De Volkskrant had zaterdag een uitvoerig interview met advocaat Bram Moszkowicz, die alle aantijgingen van justitie aan zijn adres vakkundig pareert. Waarom koos hij ervoor in de Volkskrant zijn verweer te voeren, in de 'vuile oorlog' die justitie tegen hem voert? Elke krant en elk weekblad had het interview graag willen hebben.

Tot voor kort was het vanzelfsprekend geweest dat hij John van den Heuvel van de Telegraaf hiervoor gekozen zou hebben, maar ik kan enkele overwegingen bedenken waarom hij een andere keus maakte. John van den Heuvel is zelf min of meer in de 'vuile oorlog' betrokken geraakt door wat hij zelf noemt 'journalistje pesten'. Het zou ook te maken kunnen hebben met de vermoedelijke kwade genius achter het Moszkowicz- en Holleeder-gebeuren, de Amsterdamse CIE-tycoon Jan van Looijen. Zo komt hij in het Volkskrant-verhaal ook over. Van Looijen en Van den Heuvel stonden altijd op goede voet met elkaar, of dat nog zo is weet ik niet, maar het zal er toe hebben bijdragen dat Moszkowicz nu koos voor een ander dagblad, waarbij de Volkskrant en NRC Handelsblad het meest voor de hand lagen. Welke van de twee zal hem niet veel hebben uitgemaakt, het ligt er net aan met welke verslaggever je op zo'n moment het meest contact hebt.
Het is geen kritisch interview. Daar is wel wat op te zeggen, maar dat zal al snel worden uitgelegd als jaloezie. Dat is net als met de interviews die Prins Bernhard kort voor zijn dood aan de Volkskrant gaf: daar kwam ook veel kritiek op, de krant had zich laten gebruiken, sneerden collega's, maar ik denk dat iedereen hetzelfde had gedaan als hij de kans had gekregen. Ik in elk geval wel.
Puntsgewijs:
Op 1 december 2003 heeft Moszkowicz, op hun uitnodiging, een gesprek met Jan van Looijen, hoofd van de Criminele Inlichtingen Eenheid (CIE), en diens directe baas bij het Openbaar Ministerie, officier van justitie Frits van Straelen. Ze vertellen de advocaat dat ze zich zorgen maken over diens veiligheid: ze hebben informatie over de praktijken van Willem Holleeder. Het is een vertrouwelijk gesprek, maar er wordt wel een proces-verbaal van opgemaakt en dat duikt ruim twee jaar later op via Elsevier en de Volkskrant. Volgens Moszkowicz is niet alleen de gemaakte afspraak over geheimhouding geschonden, het verslag zelf is op zo'n beetje alle punten onjuist.
Op 11 maart 2004 wordt Holleeder op het Amsterdamse Museumplein aangehouden met een scooter die op naam staat van het kantoor van Moszkowicz. 'Daar zit niks bijzonders achter. Mijn vrouw is met haar scooter gevallen. Zij heeft die scooter ingeleverd bij Andiamo, de scooterwinkel waar ik wel
vaker zo'n ding heb gekocht. Later bleek dat Holleeder precies die scooter heeft gekocht, volstrekt buiten mij om. Kennelijk heeft Andiamo niet meteen het kentekenplaatje veranderd. Dat had men natuurlijk meteen moeten doen. Dat is alles.'
Bankafschriften van Willem Holleeder staan op het kantooradres van Moszkowicz. 'Holleeder heeft op een gegeven moment domicilie gekozen bij mij op kantoor voor al zijn contacten met de overheid. Want de man heeft geen vaste woon- of verblijfplaats. Dat geldt voor gevallen waarin hij wordt gedagvaard op verdenking van een overtreding of misdrijf tot en met de fiscus. Er is niks mis mee.'
