(reportage Nieuwe Revu, november 2007)

Zijn villa in het Limburgse Schinveld oogt als een onneembare vesting, zijn naam wordt al sinds het begin van de jaren tachtig met enige huiver genoemd. Hij is vele malen ‘groter’ dan ‘een–Bruinsma’ en ‘een-Endstra’ ooit zijn geweest, maar waar de Amsterdammers de schijnwerpers op zich gericht kregen, hield Peter van D. zich op de achtergrond. Hij heeft een broertje dood aan media en publiciteit, maar ook hij ontkomt er niet aan. Zelfs in ‘het proces van de eeuw’ speelt hij een – zij het bescheiden – rol. Van D. wist telkens de dans te ontspringen, maar een paar foutjes breken hem nu lelijk op: belastende documenten in het hondenhok en een afgeluisterd gesprek met zijn broer Harrie in de gevangenis in België. Daaruit bleek dat hij zijn imperium vanuit de bajes bleef runnen. Inmiddels is hij terug in Nederland. Voor het uitzitten van een oude straf en wegens betrokkenheid bij een recente xtc-zaak.

Als op dinsdag 29 november 2005 de Nationale Recherche huiszoeking doet in de villa van Peter van D. in Schinveld, weet bijna niemand wat de aanleiding is. Er is zojuist wel een van de grootste xtc-labs opgerold, aan de Gebleekten Dijk in Nederweert, daar zou het mee te maken kunnen hebben. Wie xtc zegt, zegt Peter van D. Maar het is voor iets anders. Ongeveer een maand eerder is Van D. betrokken geraakt bij een op het eerste gezicht onbeduidend akkefietje. In Antwerpen had iemand de zaak geflest, bij een cocaïnetransport. De gedupeerden hadden aan Van D., als ‘vriendendienst’, gevraagd of hij wilde bemiddelen. Van D. stuurde een paar van zijn mannetjes erop af, die dankzij een truc met een paar speelse dames de boosdoener ontvoerden en naar de zwaar beveiligde villa in Schinveld brachten. Daar zou Van D. de arme man aan een ‘maffiaverhoor’ onderwerpen. Dat werd niks, Van D. gaf hem een paar klappen, "maar toen hij héél hard begon te gillen, ben ik maar gestopt," zo verklaarde hij later bij de rechtbank.

Toch is het uitgerekend deze actie die hem méér zou opbreken dan alles wat hij daarvoor had uitgespookt aan crimineels. De mishandelde Belg doet aangifte van ontvoering, voor de politie is dat aanleiding voor een huiszoeking bij Van D. Daar komt uit een heel listige verbergplaats een héél interessant documentje boven water.

Rechercheurs die huiszoeking doen bij Van D., kijken hun ogen uit. De villa ligt net buiten het dorp Schinveld en is onmogelijk ongezien te benaderen. Niet alleen zijn er camera’s die het eigen erf in de gaten houden, ook buiten wordt alles nauwlettend gevolgd. Een geel bordje met een rode bliksemflits op het toegangshek meldt dreigend: van de poort afblijven! Wie hier niks te zoeken heeft, maakt wel dat-ie wegkomt. Wát de rechercheurs bij Van D. zochten, wisten ze misschien niet, wel dat ze heel goed moesten zoeken en zich niet door de slimheid van Van D. in luren moesten laten leggen. Waar verstopt een crimineel zijn spullen? Niet in een kluis. Dit keer moet Van D. de bui hebben zien hangen toen zijn hond werd aangepakt, iets dat lang niet altijd gebeurt. In het hondenhok was een geheime bergplaats waar documenten lagen.

In dit geval ging het om de ‘listing’ van een schip, de Capo Mungo, waarmee in oktober 2004 vanuit Jamaica bijna vier ton hasj naar de Antwerpse haven was vervoerd. Tot aan de huiszoeking was er niets dat erop wees dat Van D. hier iets mee te maken had: het transport was georganiseerd door de Hindoestaans-Surinaamse familie K. uit Amsterdam, bekend als fruitimporteurs. Maar doordat er iets mis was gegaan met de afhandeling in de haven en Van D. zich er persoonlijk mee ging bemoeien, kwam hij in beeld. In november 2006 stond hij in Antwerpen terecht, in hoger beroep. De openbaar aanklager ging ervan uit dat Van D. vanaf het begin onder één hoedje had gespeeld met zijn Amsterdamse vrienden en dat men niet geheel toevallig met de oplichter bij hem langskwam: "Laten we een kat een kat noemen, het is algemeen geweten: hoe hoger iemand op de ladder staat, hoe minder je van hem ziet. We komen toch niet van de maan? Iedereen heeft schrik voor meneer Van D."

