acht te horen gekregen. De politie kwam aan de deur. "Uw zoon is aangereden met een vluchtmisdrijf." In het ziekenhuis, is Steven nog even kunstmatig in leven gehouden, maar hij heeft geen enkele kans: zijn hersenstam is fataal beschadigd. Over de toedracht horen ze de eerste dagen van de politie niets, in het belang van het onderzoek. "We hebben zelf met de politie gebeld, maar we mochten eigenlijk niets weten."

Over het verdere verloop worden ze mondjesmaat geïnformeerd. Chantal heeft maar een maand in voorarrest gezeten, ze kwam vrij op een borgtocht van 2500 euro. Vader Camil: "Ze hoefde haar rijbewijs niet eens in te leveren." Ze zien haar voor eerst tijdens een zitting, vele maanden later. "Er werd omgeroepen: ‘De ouders van Steven Somers!’ Daarna riepen ze Chantal om. Ze bleek naast onze dochter te zitten, pas toen ze ging staan wisten we dat zij het was. Onze dochter was helemaal van de kaart. Voor ons is zij de moordenares van ons kind."

De behandeling wordt telkens uitgesteld, tot frustratie van de ouders. "Haar advocaat hield een pleidooi van anderhalf uur, waaruit bleek dat het een braaf meisje was, dat ze een baan heeft en niet te veel straf moest krijgen."

In juni 2005 dient de zaak voor de correctionele rechtbank. Sonja: "De familie van Chantal zat ons heel boos aan te kijken, alsof wij de schuld van alles waren. Chantal heeft nooit spijt betuigd. We hebben één keer een briefje gekregen, maar dat was een echte advocatenbrief. Op geen enkel moment heeft ze een teken van emotie of iets van gevoel laten blijken."

Chantal wordt veroordeeld tot vier jaar cel, waarvan de helft voorwaardelijk, voor ‘opzettelijke slagen en verwondingen die ongewild de dood tot gevolg hadden’. De rechtbank oordeelt dat de feiten met voorbedachten rade zijn gepleegd. Ze moet ook een schadevergoeding van 50.000 euro betalen. Bilitis R., Mandy V. en Mohamed A. krijgen voor ‘schuldig verzuim’ omdat ze het slachtoffer geen hulp hebben geboden geldboetes en een werkstraf.

De procureur gaat in hoger beroep. Dat dient in mei 2006. Dit keer heeft de familie Somers de bekende advocaat Jan de Man in de arm genomen en die brengt tijdens de zitting overtuigend naar voren hoe kwalijk de rol van Chantal is geweest. Hij wil dat de zaak wordt behandeld door het Hof van Assisen, omdat er volgens hem sprake is van moord. Vader Camil: "Ik denk dat haar familie daar wel van geschrokken is, waarschijnlijk wisten ze helemaal niet hoe het gegaan was." De Man hekelt de rol van Chantal, die gekleed is in een witte jurk en roze pantoffels draagt: "Ze doet zich braver voor dan ze is," sneert hij. Volgens een rechtbankverslaggever ‘beet Chantal terug’ met: "Wit is de kleur van zinloos geweld en ook van berouw tegenover slachtoffers."

Van dat berouw geloven de ouders van Steven niets. Ze hebben contact gehad met een van de andere betrokkenen, die hen vertelde dat de Chantal die in de auto zat een heel ander persoon was dan de Chantal die bij de rechtbank was. Vader Camil: "Het is een vrouw met twee gezichten. Op de rechtbank probeerde ze engelachtig over te komen, maar voor mij is het een actrice."

De uitspraak is gepland op donderdag 15 juni om twee uur, in Antwerpen. Inmiddels hebben we contact gehad met Chantal en ze wil haar kant van het verhaal best vertellen. Het lijkt haar handig dat te doen op de dag van de uitspraak, dan kunnen we het laatste nieuws meteen meenemen. We spreken af om vier uur, in Nieuwegein, maar om tien voor vier belt ze. Haar advocaat vindt het helemaal geen goed idee. In Antwerpen waren de poppen aan het dansen. Allereerst omdat Chantal niet bij de uitspraak aanwezig was, maar vooral omdat men vernam dat ze uitgerekend deze middag een afspraak had met een verslaggever. Advocaat Christian Clement: "Er is geen bezwaar tegen dat ze u te woord staat, maar het tijdstip is zeer ongelukkig gekozen." Chantal ziet vervolgens zelf af van een gesprek. "Als ik zie hoe er in de kranten over wordt geschreven... Het is allemaal heel erg over het paard getild. Ik heb het niet met opzet gedaan."