In het stuk wordt ook melding gemaakt van een bijeenkomst van de Flying Docters in Monaco waar Moszkowicz in smoking aan tafel zat met (de later geliquideerde) topcriminelen Sam Klepper, John Mieremet en Maaike Dijkhuis, de vriendin van Willem Holleeder. 'Daar was ik inderdaad. Daar waren ook een prinses (Margarita, red .) en vooraanstaande doctoren en vooraanstaande zakenlieden. Ik was daar op uitnodiging van meneer Endstra. Het gezelschap van de heren Klepper en Mieremet was onverwacht. Ik ben daar aan tafel gezet en dat vond ik prima. Ik loop niet weg voor mensen die weliswaar een bepaalde naam hadden toen. Maar ik voel me niet te goed om bij die heren aan tafel te zitten.'
Dan volgt er een voor buitenstaanders niet te begrijpen passage over 'de vrouw van Rolf Friedländer, een van de veronderstelde slachtoffers van afpersing van Holleeder.' In een verhoor vertelt ze over een ontbijt in een heel duur hotel in Zuid-Frankrijk, waarbij plotseling ook Bram Moszkowicz en Willem Holleeder in de ontbijtzaal verschenen. 'Bram en Willem waren de hele dag samen, heel amicaal. Het gaat hartstikke leuk onder mekaar, de grootste vrienden, spelen met de kinderen. Dat zijn allemaal dingen die niet kloppen.' De reactie van Moszkowicz: 'Meneer Holleeder is een keer naar Frankrijk gevlogen omdat hij een juridisch probleem had. Ik was daar met mijn familie. Ik heb hem advies gegeven en hij is teruggevlogen. Ik kan u vertellen dat mevrouw Friedländer, maar ik kan er niet meer over vertellen, de laatste is die iets moet zeggen over een relatie met meneer Holleeder. Maar u begrijpt wel wat ik bedoel.'
Nou nee, dat begrijpt niemand die niet weet dat de vrouw van Rolf Friedländer de ex-vrouw van Willem Holleeder is en dat ze in hevige onmin met elkaar verkeren.
Dan is er nog een anonieme bron in het strafdossier die beweert dat Moszkowicz een relatie zou hebben met Orminda S., een van de verdachten in het onderzoek. Volgens Moszkowicz is het allemaal onzin: 'Er is geen relatie met mevrouw S. Punt. En meer zeg ik daar ook niet van. Die vuiligheid, daar ga ik verder niet op in.'
Tot zover het stuk in de Volkskrant.
Grappig genoeg besteedt Vrij Nederland deze week ook aandacht aan die bijeenkomst in Monaco, van de Flying Doctors, op 16 oktober 2000, waar Shirley Bassey optreedt als zangeres. De Amsterdamse vastgoedmagnaat Klaas Hummel heeft, net als zijn zakenrelatie Willem Endstra, een tafel op de eerste rij geboekt, maar Endstra komt niet opdagen. 'In plaats daarvan schuiven John Mieremet en Sam Klepper aan met vriendinnen. En met advocaat Bram Moszkowicz en Maike Dijkhuis, de partner van Willem Holleeder. Dan wordt het uitzonderlijke gezelschap naar een tafel achter in de zaal gedirigeerd. Officieel luidt de verklaring dat prinses Margarita de Bourbon de Parme op het laatste moment haar entree heeft gemaakt en de bewuste tafel heeft toegewezen gekregen. Maar in de periode na het gala gaat al snel het gerucht dat Klaas Hummel hoogstpersoonlijk heeft geëist dat de plaatsvervangers van Endstra niet naast hem zouden worden geplaatst. Daarop zou Sam Klepper in woede zijn ontstoken en hebben gedreigd om Hummel te vermoorden. In het Kolbak-dossier worden verschillende aanwezigen gehoord, maar de ware toedracht wordt niet duidelijk.' Schrijft Vrij Nederland in een kader. In het interview zegt Klaas Hummel over dit voorval: 'Te belachelijk voor woorden. Dat is gewoon niet waar. Ik wist pas op het allerlaatste moment dat Endstra niet zou komen. Ik kende Klepper en Mieremet helemaal niet (...) Die tafel is verwisseld omdat er plotseling een prinses van Oranje met haar veiligheidsmensen verscheen.'