Hij wordt veroordeeld tot een gevangenisstraf van acht jaar. Inmiddels is hij terug in Nederland, waar justitie nog minstens twee appeltjes met hem wil schillen. De eerste heeft te maken met een andere ‘fout’ die Van D. heeft gemaakt, zoals hijzelf toegaf: zijn vriendschap met de Vinkeveense peetvader Greg R., die hem rechtstreeks in verband brengt met het ‘proces van de eeuw’. Kroongetuige Peter La Serpe zegt in een verklaring dat Van D. een van de wapens heeft geleverd die gebruikt zijn bij de liquidatie van Cees Houtman. Op 27 augustus is hij hierover al in de gevangenis in het Belgische Hasselt ondervraagd door Nederlandse rechercheurs.

Volgens zijn advocaat mr. Hiddema heeft cliënt de politie geen bijzonderheden verstrekt, maar zo gemakkelijk zal hij daarmee niet wegkomen. Van D. had in de loop der jaren vriendschap opgebouwd met Greg R. en diens zonen Jesse en Reggie. Jesse zit op dit moment in Marokko, hij is aangehouden op verzoek van Nederland op verdenking van betrokkenheid bij verschillende liquidaties. Kroongetuige La Serpe verklaart dat hij samen met Jesse en Reggie in oktober 2005 een kalashnikov bij Peter van D. in Brunssum heeft opgehaald. Hij omschrijft Van D. als "een goeie vriend van Greg. Hij heeft daar een heel groot huis." Toen de Amsterdammers bij de villa waren aangekomen, was Van D. even weggereden met een Golfje, hij was na vijf minuten weer terug en toen legde hij de tas in de auto. Ze keken er pas later naar en zagen dat er een Kalashnikov ‘en een enorme hoeveelheid patronen’ in zaten. Met dit geweer en een pistool knalden Jesse R. en Peter La Serpe op 2 november 2005 Cees Houtman neer.

Er zijn weinig mensen die ooit in de villa van Van D. in Schinveld/Brunssum zijn geweest en daar iets over willen vertellen. Een uitzondering is Rob de W.(50), een éénpitter in de drugshandel die al tientallen jaren zaken doet met alle bekende en onbekende jongens. ‘We zaten aan zijn bar, hij heeft daar een hele mooie ruimte met een jacuzzi, en toen zei hij dat hij niets meer met Greg R. te maken wil hebben. "Je hoeft tegenwoordig maar in Panorama, Revu of de Telegraaf te kijken en je komt de naam Greg R. tegen. Dat moet ik niet hebben, het is niet goed als je steeds in de krant staat." Zei hij toen. Maar daar heeft hij zich blijkbaar niet aan gehouden, daar zal hij nu wel spijt van hebben.’

De media-schuwheid van Van D. is legendarisch. Er is ook geen enkele foto van hem in omloop. Dat is niet alleen zijn verdienste, het komt vooral door slordige archivering bij de Limburgse kranten. Want één keer belde Van D. zélf naar een fotograaf. Het was aan het eind van de jaren tachtig, toen hij nog in een rijtjeshuis aan de Herenweg in Heerlen woonde. Hij had een grote vis gevangen en was daar zo trots op dat het hem wel leuk leek als de krant er aandacht aan zou besteden. Fotograaf Arnaud Nilwik herinnert het zich nog goed. ‘Ik had er een paar van hem gemaakt met vis, toen zei hij: "Je mag er ook wel wat maken zonder, kun je die later in de krant gebruiken, want daar kom je toch voor?"’