Het verzoek om de dood van Steven te behandelen als moord of doodslag, wordt afgewezen. De schadeclaim wordt wel toegewezen: er is inmiddels 48.000 euro betaald. Chantal wordt veroordeeld tot een onvoorwaardelijke gevangenisstraf van drie jaar. In de praktijk komt het erop neer dat ze waarschijnlijk ruim acht maanden in een Belgische gevangenis moet doorbrengen. Veel te weinig, vindt Sonja Looymans: "Dat betekent dat de vrouw die de dood van onze zoon veroorzaakte nog niet eens een volledige zwangerschap in de cel zou moeten doorbrengen. Dat vinden wij niet rechtvaardig."

REACTIE CHANTAL

Net voor Chantal afreisde naar België om haar straf uit te zitten, stuurden we haar en haar advocaat het concept van het artikel. In een telefoongesprek vertelde ze haar kant van de zaak.

"Steven was gewoon een leuke vriend. We hebben wel eens wat met elkaar gehad, maar we hadden geen relatie. Ik liep niet achter hem aan, ik heb nog nooit achter een jongen aan gelopen, hij liep achter mij aan. Dat andere meisje dat erbij was, Bilitis, zat achter hem aan. Hij heeft met haar ruzie gemaakt, hij heeft nog een glas champagne over haar heen gegooid. Het was toeval dat we elkaar in La Rocca troffen, ik kwam daar anders nooit en had ook niet met hem afgesproken.

Toen hij zonder benzine stond, belde hij mij. Hij stond midden op de weg te plassen, hij was ook onder invloed van alcohol en drugs. Ik wist niet dat hij met meer mensen in de auto zat. Hij zei: "Ga even benzine halen". We waren allemaal stoned en dronken, we wilden naar huis, ik zei: "Je kan instappen of niet." De jongen die in mijn auto reed, ging de verkeerde kant op. Ik wilde naar mijn huis, dan konden ze daar wel een taxi nemen. Ik heb het stuur overgenomen en ben gaan rijden. Het was een behoorlijke klap, maar ik heb hem nooit gezien, hij liep blijkbaar op de weg, hij kwam tussen twee auto’s vandaan. We zeiden nog: "Het zal Steven wel zijn, hij zal wel kwaad zijn".

Uit het onderzoeksrapport wordt niet helemaal duidelijk hoe Steven is geraakt. "Er zijn geen gegevens voorhanden om met zekerheid de staprichting van de voetganger te bepalen". Volgens de advocaat van Chantal staat nergens dat Steven met zijn hoofd op de voorstijl van de auto van Chantal terechtkwam.

Je hebt wel gezegd dat je hem met de buitenspiegel wilde raken?

"Dat heb ik achteraf gezegd. Dat ik misschien zijn aandacht wilde trekken. Even aantikken, effe lachen. Maar ik heb hem helemaal niet gezien. Volgens het rapport is hij met de zijkant van zijn lichaam op de auto terecht gekomen. Ik ga er rustig naar toe om mijn straf uit te zitten, maar ik vind het wel erg hoe er over geschreven wordt. Dat lijkt mij voor die familie ook heel erg, iedereen doet er een schepje bovenop."

Waarom zou ‘iedereen’ er zo’n verkeerd beeld van willen maken?

Chantal: "Misschien dat de mensen het liever zo zien dan anders. Het is zo scheef opgeschreven, ze verzinnen allemaal hun eigen verhaal. En dat zinnetje ‘Nobody fucks with Janet’ klinkt heel hard zoals het er staat, maar dat is meer gezegd in de vorm van een liedje, zoals op MTV."

Hoe kijken de andere betrokkenen er achteraf tegen aan? Net zoals zij?

Chantal: "Daar praat ik helemaal niet meer mee. Ik heb alle schuld op mij genomen. Het was mijn auto, ik heb gereden, maar zonder hun was het allemaal nooit gebeurd. Iedereen probeert zijn eigen straatje schoon te vegen. Dit was allemaal nooit gebeurd zonder alcohol en drugs. Met alcohol en drugs weet je niet meer wat je doet."

Chantal is in behandeling geweest bij een psychiatrisch centrum en daarna nog begeleid door een psychiater. "Het beeld dat ik voor me heb en de nachtmerries die ik van het ongeluk heb, is iets waar voor altijd mee leef. Daarnaast heb ik een zoon, een broer en een kleinzoon weggenomen van een familie, dit zal ik ook altijd meenemen. Ik heb meerdere malen mijn spijt betuigd tijdens de rechtszittingen, maar niks zal deze jongen terugbrengen."