De foto’s zijn toen geplaatst, maar nergens meer terug te vinden. In diezelfde periode zijn er wat mislukte aanslagen op Van D. en zijn huis geweest, maar daarbij is hij nooit zelf gefotografeerd.

‘Ik jaag wel eens, zonder vergunning,’ zei Van D. in 2000 tegen een rechter in Maastricht, toen hij werd verdacht van wapenhandel. Daar zal de rechter niet van hebben opgekeken: zo kennen ze ‘m in het zuidelijke puntje van Nederland, als stroper. Dat is halverwege de jaren zeventig. In diezelfde tijd staat Van D. aan de wieg van de xtc, maar aanvankelijk kijkt hij alleen maar mee bij twee dan nog iets grotere jongens: Robbie van L. uit Einighausen en ‘Dikke Billy P.’ uit Schinveld. Robbie was tot dan toe brandkastenkraker bij de bende van Arno M., Billy P. verdiende de kost als autoverkoper.

De kluizenkrakers waren de Limburgse politie op alle fronten te glad af. Zo w erden volgploegen in de luren gelegd door nogal opzichtig gasflessen in te laden en daarmee de hele nacht door Limburg te toeren. Bleek de volgende ochtend dat er geheel elders een kraak was gezet. De burgerij lachte erom: Arno M. was een beetje Robin Hood, hij gebruikte nooit geweld tegen mensen en hij had lef. Toen ze de kluis van de Boerenbond leeghaalden, hadden ze de ramen afgeplakt, een tent om de brandkast heen gebouwd en waren ze urenlang aan kraken geweest. Maar de beveiliging werd steeds beter, er kwam de klad in en na een jaartje of vier kwam er iemand op het idee chemische producten te maken, op basis van preludine. Een middel dat prostituees en truckers gebruikten om door te kunnen blijven gaan. Daar bleef je wakker bij en het viel niet onder de opiumwet. Het werd een succes, met Zweden als grootste afzetmarkt. Daar was het overigens wél verboden, zoals Robbie van L. en Arno M. aan den lijve ondervonden toen ze met een Jaguar vol pillen op de veerboot in Helsingfors werden aangehouden.

De ontwikkeling van synthetische drugs stond nog in de kinderschoenen, eerst kwamen er nog pillen op de markt die in de volksmond worden verkocht onder het motto: "Urenlang neuken en feesten": de al genoemde preludine, aangevuld met een pepmiddel. Er werden miljoenen geïnvesteerd in de ontwikkeling. De naam van Robbie van L. verdween toen al wat naar de achtergrond, hij heeft tegenwoordig een duikschool op Bonaire.

Terwijl Van L. zich tactisch terugtrok, ontwikkelde Van D. zich tot de man die in bijna vrijwel alle grote drugsonderzoeken sinds de jaren tachtig op de een of andere manier een rol speelt. Met alles wat daarbij hoort. In februari 1989 wordt er een bom onder zijn auto geplaatst, twee maanden later verwoest een granaat de gevel van zijn woning. Het explosief was in een autoband door de tuin naar de achterdeur gerold. Dit speelt zich nog af bij zijn vorige huis, in Heerlen. Kort daarna verkast hij naar een strategisch gelegen, zwaarbeveiligde villa bij Schinveld. Maar ook daar weten ze hem te vinden: in januari 1999 wordt hij bij het hek opgewacht door een onbekende schutter die vier kogels op hem afvuurt. Ook nu blijft hij ongedeerd. In geen van deze zaken is een dader achterhaald. Wel wordt er verband gelegd met de viervoudige moord in Hilvarenbeek, waarbij Rinus den Boer, Nico van Golde en de toevallig passerende broers Polle en Frank Taminiau om het leven kwamen, in juli 1998. Het is geen geheim dat Van D. zaken deed met Den Boer en Van Golde en de ene liquidatie lokt de andere uit. De recherche doet onderzoek, maar vindt geen aanwijzingen dat Van D. hier iets mee te maken heeft gehad.

Voor een andere zaak wordt hij wél aangehouden, in 1999. Voor justitie betekent dat veel extra werk: Van D. staat bekend als een ontsnappingskunstenaar. Tal van pogingen hem achter de tralies te krijgen – en te houden -mislukten. De ene keer doordat hij zich met veel geweld – en hulp van buitenaf – een weg naar de vrijheid wist te banen, andere keren dankzij zijn vaste advocaat mr. Th.U. Hiddema die onrechtmatigheden bij de opsporing blootlegde. De arrestatie in oktober 1999 komt doordat tappende rechercheurs in een drugsonderzoek Van D. hoorden vragen: "Zijn de meisjes al aangekomen?" In februari had de Duitse douane op het vliegveld van Frankfurt 18 kilo zuivere cocaïne onderschept. Het ging om een veel groter onderzoek, met als middelpunt het Amsterdamse bedrijf Metroveste Chemie BV van oud-Maastrichtenaar Robert H.

Peter en Robert belden veel over ‘meisjes’. De politie concludeerde eruit dat Van D. via Metroveste cocaïne en hasj had verkocht aan ‘de Amsterdamse drugsbaronnen Greg en Andy R.’ Greg is de vader van Andy en van de al eerder genoemde Jesse. Als het om ‘Een meisje van 18’ ging, betrof het een partij cocaïne van 18 kilo. Als ze ’t hadden over ‘een meisje in een kooi in Artis’ ging het eigenlijk over een partij van 72 kilo.

Bij een inval in een woning van Van D. vindt de politie geen meisjes, wel duizend xtc-pillen, een arsenaal zware wapens en een vals paspoort op naam van Willem Peter Hoekstra. Hoewel: vals? Het is een origineel paspoort, uitgegeven door de burgemeester van Sittard. Wat betekent dat bij het vervaardigen ervan een ambtenaar van de gemeente betrokken moet zijn geweest. Een onderzoek daarnaar leverde – tot frustratie van de officier van justitie - overigens niets op.

Tijdens het proces vliegen ‘de meisjes’ veelvuldig over tafel. Van D. beroept zich grotendeels op zijn zwijgrecht, advocaat Hiddema veegt alle aantijgingen van tafel. Wapens? Van D. zegt: ‘Ik jaag wel eens, zonder vergunning.’ En de gesprekken over de meisjes gingen echt over meisjes. Hiddema: "Het bewijs is gebaseerd op foute interpretaties van de politie, er is een heksenjacht ontketend tegen mijn cliënt." Van D., van beroep tegelzetter, voert zelf aan dat hij zijn geld verdient met twee sekshuizen en in de houthandel. Hij verdient wel behoorlijk veel. Zo liet hij zijn villa voor zes ton verbouwen en rekende hij contant af. En voor de aanleg van de tuin liet hij een offerte maken van 1,4 miljoen gulden. "Maar die tuin is nooit aangelegd," zegt Van D. De officier van justitie eist negen jaar cel en een boete van een half miljoen gulden. "Voor het geld hoeft hij het niet meer te doen. Van D. is een vermogend man. Hij is allang binnen en toch kan hij het niet laten zich met drugs in te laten. Is het zijn behoefte aan macht of aanzien?" Hij omschrijft Van D. verder als "een geslaagd zakenman, een keihard onderhandelaar die het - gezien zijn gezag en autoriteit - buiten het illegale circuit ver had kunnen brengen."

Advocaat Hiddema laat weten dat zijn cliënt met de boete niet veel moeite heeft. In 1995 had Van D. ook al een schikking getroffen met de fiscus van twee miljoen gulden. Van D. wordt veroordeeld tot zes jaar celstraf en de boete van een half miljoen, maar twee jaar en vier maanden na zijn arrestatie loopt hij alweer vrij rond, dankzij ‘strafkorting’ voor een vorige zaak waarbij justitie over de schreef was gegaan. Dat had nog te maken met de immense jacht van justitie op Van D. en zijn kompaan Robbie van L., uit het begin van de jaren negentig, toen er allerlei ongeoorloofde opsporingsmiddelen waren ingezet om het criminele duo achter de tralies te krijgen.

In april 2004 haalt Van D. opnieuw de krant als Delftenaar Marco Eijk in het Belgische Achel wordt geliquideerd. De advocaat van Eijk, mr. D. Harff uit Rotterdam, suggereert dat Peter van D. de opdrachtgever is. Het was in het milieu algemeen bekend dat Eijk een vrachtwagen met 15.000 liter PMK, een grondstof voor xtc, van Van D. had gestolen. In een van de verklaringen in het ‘proces van de eeuw’ zegt een van de getuigen hierover dat Van D. ‘doodsbang was’ voor Marco Eijk. Volgens advocaat Hiddema is het onzin dat zijn cliënt achter de liquidatie van Eijk zit: "Collega Harff is niet goed bij zijn hoofd, hij moet zich laten nakijken." Uit andere bronnen is overigens wel min of meer bekend dat Van D. inderdaad niet de opdrachtgever is geweest.

De Dikke en de Kleine

Peter van D. – in de Limburgse kranten aangeduid als ‘De Dikke’ – is in september vanuit België overgebracht naar een huis van bewaring in Nederland. Daar is hiij begin oktober formeel aangehouden op verdenking van betrokkenheid bij een grote xtc-zaak die hij vanuit de gevangenis in België zou hebben gerund. Tijdens bezoekuren in de gevangenis zijn gesprekken van hem met zijn broer Harrie(43), alias ‘De Kleine’, afgeluisterd. Beiden worden in een recent dossier van justitie aangeduid als "de schier onaantastbare bazen van een bende zware criminelen." Ze zouden over de hele wereld banden hebben met drugsafnemers en niet alleen in xtc, maar ook in cocaïne handelen. De politie stuitte op contacten in Jamaica, Italië, Engeland en Australië.

In de gevangenis in het Belgische Hasselt rekende Peter zijn jongere broer voor dat de smokkel van een partij van miljoenen xtc-pillen naar Australië "zeker 10 miljoen euro opbrengt, waaraan wij 8,4 euro miljoen overhouden". De politie luisterde aandachtig mee. De laatste drie taps met dialogen tussen Harrie en Peter zijn van medio juli. Op 25 juli arresteerde de politie Harrie D. in Heerlen wegens zijn vermeende betrokkenheid bij de productie van en de handel in synthetische drugs. Broer Harrie runde de zaken vanuit een bovenwoning aan de Schrieversheideweg in Heerlen.

HANDELAAR IN HOUT

Bij de rechtbank in Maastricht verklaarde Peter van D. dat hij zijn geld verdient in de houthandel. Hij heeft inderdaad een houtbedrijf in Frans-Guyana, naast Suriname. Het heet Gregor Timber Products en is gevestigd in de First Croalstreet in Georgetown. Volgens een bron bij de Guyana Forestry Commission, waar alle houtbedrijven in Guyana staan geregistreerd, heeft de firma een concessie bij Great Halls aan de Demerara-rivier. Er zijn verder weinig officiële gegevens bekend, maar de firma kwam in 2005 in opspraak in verband met de smokkel van meer dan 200 kilo cocaine naar Engeland en de Verenigde Staten. De Guyanese zakenman en topcrimineel Shaheed 'Roger' Khan zou de firma hebben gebruikt als dekmantel voor zijn drugsoperaties. Khan vluchtte naar Suriname, waar hij veel belangrijke connecties heeft. In juni 2006 werd hij door een arrestatieteam van de politie van Paramaribo geblinddoekt weggevoerd en met het vliegtuig naar Trinidad en Tobago gebracht. Van daaruit werd hij naar New York gebracht. In maart 2007 dient het Openbaar Ministerie in New York 18 aanklachten tegen hem in voor cocaïnetransporten naar de VS tussen 2001 en 2006.

Volgens de Surinaamse krant was Khan de spil van de drugshandel in de Guyana’s en heeft hij belangrijke vrienden in Suriname die regelmatig bij hem op bezoek gingen in zijn buitenverblijf gelegen aan de Corantijne. "In het verleden werd de man in een geblindeerde auto vanuit Nickerie naar Paramaribo gereden en dat allemaal in opdracht van zijn grote en invloedrijke vriend in onze hoofdstad. Deze zelfde Khan kan thans namen noemen om voor strafvermindering in aanmerking te komen en die namen zijn zeer belangrijk voor de Amerikaanse justitie."

Peter van D., bijvoorbeeld?